บทที่ 7 แอบแทงข้างหลัง

"ฉันไม่รู้ว่ะรัน เมื่อก่อนฉันเคยแน่ใจ เคยมั่นใจกับพี่พร้อมมากนะ แกก็รู้ แต่ตอนนี้มันไม่ได้มีความแน่ใจแบบนั้นหลงเหลืออยู่อีกแล้ว ยิ่งพักหลังมานี้เขาดูเปลี่ยนไป ฉันไม่อยากพูดว่าฉันแค่คิดไปเองนะ เพราะความรู้สึกฉันมันบอกแบบนั้น"

"แฟนเก่าหรือเปล่าวะแก"

"แต่เขาไม่เคยพูดถึงคนนี้เลยนะรัน ไม่มีรูปให้เห็น ฉันก็ไม่เคยได้ยินเขาเล่าอะไรเลย"

รวิตาไม่เคยสนใจ ไม่เคยอยากรู้เรื่องราวในอดีตของเขาเลยสักครั้ง เธอไม่เคยถามว่าเขาเคยคบกับใคร หรือมีแฟนมาแล้วกี่คน แต่เชื่อว่าผู้ชายหน้าตาดีแบบเขา มันก็ต้องมีผู้หญิงที่ชอบเขามากมาย เหมือนอย่างเช่นเธอที่ชอบเขาง่าย ๆ เหมือนกัน แต่ถ้าเป็นอย่างที่เพื่อนพูดมา แสดงว่าที่ผ่านมาพร้อมภพและผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงติดต่อกันเสมอสิ ใช่ไหม?

"แต่แกอย่าเพิ่งคิดมากเลยว่ะ เขาอาจจะแค่คุยกัน ถึงเลิกกันไปแล้ว มันก็เป็นเพื่อนกันได้นะ ถ้าเขาไม่ได้ทะเลาะกันก่อนเลิก หรือแกว่าไม่จริง?" มิรันตาถามเพื่อนอีกครั้ง รวิตาไม่มีคำตอบให้กับเพื่อนสาวของเธอเลยสักนิด เพราะเรื่องส่วนตัวของเขา เธอแทบจะไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง เพราะไม่เคยก้าวก่าย และเคารพความเป็นส่วนตัวของกันและกันตลอดมา แต่พอมาถึงวันนี้...เธอก็อยากรู้ทุกอย่าง เธออยากรู้ว่าเขาและผู้หญิงคนนั้นพูดคุยกันในฐานะอะไร

บ่ายของวันเดียวกัน รวิตากลับมาถึงคอนโดด้วยสภาพสีหน้าที่ดูเครียด คำพูดของมิรันตายังวนอยู่ในหัวไม่หยุด

ลลินคือแฟนเก่าใช่ไหม คือคนที่เคยรักแล้วแยกย้ายกันไปอย่างนั้นหรือ ทุกอย่างเริ่มเชื่อมต่อกันชวนให้รู้สึกกลัวเหลือเกิน ที่ผ่านมาเคยคิดว่าเขารัก แต่ก็ไม่เคยได้ยินคำว่ารักจากปากเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เธอก็ยังคิดในทางที่ดีว่าความรักมันไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยคำพูด แต่มันแสดงออกด้วยการกระทำที่เขาทำให้เห็นในทุกวันนั้นมากกว่า และพร้อมภพก็ทำให้เธอรู้สึกแบบนี้เสมอมา แต่ทว่าพักหลังมานี้เธอกลับไม่ได้รู้สึกเหมือนเมื่อก่อนที่เคยเป็น

รวิตาเดินเข้าไปภายในห้องทำงานของพร้อมภพ ห้องที่แทบไม่เคยเข้ามาเลยสักครั้ง เพราะเจ้าของหวงพื้นที่ส่วนตัวตรงนี้มาก แต่วันนี้รวิตาไม่สนใจอะไรแล้ว เพราะความอยากรู้มันอยู่เหนือกว่าคำว่าเกรงใจ

แมคบุ๊กของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอดับสนิท รวิตาจ้องมองมันอยู่ครู่หนึ่ง เธอกำลังทำอะไรอยู่ กำลังจะกลายเป็นผู้หญิงประเภทที่ระแวงคนรักของตัวเองอย่างนั้นเหรอ

แต่คำถามหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว ถ้าไม่มีอะไรปิดบัง แล้วทำไมเธอต้องกลัวกับความจริงที่จะได้รับรู้ มือเรียวเล็กเอื้อมไปเปิดเครื่อง หน้าจอสว่างจ้าขึ้นทันที และสิ่งแรกที่ทำให้เธอชะงัก คือมันต้องใส่รหัสผ่านปลดล็อกก่อน เธอต้องใส่ตัวเลขไหนถึงจะปลดล็อกหน้าจอนี้ไปได้

รวิตาลองวันเกิดพร้อมภพเป็นอันดับแรก แต่มันก็ไม่ถูก ลองวันเกิดแม่เขา มันก็ไม่ใช่อยู่ดี

จนสุดท้ายสายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปบนโต๊ะทำงาน รูปเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัย น่าจะเป็นรูปที่เพิ่งจบมอหก พร้อมภพยืนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นภาพที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน หญิงสาวคนนั้นยิ้มสดใสในชุดนักเรียนอินเตอร์ ทั้งคู่จับมือกันแน่น ก่อนที่หญิงสาวคนนั้นจะยื่นหน้าไปหอมแก้มเขา แม้อายุจะดูห่างกันอยู่หลายปี แต่เธอคนนี้ก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเห็นจะได้ เขาดูสนิทสนมกันมากจริง ๆ หัวใจของรวิตาแทบหยุดเต้น เธอไม่เคยเห็นรูปนี้ ไม่เคยรู้ว่ามันมีอยู่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ ฝ่ามือเรียวยื่นไปหยิบมาและเพ่งมองดูใกล้ ๆ

"แฟนพี่เหรอคะ ใช่เธอคนนี้หรือเปล่าที่ชื่อลลิน" เสียงพึมพำดังขึ้นเบา ๆ ก่อนจะคว่ำหน้ารูปถ่ายนั้นลงทันทีเพราะทนมองต่อไปไม่ได้ แต่หลังกรอบรูปใบนั้นกลับมีตัวเลขเขียนด้วยปากกา 1109 เลขอะไร มันดูเหมือนจะเป็นตัวเลขสำคัญกับเขาหรือเปล่า มือที่สั่นเทาเลยลองพิมพ์ตัวเลขนั้นลงเพื่อลองปลดล็อก และสุดท้ายหน้าจอก็ปลดล็อกในทันที

1109 ไม่ใช่วันเกิดเธอ ไม่ใช่วันเกิดพ่อแม่เขา แต่เป็นวันเกิดของผู้หญิงคนนั้นสินะ และมันน่าจะเพิ่งผ่านพ้นมาได้ไม่กี่วันมานี้เอง

รวิตาไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าน้ำตาเริ่มไหลพรากลงมาตั้งแต่เมื่อไร เธอเปิดดูไฟล์ต่าง ๆ โฟลเดอร์รูปภาพที่มีแต่งานเสียส่วนใหญ่ และเธอก็เจอโฟลเดอร์หนึ่งชื่อว่า L เพียงตัวอักษรเดียว แต่กลับทำให้หัวใจสั่นไปทั้งดวงแล้วในตอนนี้ และยิ่งเมื่อเปิดเข้าไปภาพนับร้อยก็ปรากฏขึ้น พร้อมภพกับลลินรู้จักกันมา 10 กว่าปีแล้ว รูปเที่ยวทะเล รูปฉลองวันเกิดในแต่ละปี รูปคู่ที่กอดกัน จูบกันหวานชื่น มีแม้กระทั่งคลิปวิดีโอในนั้นที่ลลินกำลังหันมามองกล้องเหมือนคนที่เพิ่งลุกขึ้นจากที่นอน และพร้อมภพเป็นคนถ่ายเอาไว้