บทที่ 2 จะรักษาลูกเอาไว้ให้ได้

อนันญาลากกระเป๋าเดินทางออกจากใต้เตียง โดยยกด้านที่มีล้อขึ้นไม่ให้กระแทกพื้น เชิงชายยังอยู่ในห้องทำงาน หากเขาได้ยินและเดินออกมา เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะยังกล้าไปอยู่หรือเปล่า

เธอเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบมาเพียงชุดที่ซื้อด้วยเงินตัวเอง เสื้อผ้าไม่กี่ตัวถูกพับลงในกระเป๋าอย่างเร่งรีบ ส่วนชุด กระเป๋า และเครื่องประดับราคาแพงที่เชิงชายซื้อให้ยังแขวนอยู่ที่เดิม

อนันญาเคยดีใจทุกครั้งที่เขาสั่งให้เลขาฯ ส่งของเหล่านั้นมาให้ ต่อให้เขาไม่เคยเป็นคนเลือกเอง อย่างน้อยเธอก็ยังหลอกตัวเองได้ว่าเขานึกถึง แต่ตอนนี้ของทุกชิ้นกลับย้ำให้รู้ว่า สิ่งที่เชิงชายเคยให้เธอมีเพียงเงินเท่านั้น

เอกสารสำคัญถูกเก็บไว้ในลิ้นชักชั้นล่าง อนันญาหยิบพาสปอร์ต บัตรประชาชน สมุดบัญชี และเงินสดที่เก็บไว้ใส่กระเป๋า เธอมีเงินของตัวเองไม่มากนัก แต่คงพอให้เริ่มต้นใหม่ได้โดยไม่ต้องกลับมาขออะไรจากเขา

มือที่กำลังปิดลิ้นชักหยุดลงเมื่อเห็นกล่องรองเท้าเด็กสองกล่องวางอยู่ข้างกัน อนันญาหยิบกล่องแรกออกมา ภายในมีรองเท้าถักไหมพรมสีขาวคู่เดิม กับภาพอัลตราซาวนด์ที่เธอแอบเก็บกลับมาจากโรงพยาบาล เชิงชายไม่เคยเห็นภาพนี้ เขาไม่ได้ไปโรงพยาบาลในวันที่เธอตรวจพบว่าตั้งครรภ์ และไม่ได้มาในวันที่เธอเสียลูก

หลังออกจากโรงพยาบาล เขาเพียงให้คนมารับเธอกลับคอนโด ทุกอย่างจบลงโดยไม่มีใครพูดถึงเด็กคนนั้นอีก

อนันญาเคยคิดว่าเชิงชายอาจไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร จึงเลือกเงียบ เธอเองก็ไม่กล้าเปิดเรื่องขึ้นมา เพราะกลัวว่าคำตอบของเขาจะทำให้เจ็บกว่าเดิม แต่คืนนี้เธอได้คำตอบแล้ว

“เพราะอย่างนั้น ครั้งนี้ถึงไม่ควรปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก”

อนันญาวางภาพอัลตราซาวนด์กลับลงในกล่อง ก่อนหยิบรองเท้าเด็กคู่ใหม่มาเก็บไว้ด้วยกัน กล่องทั้งสองถูกนำลงกระเป๋าอย่างระมัดระวัง ต่างจากสิ่งของชิ้นอื่นที่เธอเพียงพับและวางลงไปให้เสร็จ

เธอปิดกระเป๋าแล้วมองไปรอบห้อง ของใช้ส่วนตัวยังเหลืออยู่หลายอย่าง แต่ไม่มีอะไรสำคัญพอให้ต้องเสียเวลาอีก

โทรศัพท์บนเตียงสว่างขึ้นเมื่อมีข้อความเข้า อนันญารีบหยิบขึ้นมาดู แต่เป็นเพียงข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร ประตูห้องทำงานยังปิดสนิท

เชิงชายไม่ได้ออกมาดูว่าเธอเป็นอย่างไร ไม่ได้ถามว่าเธอยังร้องไห้อยู่หรือเปล่า และคงไม่คิดว่าเรื่องที่เขาพูดจะทำให้เธอจากไป เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร อนันญาก็ยังอยู่ที่เดิมเสมอ

เธอเปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะข้างหน้าต่าง เข้าสู่อีเมลของบริษัทและเริ่มเขียนจดหมายลาออกถึงฝ่ายบุคคล

เรียน ฝ่ายทรัพยากรบุคคล

ดิฉันขอลาออกจากตำแหน่ง โดยให้มีผลตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เนื่องจากมีความจำเป็นส่วนตัวและไม่สามารถกลับไปปฏิบัติงานได้

อนันญาอ่านอยู่สองรอบ ก่อนพิมพ์ชื่อตัวเองลงท้าย เธอไม่ได้อธิบายเหตุผล ไม่ขอใช้วันลา และไม่ส่งสำเนาให้เชิงชาย เขาไม่จำเป็นต้องรู้จากเธอ ในเมื่อเขาเพิ่งบอกว่าเธอไม่เกี่ยวกับเรื่องของเขา

นิ้วของเธอหยุดอยู่เหนือปุ่มส่ง ใจหนึ่งยังเฝ้ารอให้ประตูห้องทำงานเปิดออก เชิงชายอาจเดินมาถามว่าเธอกำลังทำอะไร หรืออย่างน้อยอาจเรียกให้เธอเข้าไปหาเหมือนทุกครั้ง

หากเขาออกมาตอนนี้ เธออาจถามเขาอีกสักครั้งว่า สิ่งที่เขาพูดหมายความตามนั้นจริงหรือเปล่า

เสียงของเชิงชายดังลอดออกมาจากห้องทำงาน อนันญาปิดหน้าจออีเมลลงก่อนเงี่ยหูฟัง เขากำลังคุยโทรศัพท์เรื่องการประชุมในวันพรุ่งนี้ น้ำเสียงยังคงเรียบและเป็นปกติ ไม่มีอะไรบอกว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขาเพิ่งสั่งให้ผู้หญิงคนหนึ่งไปเอาลูกออก

“ส่งเอกสารมาให้ฉันก่อนแปดโมง ที่เหลือค่อยคุยกันตอนเข้าบริษัท” อนันญาหันกลับมามองข้อความลาออกอีกครั้ง ก่อนกดส่ง

หน้าจอแสดงข้อความว่าอีเมลถูกส่งเรียบร้อยแล้ว เธอออกจากระบบ จากนั้นจึงลบข้อมูลส่วนตัวที่เคยบันทึกไว้ในเครื่อง เมื่อตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่เหลืออะไรแล้วจึงปิดคอมพิวเตอร์

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย อนันญาหยิบกระเป๋าถือขึ้นมาเปิด บัตรเครดิตสองใบที่เชิงชายให้ยังอยู่ในช่องด้านใน เธอนำมันวางไว้บนโต๊ะพร้อมกุญแจรถและบัตรผ่านของคอนโด เหลือเพียงเงิน บัตรของตัวเอง และผลตรวจครรภ์ที่เพิ่งเก็บใส่กระเป๋าไป

เธอถอดซิมการ์ดออกจากโทรศัพท์ วางมันไว้ข้างบัตรเครดิต ก่อนใส่ซิมอีกใบที่เตรียมไว้ใช้ส่วนตัวแทน หมายเลขนี้มีเพียงคนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทไม่กี่คนที่รู้

อนันญาปิดโทรศัพท์แล้วเก็บลงกระเป๋า หากเชิงชายโทรมา เขาจะพบเพียงหมายเลขที่ไม่สามารถติดต่อได้ แต่เขาคงไม่โทรหาในคืนนี้ เพราะปกติเขาแทบไม่เคยโทรหาเธออยู่แล้ว

เธอลากกระเป๋าออกจากห้องนอนและหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงาน มือยกขึ้นเกือบแตะบานประตู ก่อนเสียงของเชิงชายจะดังออกมาอีกครั้ง

“จัดการตามนั้น ไม่ต้องโทรมาถามฉันเรื่องนี้อีก”

อนันญาลดมือลง แม้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดกับเธอ แต่ถ้อยคำนั้นกลับช่วยตัดสินใจแทนทุกอย่าง

เธอไม่มีคำลาที่อยากฝากไว้ ไม่มีจดหมายอธิบาย และไม่คิดขอให้เขาตามหา เพราะหากเชิงชายต้องการรู้ว่าเธอไปเพราะอะไร เขาควรรู้ตั้งแต่ตอนที่พูดว่าเธอไม่เกี่ยวแล้ว

อนันญาสวมรองเท้าคู่เดิมตรงหน้าประตู ก่อนหันกลับไปมองห้องที่เคยเรียกว่าบ้านเป็นครั้งสุดท้าย แก้วน้ำของเชิงชายยังวางอยู่บนโต๊ะ กล่องของขวัญถูกทิ้งไว้บนโซฟา และประตูห้องทำงานยังคงปิดสนิท

เธอเปิดประตูออกไปพร้อมกระเป๋าเดินทาง โดยมีรองเท้าเด็กสองคู่อยู่ข้างใน คู่หนึ่งเป็นของลูกที่เธอไม่มีโอกาสรักษาไว้ ส่วนอีกคู่เป็นของเด็กที่เธอจะไม่ยอมให้ใครพรากไปอีก

ครั้งก่อนเธอต้องเสียลูกไปโดยไม่มีเชิงชายอยู่ข้างๆ แต่ครั้งนี้ต่อให้ไม่มีเขา อนันญาก็จะรักษาลูกเอาไว้ให้ได้