บทที่ 70 บทที่ 15 (5)

 ถิรายุยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความดีใจ ก่อนจะลืมตัวโผเข้าไปหาอย่างที่เคยทำทุกที เวลาต้องการประจบผู้ใหญ่

เปรมยุดาจึงต้องรับร่างเล็กนั้นไว้ เธอเลื่อนมือลูบที่แผ่นหลังเด็กน้อย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มนิดๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนที่สีหน้าของเปรมยุดาจะซีดลง ซีดลง แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังลั่น จนถิรายุตกใจถอยห่าง

วริษ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ