บทที่ 25 บางทีก็ตรงเกินไป

"คุณคีรินคะ คือฉัน..." รวิตามองจ้องหน้าเขาตาไม่กะพริบ

"ผมรู้สึกดีกับคุณจริง ๆ ผมสนใจคุณจริง ๆ" คำพูดนั้นทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที ไม่ใช่ไม่รู้ว่าเขารู้สึกแบบไหน แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากเขาจริง ๆ แบบนี้ด้วยซ้ำ ทุกอย่างรอบ ๆ ตัวเริ่มเงียบสนิท มีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ

คีริ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ