บทที่ 81 บทที่ 18 (1)

หญิงสาวปากระดาษแผ่นนั้นออกไปจนสุดแรง ทว่ามันก็เพียงแค่กระทบเบาๆ เข้ากับใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ น้ำตาเริ่มคลอคลองเมื่อความเจ็บแปลบเริ่มรุกล้ำ สรรพนามแปรเปลี่ยน จากใกล้ชิดก็กลายเป็นห่างเหิน เพราะยิ่งเขาเงียบเธอก็ยิ่งเจ็บปวด เมื่อความเงียบของชายหนุ่มคือการยอมรับโดยที่ไม่มีข้อโต้แย้ง มันคือการยอมโดยดุษณี ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ