บทที่ 43 หมิวอย่าดื้อ

อนันญายกมือแตะผนังทันทีที่ภาพตรงหน้าพร่าลง ทางเดินจากห้องพักไปลิฟต์มีระยะไม่ไกล แต่แสงจากหน้าต่างสะท้อนพื้นจนเธอมองเส้นแบ่งระหว่างกระเบื้องไม่ชัด

“เป็นอะไรอีก” เชิงชายถาม

“แสงมันเข้าตาค่ะ เดี๋ยวก็หาย”

“พอมองเห็นอยู่หรือเปล่า”

“เห็นค่ะ ไม่ต้องจับ”

เธอขยับแขนหนีเมื่อเขายื่นมือมา ก่อนเดินต่อช้าลง เชิงช...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ