บทที่ 9 แต่คุณเคยพูดมาแล้ว
เชิงชายเลื่อนภาพบนหน้าจอแท็บเล็ตกลับไปดูอีกครั้ง ภาพเด็กชายสวมหมวกกระดาษยืนอยู่หน้าเค้กวันเกิดถูกเผยแพร่ในหน้ากิจกรรมของชุมชนเมื่อหลายเดือนก่อน ข้อความใต้ภาพระบุชื่อเรย์กับอายุสี่ขวบ รวมถึงเดือนที่จัดงานไว้อย่างชัดเจน
“ข้อมูลที่หาได้มีเท่านี้ครับ” เลขาฯ วางเอกสารอีกชุดลงบนโต๊ะ
“หลังคุณอนันญาออกจากเมือง เธอไม่ได้ใช้บัตรหรือบัญชีที่เกี่ยวข้องกับคุณอีกเลย ช่วงแรกย้ายที่อยู่บ่อย และรับงานหลายอย่าง ก่อนเริ่มทำงานประจำเมื่อสองปีก่อนครับ”
“แล้วเด็กเกิดที่ไหน”
“ยังไม่พบข้อมูลครับ วันเกิดที่แน่นอนก็ไม่มี มีแค่ภาพจากหน้ากิจกรรมชุมชนกับข้อมูลของโรงเรียนที่ระบุเดือนและปีเกิด” เชิงชายก้มมองเดือนเกิดของเรย์ หากนับย้อนหลังไปห้าปี ช่วงเวลานั้นตรงกับการตั้งครรภ์ที่อนันญาเคยบอกเขา ไม่มีทางคลาดกันมากจนมองข้ามได้
ภาพของกล่องของขวัญบนโต๊ะในคอนโดย้อนกลับมาอีกครั้ง รองเท้าคู่เล็กวางอยู่ด้านบน ส่วนผลตรวจครรภ์ซ่อนอยู่ข้างใต้ อนันญานั่งรอปฏิกิริยาของเขาด้วยรอยยิ้ม แต่สิ่งแรกที่เขาถามกลับเป็นเรื่องยาคุม
“เธอกินยาคุมอยู่ไม่ใช่เหรอ”
ตอนนั้นเขาไม่ได้ถามว่าเธอเป็นอย่างไร ไม่ได้สนใจว่าเด็กอายุครรภ์เท่าไร และไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าอนันญาจะต้องการเก็บลูกเอาไว้ เขารู้แค่ว่าตัวเองไม่ต้องการมีลูก จึงสั่งให้เธอไปจัดการโดยคิดว่าทุกอย่างจะจบเหมือนปัญหาอื่น
“คุณเชิงชายครับ” เสียงเรียกของเลขาฯ ทำให้เขาละสายตาจากภาพ
“ว่าไง”
“จะให้ตรวจสอบต่อไหมครับ ถ้าต้องการข้อมูลการรักษาหรือทะเบียนของเด็กอาจต้องใช้วิธีอื่น”
“ไม่ต้อง” เชิงชายปิดหน้าจอและส่งแท็บเล็ตคืน
“หยุดไว้แค่นี้”
“แล้วเรื่องคุณอนันญา...”
“ฉันจะถามเธอเอง” เลขาฯ รับเอกสารกลับไป เชิงชายยังนั่งอยู่ที่เดิม
หลังอนันญาหายไป เขาเคยให้คนตามหาทั้งสถานีขนส่ง โรงพยาบาล และครอบครัวของเธอ แต่ไม่พบร่องรอย เธอทิ้งทุกอย่างที่เขาเคยให้ไว้และเปลี่ยนช่องทางติดต่อทั้งหมด ราวกับเตรียมพร้อมจะตัดเขาออกจากชีวิตตั้งแต่ก่อนออกจากคอนโดฯ
ตอนนั้นเชิงชายไม่รู้ว่าเธอเก็บเด็กไว้หรือไม่ เขารู้แค่ว่าเธอนำรองเท้าเด็กทั้งสองคู่ติดตัวไปด้วย คู่หนึ่งเป็นของลูกคนแรกที่เสียไป ส่วนอีกคู่เป็นของเด็กที่เขาสั่งให้เอาออก
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยพบข้อมูลว่าเด็กคนนั้นเกิดมาหรือหายไปตอนไหน กระทั่งเรย์ปรากฏตัวพร้อมอายุที่ตรงกับช่วงเวลาทุกอย่าง
ช่วงเย็นเชิงชายขับรถไปยังที่พักที่อนันญาใช้เป็นที่อยู่ติดต่อกับโรงเรียน เขารออยู่หน้าอาคารไม่นานก็เห็นเธอเดินกลับมาพร้อมเรย์ เด็กชายถือกระดาษวาดรูปม้วนหนึ่งไว้ในมือ เมื่อเห็นเขาก็ยกมือทักทันที
“คุณลุงมาหาแม่เหรอครับ”
“ใช่”
“คุณมาทำไม” อนันญาดึงเรย์เข้ามายืนข้างตัว
“ฉันต้องการคุยกับเธอ”
“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุย”
“เรื่องเด็กนี่” อนันญามองไปรอบบริเวณ ก่อนจับมือลูกแน่นขึ้น
“ฉันจะไม่ทิ้งเรย์ไว้กับใครเพื่อไปคุยกับคุณ”
“ร้านอาหารตรงนั้นมองเห็นกันได้ตลอด” เชิงชายพยักหน้าไปทางร้านใกล้อาคาร
“ให้ลูกเธอนั่งอีกโต๊ะ เธอเลือกที่นั่งเองได้ หรือถ้าอยากให้ไปฟังด้วย จะเอาไปนั่งโต๊ะเดียวกันก็ได้” เรย์เงยหน้ามองแม่
“เรย์วาดรูปรอได้ครับ” อนันญาไม่ได้ตอบตกลงทันที แต่สุดท้ายยอมพาลูกเข้าไปในร้าน เธอเลือกโต๊ะริมหน้าต่างและให้เรย์นั่งโต๊ะถัดไปในระยะที่เอื้อมมือถึง เด็กชายกางกระดาษวาดรูป ก่อนหยิบดินสอสีออกจากกระเป๋า
เชิงชายวางกระดาษที่พิมพ์ข้อมูลเดือนเกิดของเรย์ลงตรงหน้าอนันญา
“เด็กคนนี้เกิดก่อนกำหนดหรือครบกำหนด”
“คุณตามสืบฉันทำไม เคยพูดเองไม่ใช่เหรอว่าอยากไปตอนไหนก็ไป ฉันเลือกเดินออกมาแล้วทุกอย่างก็ควรจบสิ”
“ข้อมูลนี้อยู่บนหน้ากิจกรรมของชุมชน ใครก็เห็นได้ ไม่เห็นต้องสืบ”
“แล้วข้อมูลอื่นล่ะ”
“ฉันให้คนหาเท่าที่หาได้ตามปกติ และสั่งให้หยุดแล้ว”
“คุณไม่มีสิทธิ์มาสืบชีวิตฉัน”
“ถ้าเด็กคนนั้นเป็นลูกของฉัน ฉันมีสิทธิ์รู้”
“คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเกี่ยวข้องกับคุณหรือเปล่า”
“เพราะเธอไม่ยอมตอบ” เชิงชายเลื่อนกระดาษไปตรงหน้าเธอ
“เดือนเกิดของลูกเธอ ตรงกับช่วงที่เด็กคนนั้นควรคลอด” อนันญามองข้อมูลบนกระดาษ แต่ไม่ยื่นมือไปรับ
“เธอไม่ได้ไปทำแท้งใช่ไหม”
“ฉันไม่มีวันทำตามคำสั่งนั้น” อนันญาเงยหน้ามองเขา
“ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมเขาต้องตายเพราะคุณไม่ต้องการ” เชิงชายนิ่งไป คำตอบนั้นทำให้สิ่งที่สงสัยมาหลายวันชัดขึ้น อนันญาเก็บเด็กไว้และจากไปในคืนเดียวกับที่เขาสั่งให้เธอเอาลูกออก
“เด็กที่เธอเก็บไว้คือเรย์ใช่ไหม”
“ต่อให้ใช่แล้วจะทำไม” มือของอนันญากำเข้าหากัน
“คุณจะพูดเหมือนเดิมหรือเปล่าว่าเขาเป็นปัญหาของคุณ”
“ฉันยังไม่ได้พูดแบบนั้นเลยนะ”
“แต่คุณเคยพูดมาแล้ว” เธอมองเขาโดยไม่หลบสายตา
“คุณบอกว่าฉันไม่เกี่ยว และลูกเป็นปัญหาที่คุณจะจัดการเอง ฉันจำได้ทุกคำ”
เชิงชายจำได้เช่นกัน เขาเคยดึงมือออกจากการเกาะกุมของเธอ ก่อนเดินเข้าห้องทำงานและทิ้งให้อนันญาเก็บรองเท้าเด็กอยู่คนเดียว
เสียงขยับเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆ ทำให้ทั้งคู่หยุดพูด เรย์เดินเข้ามาพร้อมกระดาษวาดรูป ในภาพมีเด็กชายยืนจับมืออนันญา ส่วนอีกด้านเป็นผู้ชายตัวสูงที่ยังไม่มีใบหน้า
“คุณลุงช่วยวาดหน้าพ่อให้เรย์ได้ไหมครับ” เด็กชายยื่นดินสอให้ เชิงชายรับดินสอมาถือ ก่อนมองอนันญาที่นั่งอยู่ตรงข้าม
“ฉันวาดไม่ได้หรอก” เขาวางดินสอลงข้างภาพโดยไม่ละสายตาจากเธอ
“ทำไมละครับ คุณลุงไม่ได้รู้จักพ่อผมหรอกเหรอ”
“ไม่รู้สิ เพราะแม่เธอไม่ยอมบอกฉัน ว่าพ่อเธอคือใคร”
