บทที่ 1 เธอไม่เกี่ยว

อนันญาวางรองเท้าเด็กคู่เล็กลงในกล่อง ก่อนขยับผลตรวจครรภ์ให้พิงอยู่ด้านหลัง เธอลองปิดฝากล่องแล้วเปิดดูอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเชิงชายจะเห็นรองเท้าก่อน เมื่อหยิบมันขึ้นมาจึงจะพบผลตรวจที่มีขีดสีแดงสองขีดซ่อนอยู่ข้างใต้

เพียงนึกถึงสีหน้าของเขาตอนเปิดกล่อง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว อนันญาไม่ได้คาดหวังว่าเชิงชายจะดีใจจนโผเข้ากอดเธอ เขาไม่ใช่ผู้ชายที่แสดงความรู้สึกมากขนาดนั้น ขอแค่เขายอมรับเด็กคนนี้ และพูดว่าเธอสามารถเก็บลูกไว้ได้ก็เพียงพอแล้ว

ครั้งก่อนเธอยังไม่ทันได้เตรียมอะไรด้วยซ้ำ รองเท้าเด็กคู่แรกถูกซื้อมาแล้ว แต่ยังไม่ทันได้มอบให้เขา เด็กคนนั้นก็จากไปก่อน เชิงชายจึงไม่เคยรู้ว่ารองเท้าคู่นี้เคยมีอยู่

อนันญาดึงลิ้นชักข้างเตียงออก รองเท้าถักไหมพรมสีขาวยังวางอยู่ในกล่องเดิม เธอแตะมันเพียงครู่เดียว ก่อนปิดลิ้นชักกลับตามเดิม และครั้งนี้ต้องไม่เหมือนเดิม

เสียงประตูห้องดังขึ้นทำให้อนันญารีบลุก เธอถือกล่องของขวัญออกไปวางบนโต๊ะกลางห้องรับแขก แล้วเดินไปรับกระเป๋าเอกสารจากคนที่เพิ่งกลับมา

“วันนี้กลับดึกจังคะ”

“มีประชุม” เชิงชายตอบเพียงเท่านั้น ก่อนถอดเสื้อสูทส่งให้เธอตามความเคยชิน อนันญารับมาถือแล้วมองใบหน้าที่อ่อนล้าของเขา

“คุณกินอะไรมาหรือยังคะ”

“กินแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นไปอาบน้ำก่อนดีไหมคะ หมิวมีอะไรจะให้” เชิงชายเหลือบมองกล่องบนโต๊ะ

“วันอะไร”

“ไม่ใช่วันพิเศษหรอกค่ะ” เขาไม่ได้ถามต่อ เดินเข้าไปในห้องนอนโดยปล่อยให้เธอยืนถือเสื้อสูทอยู่ตรงนั้น อนันญานำเสื้อไปแขวน จากนั้นจึงกลับมาเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเย็นออกมารินรอ

ไม่ถึงยี่สิบนาที เชิงชายก็เดินออกมาด้วยเสื้อคลุมตัวเดียว เส้นผมยังเปียกอยู่ เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนนั่งลงบนโซฟาแล้วมองกล่องตรงหน้าอีกครั้ง

“อะไร”

“เปิดดูสิคะ”

“เธอซื้ออะไรมาอีก”

“คราวนี้ไม่ใช่ของของคุณค่ะ” อนันญานั่งลงข้างเขา เว้นระยะห่างไว้เพียงพอให้เขาเปิดกล่องได้สะดวก หัวใจเต้นแรงจนต้องประสานมือไว้บนตัก

เชิงชายยกฝากล่องออก สายตาหยุดอยู่ที่รองเท้าเด็กคู่เล็ก เขาไม่ได้หยิบขึ้นมาทันที แต่หันมามองเธอแทน อนันญายิ้มให้

“หมิวตรวจแล้วค่ะ แต่พรุ่งนี้จะไปโรงพยาบาลอีกที” เขาจึงหยิบรองเท้าขึ้น ผลตรวจที่วางอยู่ด้านล่างปรากฏต่อสายตา เชิงชายมองขีดสีแดงสองขีดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางทุกอย่างกลับลงไปตามเดิม

ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำถามว่าเธอตั้งครรภ์นานแค่ไหน หรือถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง อนันญาพยายามบอกตัวเองว่าเขาคงยังตั้งตัวไม่ทัน

“หมิวเพิ่งตรวจเมื่อเช้าค่ะ ช่วงนี้ประจำเดือนไม่มาแล้วก็เวียนหัวบ่อย หมิวเลยลองซื้อที่ตรวจมา ตอนแรกยังไม่กล้าดูผลด้วยซ้ำ”

“เธอกินยาคุมอยู่ไม่ใช่เหรอ” รอยยิ้มของอนันญาค่อย ๆ หายไป

“กินค่ะ แต่ช่วงที่หมิวไม่สบาย อาจมีวันที่ยาไม่ออกฤทธิ์ คุณหมอเคยบอกว่าไม่มีวิธีไหนป้องกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์” เชิงชายเอนหลังพิงโซฟา สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย

“พรุ่งนี้ไปโรงพยาบาล”

“ค่ะ หมิวว่าจะไปตรวจ...”

“ไปเอาเด็กออกซะ” คำตอบที่เตรียมไว้หยุดอยู่ตรงริมฝีปาก อนันญามองเขาโดยไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือไม่

“คุณว่าอะไรนะคะ”

“ฉันบอกให้ไปเอาออก” น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังขึ้นแม้แต่น้อย เหมือนกำลังบอกให้เธอไปจัดการธุระบางอย่างที่ไม่ควรปล่อยไว้นาน อนันญาก้มมองกล่องของขวัญ รองเท้าคู่เล็กยังวางเอียงอยู่ในตำแหน่งที่เขาเพิ่งวางลงไป

“แต่เขาเป็นลูกของเรานะคะ”

“เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว ฉันไม่ต้องการมีลูก”

“ตอนนั้นหมิวไม่คิดว่าจะท้องนี่คะ”

“แต่ก็รู้อยู่แล้วว่าฉันไม่อยากมีลูก” มือที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากัน อนันญาพยายามกลืนก้อนแข็งในลำคอลงไป

“คุณไม่คิดจะถามหมิวสักคำเหรอคะ ว่าหมิวอยากเก็บเขาไว้หรือเปล่า”

“ต่อให้ถาม คำตอบของฉันก็เหมือนเดิม”

“แต่เด็กอยู่ในท้องหมิว”

“หมิว” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่ชัดเจนว่าไม่ต้องการให้เธอพูดต่อ

“คุณรู้แล้วก็ยังจะตัดสินใจคนเดียวเหรอคะ” เชิงชายหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม ก่อนวางกลับลงบนโต๊ะ

“ฉันไม่เคยบอกว่าจะสร้างครอบครัวกับเธอ ความสัมพันธ์ของเราเป็นแบบไหน เธอรู้มาตั้งแต่แรก” อนันญารู้ดี เธอเคยคิดว่าตัวเองยอมรับมันได้ ขอเพียงได้อยู่ข้างเขา ต่อให้ไม่มีสถานะ ไม่มีคำสัญญา และไม่มีวันที่เชิงชายจะเรียกเธอว่าภรรยา เธอก็ยังเลือกที่จะอยู่ แต่เธอไม่เคยคิดว่าแม้แต่ลูกของตัวเองก็ไม่มีสิทธิ์เลือก

“คุณลืมแล้วเหรอคะว่าเราเคยเสียลูกไปแล้วครั้งหนึ่ง” เชิงชายเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม

“เพราะอย่างนั้น ครั้งนี้ถึงไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก เธอทำให้มันเกิดขึ้นทำไม” อนันญาจ้องหน้าเขา

สำหรับเชิงชาย การสูญเสียครั้งนั้นคงเป็นเพียงเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นแล้วจบไป แต่เธอยังจำได้ทุกอย่าง จำเลือดที่เปื้อนเสื้อผ้า จำความเจ็บตอนอยู่ในโรงพยาบาล และจำได้ว่าตัวเองเฝ้ามองประตูอยู่หลายชั่วโมงเพราะหวังว่าเขาจะมา สุดท้ายคนที่เข้ามานั่งข้างเตียงกลับเป็นเพียงพยาบาลคนหนึ่ง

“คุณคิดว่าลูกคนแรกเป็นความผิดพลาดหรือคะ”

“เธอจะบอกว่าตั้งใจงั้นสิ”

“สำหรับคุณแล้วลูกก็เป็นแค่ความผิดพลาดเหรอคะ”

“ฉันไม่อยากพูดเรื่องเดิม” เชิงชายลุกขึ้นเหมือนบทสนทนาสิ้นสุดแล้ว อนันญารีบคว้าข้อมือเขาไว้ เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ยอมปล่อยให้เขาเดินหนีไปง่าย ๆ

“แล้วหมิวล่ะคะ” เขาก้มมองมือของเธอ

“อะไร”

“ถ้าคุณไม่ต้องการเด็ก แล้วหมิวล่ะคะ คุณเคยคิดไหมว่าหมิวต้องการอะไร” เชิงชายดึงมือออกจากการเกาะกุม ไม่ได้รุนแรง แต่ชัดเจนพอให้เธอรู้ว่าไม่ควรรั้งเขาไว้อีก

“เธอไม่เกี่ยว” อนันญามองเขานิ่ง

“เรื่องนี้เป็นปัญหาของฉัน อย่าเอาความรู้สึกของเธอมาทำให้มันยุ่งยาก พรุ่งนี้ฉันจะให้คนจัดการเรื่องโรงพยาบาล” เขาเดินเข้าห้องทำงานและปิดประตูลงตามหลัง

อนันญานั่งอยู่บนโซฟาอีกพักใหญ่ ก่อนหยิบรองเท้าเด็กขึ้นมาวางคู่กันให้เรียบร้อย ผลตรวจครรภ์ยังอยู่ในกล่อง แต่ไม่มีใครสนใจมันอีกแล้ว

เธอหยิบผลตรวจใส่กระเป๋า จากนั้นจึงนำรองเท้าเด็กกลับไปเก็บไว้ข้างรองเท้าคู่แรกในลิ้นชัก ครั้งก่อนเธอไม่มีโอกาสรักษาลูกเอาไว้ แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมเสียเขาไปเพราะคำสั่งของใครอีก