บทที่ 5 ยั่วโมโห

สองวันต่อมา ณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง

บรรยากาศยามบ่ายบริเวณตึกคณะบริหารธุรกิจคึกคักไปด้วยนิสิตนักศึกษา พราวฟ้าในชุดนักศึกษาเข้ารูปเดินเคียงข้างมากับเพื่อนสนิท ทว่าสายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับร่างบางในชุดเดรสลูกไม้สีนวลที่กำลังยืนคุยอยู่กับกลุ่มผู้บริหารและคณบดีริมระเบียงทางเดิน

รินลดา... นักธุรกิจหญิงรุ่นใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเซ็นสัญญาเป็นสปอนเซอร์และหุ้นส่วนทางวิชาการให้กับ

มหาวิทยาลัย

เมื่อกลุ่มผู้บริหารแยกย้ายกันไป รินลดาก็หันมาเห็นพราวฟ้าพอดี หญิงสาวส่งยิ้มหวานประดิดประดอยให้ตามเคย ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับก้าวขาฉับๆ ท่าทางสง่างามแบบนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ ทว่า

เบื้องหลังยิ้มหวานนั้น... สายตาของรินลดาแอบปรายมองไปยังมุมเสาต้นหนึ่ง ที่มีนักศึกษาชายคนหนึ่งซึ่งเธอจ้างด้วยเงินหนา กำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแอบถ่ายคลิปวิดีโออยู่อย่างเงียบๆ

"สวัสดีค่ะน้องพราวฟ้า" รินลดาเอ่ยทักทายเสียงนุ่ม "บังเอิญจังเลยนะคะที่เจอที่นี่ มาเรียนเหรอคะ?"

พราวฟ้าหยุดเท้า มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แววตาไร้ซึ่งความเคารพแม้น้อยนิด "รินลดามาทำอะไรที่นี่? ที่นี่มหาวิทยาลัย... ไม่ใช่ที่เสแสร้งสร้างภาพ"

รินลดาชะงักไปนิด ก่อนจะก้าวเข้าไปชิดพราวฟ้า พลางก้มลงกระซิบเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากพวกเธอกับมุมกล้องที่่่บันทึกแค่ภาพแต่ไม่ได้ยินเสียง

"แหม... ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะคะ วันก่อนที่บริษัทพี่เมฆา... พี่เมฆาเล่าให้ฟังหมดแล้วนะเรื่องปิ่นโตขยะนั่น เขาบอกว่าเห็นหน้าเธอแล้วกินอะไรไม่ลงเลยด้วยซ้ำ น่าสงสารจังเลยนะคะ โดนผู้ชายปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ ยังด้านหน้าตามง้ออยู่อีก"

"รินลดา!" พราวฟ้ากำหมัดแน่น เลือดในกายเดือดพล่านขึ้นมาทันที

"ยอมรับความจริงไม่ได้เหรอ?" รินลดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตามองสำรวจพราวฟ้าตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างถือดี "ต่อให้เธอเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ มีเงินหมื่นล้าน แต่ถ้าผู้ชายเขา 'รังเกียจ' เธอมันก็แค่ขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้นแหละพราวฟ้า... จำใส่หัวเอาไว้ซะบ้าง!"

คำพูดตอกย้ำและสายตาเหยียดหยามขั้นสุด ทำให้ความอดทนของคุณหนูพราวฟ้าสลายหายไปจนหมดสิ้น! ความโกรธแค้นที่สะสมมานานระเบิดออกมาในวินาทีนั้น!

"อวดดีนักนะรินลดา!"

ผลัก!!

พราวฟ้าก้าวเข้าไปผลักอกรินลดาอย่างแรงด้วยความโมโหจัด รินลดาอาศัยจังหวะนั้นปล่อยตัวเองให้ล้มลงไปกองกับพื้นกระเบื้องอย่างแรงทันที!

กรี้ดดดดดด!!

เสียงร้องกรีดร้องดังลั่น รินลดานั่งกุมข้อมือตัวเองอยู่บนพื้น น้ำตาไหลพรูออกมาจากดวงตาคู่สวยราวกับสั่งได้ เธอพนมมือไหว้พราวฟ้าด้วยท่าทางน่าสงสารจับใจ

"น้องพราว! อย่าทำอะไรพี่เลยนะคะ... ฮึก... พี่ขอโทษ!"

"เธอไม่ต้องมาเล่นละครสวมหน้ากากตอแหลตรงนี้!" พราวฟ้าตวาดลั่น ชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโมโหจนขาดสติ โดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกการกระทำ ภาพการชี้หน้า ตวาดใส่ และฉากผลักเมื่อครู่... ถูกบันทึกไว้ในคลิปวิดีโออย่างคมชัดทุกช็อต!

เพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังเกิดเหตุ...

คลิปวิดีโอความยาวสิบห้าวินาทีถูกปล่อยลงในโลกออนไลน์ผ่านเพจซุบซิบไฮโซชื่อดัง พร้อมหัวข้อข่าวสุดแซ่บ: 'แฉคุณหนูตระกูลดัง กร่างกลางมหาวิทยาลัย ทำร้ายนักธุรกิจสาวผู้บริสุทธิ์!'

ในคลิปปรากฏภาพพราวฟ้ายืนชี้หน้าตวาดใส่รินลดาด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด ก่อนจะผลักรินลดาจนล้มพับไปกองกับพื้นอย่างแรง ท่ามกลางภาพรินลดาที่ยกมือไหว้อย่างน่าสงสาร โดยในคลิปไม่มีเสียงพูดจายั่วโมโหของ

รินลดาเลยสักนิด มีเพียงภาพกิริยาร้ายกาจของคุณหนูพราวฟ้าที่ถูกตัดต่อและเน้นย้ำวนไปวนมา

ข่าวแพร่สะพัดไปไวราวกับไฟลามป่า! ยอดวิวพุ่งสูงหลักล้านในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ชาวเน็ตและสังคมไฮโซต่างพากันรุมกระหน่ำทัวร์ลง วิพากษ์วิจารณ์ประณามพราวฟ้าอย่างหนักหน่วงถึงความเอาแต่ใจและก้าวร้าว

ณ คอนโดหรูของเมฆา...

เมฆากำลังนั่งดูข่าวบันเทิงและกระแสในโซเชียลมีเดีย นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นคลิปข่าวที่กำลังเป็นกระแสร้อนฉ่าไปทั่วเมือง! ชื่อเสียงของตระกูลอัศวเมธินท์ที่ต้องมาพัวพันกับข่าวอื้อฉาวของคู่หมั้น ยิ่งทำให้เมฆาสติแตกและเกลียดชังพราวฟ้าเข้าไส้!

เขากดโทรออกหาพราวฟ้าทันทีด้วยความโมโหที่ปะทุถึงขีดสุด!

เพียงแค่พราวฟ้ากดรับสาย เสียงทุ้มดุดันของเมฆาก็ตวาดผ่านสายมาอย่างไม่ปรานี!

"พราวฟ้า! เธอมันจิตใจต่ำช้าเกินไปแล้วนะ!"

พราวฟ้าที่กำลังตกใจกับกระแสข่าวร้ายในโซเชียลชะงักกึก "พี่เมฆา... ฟังพราวอธิบายก่อนนะคะ..."

"อธิบายอะไรอีก!" เมฆาตวาดเสียงดังลั่นกดเสียงต่ำสั่นระริกด้วยความโกรธ "คลิปวิดีโอมันประจานความ

ร้ายกาจของเธอจนเป็นข่าวไปทั่วบ้านทั่วเมืองขนาดนี้แล้ว! เธอผลักรินจนล้มข้อมือเจ็บ ทำร้ายเขาแล้วยังสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้ตระกูลผมอีก เธอมันจิตใจอำมหิต นิสัยเสีย เอาแต่ใจจนไม่เห็นหัวใคร!"

"คลิปนั่นมันโดนตัดต่อ! รินลดามันยั่วโมโหพราว มันวางแผนประจานพราว!" พราวฟ้าพยายามตะโกนอธิบาย น้ำตาไหลร่วงเปรอะแก้มด้วยความคับแค้นใจ

"หยุดโกหกสร้างเรื่องโทษคนอื่นซะที!" เมฆาตัดบทอย่างใจดำ "คลิปหลักฐานมันมัดตัวชัดเจนขนาดนั้นเธอยังจะตอแหลปฏิเสธอีกเหรอ! ผมไม่เชื่อคำพูดจากปากเด็กเลี้ยงแกะอย่างเธอหรอกพราวฟ้า! เธอทำร้ายรินครั้งแล้วครั้งเล่า เพียงเพราะเธอริษยาที่รินได้สิ่งที่เธอไม่มีวันได้!"

"พราวไม่ได้โกหก! รินลดามันสวมหน้ากาก!" พราวฟ้าสะอื้นไห้จนตัวโยน

"ฟังผมไว้ให้ดีนะพราวฟ้า" เมฆาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเหยียดหยามถึงขีดสุด "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... อย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก! และจำไว้ว่าต่อให้โลกนี้เหลือเธอเป็นผู้หญิงคนสุดท้าย ผมก็ไม่มีวันรักคนใจร้าย ใจดำ อย่างเธอเด็ดขาด!"

ติ๊ด!

เมฆากดตัดสายทิ้งทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้พราวฟ้าได้พูดแก้ตัวอีกเลย...

ยามค่ำคืน ณ คฤหาสน์ตระกูลพราวฟ้า

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบเหงาและตึงเครียด พราวฟ้านั่งก้มหน้านิ่งบนโซฟาตัวยาว หยาดน้ำตายังคงซึมคลอเบ้าตาไม่ขาดสาย ทันทีที่เสียงก้าวเท้าของคนเป็นพ่อและแม่เดินเข้ามาในห้อง พราวฟ้าก็สูดหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ก็ไม่อาจซ่อนความบอบช้ำในดวงตาได้

คุณประวิทย์และคุณหญิงพรรณี ผู้เป็นพ่อและแม่ เดินตรงเข้ามาหาลูกสาวคนเดียวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือของคุณหญิงพรรณีถือโทรศัพท์มือถือที่ยังเปิดหน้าข่่าวคลิปหลุดประจานลูกสาวค้างไว้

"ยัยพราว... มันเกิดอะไรขึ้นลูก?" คุณหญิงพรรณีเอ่ยถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล "แม่เห็นคลิปข่าวในเน็ตที่คนเขารับส่งกันทั่วเมืองแล้ว... หนูไปมีเรื่องผลักคุณรินลดาเขาแบบนั้นจริงๆ เหรอลูก?"

"พราว..." พราวฟ้ากลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ สบตาผู้เป็นแม่ด้วยความเจ็บปวด "พราวผลักเขาจริงค่ะแม่... แต่พราวไม่ได้เริ่มก่อน"

"พราวฟ้า!" คุณประวิทย์เอ่ยขึ้นน้ำเสียงเข้มข้น แม้แววตาจะแฝงความห่วงใยแต่ก็เต็มไปด้วยความหนักใจ "พ่อกับแม่สั่งสอนหนูเสมอว่าอย่าใช้ความอารมณ์ร้อนไปทำร้ายใคร แล้วยิ่งคุณรินลดาเขาเป็นถึงนักธุรกิจคู่ค้าของมหาวิทยาลัย หนูไปทำกิริยาแบบนั้นกลางตระกูลคนอื่น มันเสียชื่อเสียงตระกูลเรามากนะลูก แล้วทางฝั่งเมฆาเขารู้เรื่องนี้หรือยัง?"

"พี่เมฆารู้แล้วค่ะพ่อ..." พราวฟ้าแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง น้ำตาหยดโตไหลร่วงกระทบตัก "พี่เมฆาเพิ่งโทรมาตวาดด่าพราว... เขาบอกว่าพราวเป็นคนจิตใจต่ำช้า อำมหิต... เขาเชื่อคลิปตัดต่อนั่นหมดใจ แล้วเขาก็บอกว่าชาตินี้จะไม่มีวันรักพราวเด็ดขาด"

คำพูดของลูกสาวทำเอาพ่อและแม่ถึงกับชะงัก คุณหญิงพรรณีรีบสวมกอดลูกสาวไว้ด้วยความสงสารจับใจ ขณะที่พ่อกอดอกถอนหายใจยาวด้วยความหนักอกหนักใจ

"หนูไม่ได้ทำร้ายเขาก่อนจริงๆ นะคะพ่อ... แม่... รินลดามันตั้งใจยั่วโมโหพราว มันแอบจ้างคนถ่ายคลิปตัดต่อเอาเฉพาะตอนที่พราวหลุดโมโหไปลงข่าวเพื่อทำลายพราว..." พราวฟ้าสะอื้นไห้ซบกับอกแม่ "พราวขอโทษนะคะที่ทำให้พ่อกับแม่ต้องมาพลอยเสียชื่อเสียงเพราะพราว..."

คุณประวิทย์มองลูกสาวด้วยสายตาซับซ้อน แม้ในใจจะโกรธที่ลูกสาวขาดสติจนตกเป็นเหยื่อของคนอื่น แต่ความรักที่มีต่อลูกก็ทำให้เขาลูบหัวพราวฟ้าเบาๆ

"ช่างมันเถอะพราว... เรื่องข่าวนี่เดี๋ยวพ่อจะให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของบริษัทเราช่วยออกแถลงการณ์แก้ข่าวให้" คุณประวิทย์เอ่ยเสียงนุ่ม "ส่วนเรื่องเมฆา... ถ้าเขาอดทนฟังเหตุผลของหนูไม่ได้ เอาแต่ตัดสินหนูจากคลิปข่าวแบบนี้ พ่อว่าหนูอาจจะต้องกลับมาคิดดีๆ แล้วนะพราวฟ้า ว่าผู้ชายคนนี้คู่ควรกับหัวใจและความรักของหนูหรือเปล่า"

พราวฟ้านิ่งเงียบไป คำพูดของพ่อตอกย้ำให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าเธอจะพยายามอธิบายอย่างไร เมฆาก็ไม่มีวันเชื่อเธอ เพราะในใจของเขา... รินลดาคือคนดีเสมอ ส่วนเธอคือตัวร้ายที่ไม่เคยมีค่าในสายตาเขาเลยสักวัน!