บทที่ 6 สงสัย
“ฉันจำเป็นต้องตอบไหม จะมาอยากรู้อะไรขนาดนั้น เหมือนกับจับผิดฉันอยู่อย่างนั้นแหละ เธอไม่ใช่เมีย ไม่ใช่แม่ อย่ามาจู้จี้จุกจิกกับฉันขนาดนี้นะรวี”
รวิตาเงียบ พยายามมองเขาชัด ๆ พักหลังมานี้เธอถามอะไรเขาไม่ได้เลยสักอย่าง สีหน้าแสดงออกให้เห็นเหมือนว่าเขารำคาญ เหมือนว่าเขาไม่อยากพูดด้วยอีกแล้ว เธอไม่ได้คิดไปเอง แต่เขาแสดงให้เห็นแบบนั้นจริง ๆ เธอรู้ว่าเธอไม่ใช่เมีย ไม่มีสถานะ หรือชื่อเรียกแบบนั้นเลยสักครั้ง บางทีพักหลังมานี้ก็ยังแอบคิดอยู่เหมือนกัน แล้วเธอจะอยู่ตรงนี้ไปเพื่ออะไร?
“รวีก็แค่ถามค่ะ จะใส่อารมณ์อะไรขนาดนั้น”
“ฉันเหนื่อย ไม่อยากตอบอะไรทั้งนั้น เลิกถามสักทีนะขอร้อง”
คำตอบเดิม ข้ออ้างเดิม ๆ เธอได้ยินจนรู้สึกใกล้จะชินแล้ว พร้อมภพกำลังจะเดินผ่านหน้าไป แต่จู่ ๆ โทรศัพท์ในมือเขากลับสว่างวาบขึ้น เพียงเสี้ยววินาทีก่อนหน้าจอจะดับลง รวิตาเห็นชื่อคนที่ส่งข้อความ ‘❤️ลลิน❤️’ โลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจเหมือนถูกบีบจนแหลกละเอียด พร้อมภพไม่รู้ตัว และยังคงเดินเข้าห้องนอนไปเงียบ ๆ ทิ้งให้หญิงสาวยืนอึ้งอยู่กลางห้องรับแขกตามลำพังอีกครั้ง ชื่อของผู้หญิงคนนั้น ติดอยู่ในสายตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ลลินคือใคร ทำไมต้องมีรูปหัวใจแบบนั้น ผู้หญิงที่เขารัก? หรือคนของใจที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน มันเป็นคำถามที่รวิตาอยากได้คำตอบมากในเวลานี้
ฝ่ามือเรียวเล็กค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะหน้าท้องตัวเองอีกครั้ง น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอไม่มั่นใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นพ่อของลูกเธอได้จริงหรือไม่
ภายในห้องนอนใหญ่ หลังจากเดินเข้ามาอยู่ตามลำพังอีกครั้ง พร้อมภพกำลังอ่านข้อความล่าสุดจากลลินที่ถูกส่งเข้ามา “คิดถึงนะคะ พรุ่งนี้อย่าลืมนัดของเรานะ ลินจะรอ” ก่อนที่พร้อมภพจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป
“คิดถึงเหมือนกัน นอนหลับฝันดีนะ ดีใจมากที่ได้อยู่ด้วยกันวันนี้ ดีใจที่สุดที่ลินกลับมา”
ก่อนที่ข้อความจะถูกส่งออก ฝ่ามือหนากำโทรศัพท์ไว้แน่นอีกครั้ง เขาควรจะเริ่มบอกรวิตาว่าอย่างไรดี เพราะรวิตาไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไรของเขาเลยแม้แต่น้อย พอถึงวันที่จะต้องพูดอะไรแบบนี้จริง ๆ เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ยาก และไม่กล้าพูดอย่างที่ใจคิดไว้แบบนั้นเลย
คืนนั้นรวิตาไม่ได้นอนเลยสักนาที เธอนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมจนฟ้าสาง ชื่อของผู้หญิงคนนั้นยังติดอยู่ในหัว ตลอดหกปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยเช็กโทรศัพท์ของพร้อมภพ ไม่เคยรื้อค้น ไม่เคยตามสงสัย ไม่ใช่เพราะไม่อยากรับรู้อะไรเลย แต่เพราะเชื่อใจ...เชื่อใจจนไม่คิดว่ามันจะจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น แต่ตอนนี้ความเชื่อใจที่เคยมีเริ่มแตกร้าวไปทีละนิด และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ เธอเริ่มกลัวว่าตัวเองจะรู้ความจริงนี้เข้า แล้วเธอจะรับไม่ได้ใช่ไหม ถ้าหากเขามีใครอีกคนที่เธอไม่เคยรู้เลย
"แม่ควรทำยังไงดีลูก ไปต่อหรือเราจะพอกันแค่นี้ดี" น้ำเสียงสั่น ๆ พูดกับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้น ลูกในท้องของเธอกำลังเติบโตขึ้นทุกวัน แต่ความสัมพันธ์ของพ่อแม่กลับเหมือนกำลังจะพังลงทุกวินาทีซะงั้น
เช้าวันต่อมา
ตั้งแต่พร้อมภพตื่นมาในเช้าวันนี้ เธอและเขาก็ไม่พูดคุยกันเลยสักคำ ไม่ถามไถ่ ไม่มีแม้แต่คำทักทาย เธอก็ไม่ทำอาหารเช้าไว้รอเขา ส่วนเขาก็ไม่ถามถึงอาหารเช้าเหมือนกัน เขาเดินออกจากห้องไปเหมือนกับว่าไม่มีเธออยู่ร่วมห้องเลยด้วยซ้ำ มีแต่ความอึดอัดที่เธอเองก็ไม่รู้จะทำยังไง เพื่อให้ความรู้สึกเหล่านี้มันหายไป
ปิ๊บ! ปิ๊บ!
โทรศัพท์มือถือของรวิตาสั่นเตือนขึ้น เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัย เพียงแค่เห็นชื่อก็ต้องรีบหยิบขึ้นมาดูอย่างเร็ว
"วันนี้ว่างไหมแก"
รวิตาจ้องหน้าจอ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
"ว่างสิ ลาพักร้อนอาทิตย์นึง แต่ไม่ได้ไปไหนหรอก อยู่แต่ห้อง จะชวนไปไหนอีก ว่ามาเลย"
"ออกมากินข้าว เมาท์มอยกันหน่อยดีไหม"
ถ้าเป็นปกติเธอคงปฏิเสธ เพราะชีวิตหลายปีที่ผ่านมา เธอแทบจะตัดขาดสังคมจากเพื่อนฝูง นอกจากที่ทำงานเธอก็ไม่เคยไปไหนเลย แต่วันนี้รวิตากลับไม่อยากอยู่คนเดียว เธอจึงตัดสินใจออกไปข้างนอกเพื่อพบปะเพื่อนฝูงบ้าง อาจจะทำให้อารมณ์ที่มีมันดีขึ้นบ้างสักนิดก็เป็นได้ สุดท้ายจึงตอบตกลงไปตามนัดของเพื่อนสาวที่นาน ๆ ครั้งจะพบเจอกันสักที
ร้านอาหารย่านสาทร
"ดูหน้าตาโทรมมากเลยนะรวี เหมือนคนไม่ได้นอนอะ เป็นไรไปวะแก" น้ำเสียงตกใจของมิรันตาดังขึ้น ทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนสาวเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ รวิตาฝืนยิ้มให้เล็กน้อย
"เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับอะรัน มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย"
"แกทะเลาะกับพี่พร้อมงั้นเหรอ"
รวิตาก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจำยอม
"เป็นไร เล่ามาดิ แกเล่าให้ฉันฟังได้ทุกเรื่องเลยนะเว้ย"
สุดท้ายรวิตาก็เล่าเรื่องที่อึดอัดใจออกไปให้เพื่อนฟังทุกอย่างเลย ยกเว้นเรื่องท้องที่เธอยังคงต้องปิดบังทุกคนต่อไปอยู่ มิรันตานั่งฟังเงียบ ๆ สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ และฟังจนจบโดยไม่พูดแทรกขึ้นเลยแม้แต่คำเดียว
"ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเรื่องที่แกเล่ามามันมีอะไรพิเศษซ่อนอยู่แน่ ๆ เลยว่ะ"
รวิตาเม้มปากแน่น เธอเองก็ไม่แน่ใจ แต่ก็ไม่อยากคิดไปไกลมากกว่านี้ เพราะยิ่งคิดมันยิ่งทำให้ใจรู้สึกเจ็บทุกครั้งที่คิดว่าเขามีใครคนอื่นนอกจากตัวเอง
