บทที่ 44 ไม่มีใครยอมใคร

“หมิว หนึ่ง...”

อนันญาหันไปมองทันที

“อย่ามานับกับฉันเหมือนฉันเป็นเด็กนะคะ”

“สอง”

“คุณไม่มีสิทธิ์”

“สาม”

เชิงชายเอื้อมมือมาคว้ากระเป๋าบนตัก เธอกอดไว้แน่นและเบี่ยงตัวหนี แต่พื้นที่บนเบาะรถไม่ได้กว้างพอให้หลบ มือของเขาจับสายกระเป๋าแล้วดึงเข้าหาตัว

“คุณเชิงชายปล่อยนะ!”

“ถ้าเธอยอมส่งมาดีๆ ตั้งแต่แรกก็จบแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ