บทที่ 96 ให้เวลาคิด

อนันญาขยายรูปในโทรศัพท์จนใบหน้าของเรย์เกือบเต็มหน้าจอ เด็กชายยิ้มจนตาหยีอยู่บนแขนเชิงชาย ส่วนคนอุ้มทำหน้าตามปกติ ทั้งที่ปลายนิ้วข้างหนึ่งกำชายเสื้อลูกไว้กันลื่น

เธอลองลดขนาดภาพลง มองเห็นร่างของตัวเองยืนอยู่ข้างสองพ่อลูก แต่พอเลื่อนโทรศัพท์ออกห่าง รายละเอียดตรงใบหน้าก็เริ่มพร่าอีกครั้ง

เสียงประตูห้อง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ