บทที่ 52 สับสน

ประตูกระจกของร้านอาหารถูกปิดลงช้า ๆ เสียงเปียโนที่บรรเลงอยู่ด้านในแทบไม่ได้ยินอีกแล้ว เหลือเพียงความเงียบของระเบียงด้านนอกกับลมเย็นที่พัดผ่านยามค่ำคืน พร้อมภพยืนหันหลังให้คีรินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากันอีกหน

"ผมถามอะไรคุณหน่อยสิ"

คีรินมองหน้าเขานิ่ง "เชิญครับ"

พร้อมภพสูดลมหายใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ