บทที่ 3 หาให้เจอ
เชิงชายกดโทรหาอนันญาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่ได้ยินยังคงเป็นข้อความเดิมว่าหมายเลขนี้ไม่สามารถติดต่อได้ เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแรงกว่าปกติ ก่อนหันไปมองประตูห้องนอนที่เปิดค้างอยู่
เมื่อคืนเขาออกจากห้องทำงานเกือบเช้าและพบว่าคอนโดเงียบผิดปกติ ตอนแรกคิดว่าอนันญาคงหลับไปแล้ว กระทั่งเห็นกล่องของขวัญวางอยู่บนโซฟา แก้วน้ำยังอยู่บนโต๊ะ แต่รองเท้าคู่ที่เธอใส่เป็นประจำหายไปจากหน้าประตู
บัตรเครดิต กุญแจรถ บัตรผ่านคอนโด และซิมการ์ดถูกวางเรียงกันอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ ส่วนกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เคยเก็บไว้ใต้เตียงก็หายไป
เชิงชายโทรหาเธอซ้ำอยู่หลายครั้งจนฟ้าด้านนอกเริ่มสว่าง กระทั่งหลังแปดโมง ฝ่ายบุคคลก็โทรมาแจ้งว่าได้รับจดหมายลาออกจากอนันญา
เชิงชายคิดว่าเธอคงกำลังโกรธเรื่องเมื่อคืน อาจออกไปสงบสติอารมณ์ที่ไหนสักแห่ง และคงรอให้เขาโทรตามเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองสำคัญ
แต่เขาโทรไปแล้วนับสิบครั้ง และเธอยังไม่เปิดเครื่อง เชิงชายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเปลี่ยนใจโทรหาเลขาฯ
“ระงับเรื่องลาออกของอนันญาไว้ก่อน”
“แต่ในอีเมลระบุว่าให้มีผลตั้งแต่วันนี้นะครับ”
“ฉันบอกให้ระงับไว้”
“ครับ”
“ตรวจดูด้วยว่าเมื่อคืนเธอออกจากคอนโดกี่โมง แล้วไปไหน” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“คุณอนันญาไม่ได้แจ้งอะไรไว้กับคุณเชิงชายเลยเหรอครับ”
“ถ้าแจ้ง ฉันคงไม่ต้องให้นายหา”
“ผมจะรีบตรวจสอบครับ” เชิงชายวางสายแล้วหยิบเสื้อสูทขึ้นมาใส่ ก่อนมองบัตรเครดิตที่อนันญาทิ้งไว้อีกครั้ง หากต้องการประชดเขา เธอไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ แค่กลับมาเมื่ออารมณ์เย็นลง ทุกอย่างก็จบ
เมื่อคืนเขาพูดชัดแล้วว่าไม่ต้องการเด็ก อนันญารู้เรื่องนี้มาตั้งแต่ก่อนเข้ามาอยู่กับเขา การตั้งครรภ์ไม่ได้ทำให้ข้อตกลงเปลี่ยนไป และเขาไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด
เมื่อไปถึงบริษัท เชิงชายพบว่ากาแฟบนโต๊ะไม่ใช่รสชาติที่เขาดื่มเป็นประจำ เขายกขึ้นเพียงครั้งเดียวก็วางกลับ
“ใครซื้อมา”
“แม่บ้านเป็นคนเตรียมให้ครับ” เลขาฯ ตอบ
“ทำไมใส่น้ำตาล”
“ปกติคุณอนันญาเป็นคนเตรียมไว้ครับ วันนี้แม่บ้านเป็นคนชง รสชาติอาจไม่เหมือนเดิม” เชิงชายเลื่อนแก้วออกไปโดยไม่พูดอะไร เลขาฯ จึงวางเอกสารประชุมลงตรงหน้า แต่เอกสารแนบไม่ครบ รายชื่อลูกค้าที่ต้องพบในช่วงบ่ายก็ไม่มีรายละเอียดเหมือนทุกครั้ง
“ข้อมูลของลูกค้าหายไปไหน”
“อยู่ในระบบครับ แต่ปกติคุณอนันญาจะสรุปมาให้อีกชุดหนึ่ง”
“แล้วนายทำไม่ได้หรือไง”
“ทำได้ครับ แต่ผมยังไม่ทราบรายละเอียดบางอย่างที่เธอจดไว้” เชิงชายเปิดแฟ้มทีละหน้า ก่อนปิดลง เมื่อก่อนเขาไม่เคยถามว่าเอกสารเหล่านี้มาจากไหน รู้เพียงว่าทุกอย่างจะวางอยู่บนโต๊ะก่อนเขาเข้าบริษัทเสมอ รวมถึงยาแก้ปวดเมื่อเขาประชุมต่อเนื่องหลายชั่วโมง หรืออาหารที่ถูกเปลี่ยนให้ทันทีเมื่อมีสิ่งที่เขาไม่กิน เขาเคยคิดว่าเป็นหน้าที่ของเลขาฯ และพนักงานในบริษัท
“ตรวจกล้องวงจรปิดหรือยัง”
“ตรวจแล้วครับ คุณอนันญาออกจากคอนโดตอนตีสองสี่สิบเจ็ด เรียกรถผ่านแอปพลิเคชันไปลงที่สถานีขนส่ง หลังจากนั้นยังตรวจสอบไม่ได้ว่าเดินทางไปไหนต่อ รถที่จอดไว้ก็ยังอยู่ที่คอนโดครับ”
“ติดต่อครอบครัวเธอ”
“ผมโทรไปแล้วครับ ไม่มีใครรับสาย”
“เพื่อนล่ะ”
“คนที่ทางเรามีข้อมูลติดต่อบอกว่าไม่ได้คุยกับเธอมาหลายเดือนแล้วครับ” เชิงชายมองนาฬิกา ตอนนี้ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีใครรู้ว่าอนันญาอยู่ที่ไหน
“โรงพยาบาลที่เธอเคยไป ตรวจหรือยัง”
“กำลังตรวจสอบครับ”
“ไม่ต้องแล้ว ส่งชื่อโรงพยาบาลมาให้ฉัน”
“คุณเชิงชายจะไปเองเหรอครับ”
“ส่งมา” เขาตัดสายก่อนที่เลขาฯ จะถามอะไรต่อ
การประชุมช่วงเช้าดำเนินไปตามกำหนด แต่เชิงชายแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่คนตรงหน้าพูด โทรศัพท์ถูกวางไว้ข้างมือและเปิดเสียงดัง ทั้งที่ปกติเขาไม่ชอบให้ใครรบกวนเวลาทำงาน
อนันญาไม่โทรมา
ช่วงบ่ายเชิงชายสั่งเลื่อนนัดทั้งหมด ก่อนขับรถไปโรงพยาบาลที่อนันญาเคยรักษา เขาถามทั้งแผนกตรวจโรคทั่วไปและแผนกที่เธอเคยเข้ารักษาตอนเสียลูก แต่ไม่มีชื่อของอนันญาเข้ารับบริการในวันนี้
เมื่อไม่พบเธอที่โรงพยาบาล เขาจึงขับรถไปยังสถานีขนส่งตามภาพจากกล้องวงจรปิด เจ้าหน้าที่ตรวจสอบภาพให้ได้เพียงช่วงที่อนันญาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านใน หลังจากนั้นไม่มีใครบอกได้ว่าเธอซื้อตั๋วไปที่ไหนหรือขึ้นรถคันใด
เชิงชายเดินหาทั่วบริเวณอยู่เกือบชั่วโมง ทั้งที่รู้ว่าอนันญาคงไม่ยืนรอเขาอยู่ตรงนั้นแล้ว เขามองผู้หญิงทุกคนที่ลากกระเป๋าเดินทางผ่านหน้า ก่อนพบว่าไม่มีใครเป็นเธอ
สุดท้ายเขาจึงกลับคอนโดเร็วกว่าปกติ ตู้เสื้อผ้ายังมีชุด กระเป๋า และเครื่องประดับที่เขาเคยซื้อให้แขวนอยู่ครบ ของใช้ส่วนตัวบางอย่างยังอยู่ในห้องน้ำ แต่เอกสาร เงิน และเสื้อผ้าที่เธอสวมเป็นประจำหายไป
เชิงชายเปิดลิ้นชักทุกชั้น ก่อนก้มดูใต้โต๊ะข้างเตียง ที่มุมด้านในมีถุงกระดาษจากร้านขายของเด็กพับเก็บอยู่สองใบ เขาดึงออกมาแล้วพบใบเสร็จอยู่ด้านล่าง
ใบแรกมีวันที่เมื่อหลายเดือนก่อน ตรงกับช่วงที่อนันญาเคยเข้าโรงพยาบาลเพราะเสียลูก ส่วนอีกใบลงวันที่เมื่อวาน รายการสินค้าระบุเหมือนกันว่าเป็นรองเท้าสำหรับเด็กแรกเกิด
เชิงชายมองใบเสร็จทั้งสองใบอยู่นาน อนันญาเคยซื้อรองเท้าเด็กไว้ตั้งแต่การตั้งครรภ์ครั้งแรก แต่เขาไม่เคยรู้ เธอเก็บรองเท้าคู่แรกไว้หลังจากเสียลูก และเมื่อวานก็ซื้อรองเท้าอีกคู่มาเตรียมบอกข่าวเขา
เธอไม่ได้ตั้งใจใช้เด็กบังคับให้เขายอมรับความสัมพันธ์ ไม่ได้เตรียมเรื่องนี้ไว้ต่อรอง เพราะหากคิดแบบนั้น เธอคงไม่ทิ้งบัตรเครดิต เครื่องประดับ และทุกอย่างที่มีราคาไว้ทั้งหมด
โทรศัพท์ดังขึ้น เชิงชายรับสายโดยไม่ละสายตาจากใบเสร็จ
“ว่าไง”
“ผมตรวจเที่ยวบิน รถไฟ และรายชื่อการจองรถโดยสารที่ตรวจสอบได้แล้วครับ ยังไม่พบชื่อคุณอนันญา โรงพยาบาลที่เธอเคยรักษาก็ไม่มีประวัติว่าเข้าไปวันนี้ครับ”
“แล้วสถานีขนส่งล่ะ”
“กล้องจับภาพเธอได้ถึงบริเวณด้านหน้า หลังจากนั้นไม่พบแล้วครับ โทรศัพท์หมายเลขเดิมไม่มีสัญญาณตั้งแต่ก่อนออกจากคอนโด หลังจากนั้นก็ไม่มีข้อมูลที่ใช้ติดตามเธอได้อีกเลยครับ” เชิงชายกำใบเสร็จในมือแน่นขึ้น
“หาเธอให้เจอ” เขาวางสายก่อนมองไปรอบห้อง เสื้อผ้าที่เขาซื้อให้ยังอยู่ ของทุกชิ้นที่ใช้เงินแลกมาไม่ได้หายไปไหน มีเพียงอนันญากับลูกที่เขาบอกว่าไม่ต้องการเท่านั้นที่ไม่อยู่แล้ว
