บทที่ 96 สู้มือ

จังหวะเดียวกันพสุเดินเซขาปัดกลับมาถึงหน้าห้องนอนของตนได้โดยไม่ล้มแผ่ไปเสียก่อน เขาโบกมือไล่สมรักษ์พ่อตาหมอรพีภัทรด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้

“ขอบใจมากน้าสมรักษ์ ไป...น้ากลับไปสนุกต่อในงานเหอะ ไม่ต้องห่วงผม ผมยังไม่เมา...”

แก้วตากับป้าสำอางยืนแอบมุมมืดคอยจ้องตาไม่กะพริบพอเห็นเจ้านายหนุ่มบิดลูกบิดเปิดประตูแล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ