บทที่ 17 ฝากปลาย่างไว้กับแมว

เวนิตายิ้มพลางสั่นศีรษะปฏิเสธเบา ๆ บนหมอนอิง “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ พี่พสุเขาต้องรับภาระหนัก ทั้งคุมฟาร์ม คุณลูกน้องแล้วยังต้องแบ่งเวลามาดูแลคนป่วยออด ๆ แอด ๆ ที่ไม่มีประโยชน์อะไรอย่างพี่อีก พี่เกรงใจผัวน่ะ” คนป่วยเว้นจังหวะ แววตาฉายประกายเทิดทูนยามพูดถึงสามี “เขาเป็นผู้ชายที่ดีมากจริง ๆ ดีจนพี่กลัว กลัว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ