บทที่ 27 บทที่ 6 (5)

มันเป็นคำหวานเคลือบยาพิษดีๆ นี่เอง

วริษายิ้มเฉย และเธอก็ก้มลงบอกถิรายุที่ยืนกุมมือกันอยู่

“ยุครับ สวัสดีคุณน้าผุสสิลูก”

เด็กชายทำตามแต่โดยดี ก่อนเปิดยิ้มกว้าง

“ตายจริงฝนมีลูกแล้วเหรอเนี่ย น่ารักน่าชัง กี่ขวบแล้วล่ะ แต่เอแกโตมากๆ เลยนะ นี่คงสักเจ็ดแปดขวบ” ว่าแล้วผุสดีก็ยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก “ตายจร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ