บทที่ 12 ภารกิจสำเร็จ
“คุณถอดหมวกออกก่อนได้มั้ย อ้อ แล้ววางปืนด้วยไม่งั้นฉันไม่กล้าช่วยคุณหรอกนะ” เรื่องเลือดและทำแผลเธอไม่ได้กลัวแต่ไอ้ที่เขาถืออยู่ถ้ามันโป้งป้างขึ้นมาเธอจะไม่ได้เจอสามีกับลูกๆอีก
“ขอโทษครับ”
“ไม่ต้องกลัวนะคุณ ฉันเป็นพยาบาลหรือคุณจะให้พวกเราพาส่งโรงพยาบาล..”
“ไม่ครับ คุณเป็นพยาบาลก็ดีแล้ว งั้นช่วยผ่าเอากระสุนออกให้ผมหน่อยครับ” น่านฟ้าวางปืนแล้วนลงปล่อยมือจากแผลถูกยิงที่ไหล่ถอดหมวกออก
“เอ่อ..” คุณพิสมรมองใบหน้าหล่ออย่างตะลึงไม่คิดว่านายทหารหนุ่มจะหล่อยังกับพระเอกหนัง
“ผมขอโทษนะครับที่มารบกวน”
“ไม่เป็นไร คุณเป็นทหารเรืองั้นเหรอ” คุณพิสมรถามเขาแล้วเอากรรไกรมาตัดเสื้อเขาออกจนท่อนบนเปลือยเปล่าแล้วทำให้เป็นแผลถูกยิงที่ไหล่เธอจึงเอาผ้าก็อตปิดปากแผลไว้แล้วเช็ดทำความสะอาดรอบๆแล้วกระสุนตุงอยู่ตรงสะบักหลัง
“ครับผม”
“ทนไหวใช่มั้ยคะ”
“ไหวครับ”
“อีกเดี๋ยวพ่อของฉันก็มาถึงแล้วจะได้ช่วยป่าตัดเอากระสุนออกให้ค่ะ แต่ที่จริงน่าจะเป็นฉันกับสามีมากกว่านะคะที่ต้องกลัวคุณ” คุณพิสมรรีบพูดเมื่อเห็นนายทหารหนุ่มหล่อกระชับปืนในมือ
“ผมเห็นป้ายผู้ใหญ่บ้านและมีสถานพยาบาลผมคิดว่าพวกคุณจะช่วยเหลือครับ”
“สามีของฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านค่ะ ว่าแต่คุณไปทำภารกิจอะไรมาพอจะบอกได้มั้ย”
“กวาดล้างยาเสพติด ค่าของเถื่อน ค้ามนุษย์ครับ”
“มันไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะคุณ ที่ผ่านมาเจ้าหน้าที่ก็กวาดล้างมาตลอดแต่เหมือนพวกมันจะมีตัวตายตัวแทนทำให้กวาดล้างเท่าไหร่ก็ไม่หมดและบ้านเมืองเป็นแบบนี้ก็เพราะมีเจ้าหน้าที่ของรัฐบางคอยส่งข่าวให้พวกมันแลกกับผลประโยชน์ที่ตอบแทนมหาศาล
“แม้ครั้งนี้จะไม่หมดแต่ก็ตัดตอนทำให้พวกมันระส่ำระสายกันไปพักใหญ่ครับ” แม้ภารกิจครั้งนี้จะพลาดแต่ก็จับได้และพวกมันก็สูญเสียสินค้าล็อตใหญ่มหาศาลเลยทีเดียว
“พี่พินโทรหาพ่อสิว่าถึงไหนแล้ว” คุณพิสมรถามสามีเพราะตอนนี้เธอทำความสะอาดแผลเสร็จแล้ว
“ใกล้จะถึงแล้วครับ” ระพินเดินเข้ามาในห้องตอบภรรยาที่กำลังทำความสะอาดแผลรอพ่อของเธอมาผ่าเอากระสุนออก ส่วนนายทหารหนุ่มหล่อหน้าซีดเซียวเพราะเสียเลือดไปมากพอสมควรและถ้าไม่กดปิดปากแผลไว้คงจะเสียเลือดไปมากกว่านี้
จากนั้นผู้ใหญ่ระพินกับภรรยาก็ชวนนายทหารหนุ่มหล่อคุยเพื่อไม่ให้เขาโฟกัสที่แผลถูกยิงและน่านฟ้าก็อึดมากและตอนนี้เขาเจ็บจนชาผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีก็มีรถยนต์แล่นเข้ามาจอดในบ้านผู้ใหญ่และไม่มีใครสงสัยและชาวบ้านแถวนี้ก็ชินแล้วเพราะมีคนไปขอความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่บ้านบ่อยๆ
“คนเจ็บเป็นยังไงบ้างลูก”
“หมอนทำความสะอาดแผลแล้วพร้อมผ่าเอากระสุนออกค่ะ”
“งั้นฉีดยาชานี่ก่อน” คุณหมอวัยเก๋าเดินเข้าประตูมาก็ถามลูกสาวเพราะอาชีพของเขาต้องรักษาคนเจ็บไม่ว่าเขาจะเป็นใครก็ไม่มีข้อยกเว้นแล้วยื่นกระเป๋ายาใบใหญ่ให้ลูกสาว
“ค่ะพ่อ”
“ผ่าได้เลยครับ” น่านฟ้าบอกคุณหมอสูงวัยที่ดูใจดีและยังมาทั้งชุดนอนผ้าแพรสีชลตาลอย่างขอบคุณ
“เอางั้นเลยเหรอคุณ” คุณหมอมองดูคนเจ็บและคิดว่าต้องฉีดยาชาเพราะผ่าเอากระสุนออกมันไม่ง่ายไหนจะต้องเย็บแผลอีก "หมอว่าฉีดยาชาเถอะคุณเสียเลือดมากแล้ว มานอนบนเตียงเลย” คุณหมอใจดีสั่งเสียงดุเพราะดูอาการแล้วจะผ่าตัดเลยก็ได้แต่ท่านไม่อยากทำกลัวคนเจ็บจะช็อกแต่ดูท่าว่าจะอึดไม่เบา
น่านฟ้าทำตามคุณหมอสั่งอย่างไม่ขัดขืนถึงไม่ฉีดยาชาเขาก็ชาไปทั้งแขนก่อนจะพอล้มตัวลงนอนเขาก็หลับตาลงรอให้คุณหมอผ่าเอากระสุนออก
“อย่างหลับตานะคุณ พี่พินเอายานี่ให้คุณน่านดมก่อน” คุณพิสมรยื่นก้านสำลีชุบแอมโมเนียมให้สามีเอาให้คนเจ็บดมและเธอก็ช่วยหยีบจับเครื่องมือให้พ่อ
คุณหมอใช้เวลาผ่าเอากระสุนออกและเย็บแผลกว่าครึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้วก็ปิดปากแผลทำความสะอาดรอบบาดแผลแล้วให้กินยาแก้อักเสพและให้ยาแก้ปวดไว้กินตอนเจ็บแผล
"นอนพักผ่อนเถอะคุณ ถ้าร้สึกไม่ดีก็บอกผมละกัน"
"ขอบคุณครับคุณหมอ" น่านฟ้าขอบคุณคุณหมอใจดี "ขอบคุณผู้ใหญ่กับคุณพยาบาลด้วยนะครับ"
"ไม่เป็นไรหรอกคุณน่าน ตอนนี้ก็เกือบเช้าแล้วนอนพักผ่อนก่อนพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน คุณพ่อกับหมอนไปนอนเถอะเดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนคุณน่านเอง" ผู้ใหญ่ระพินบอกพ่อตากับภรรยาไปนอนพักผ่อน
"มีอะไรก็เรียกหมอนนะพี่" คุณพิสมรบอกสามีก่อนจะพาพ่อไปนอนพักผ่อนที่ห้อง
เมื่อคุณพิสมรกับคุณหมอใจดีเดินออกไปจากห้องพยาบาลผู้ใหญ่ระพินก็เดินไปนั่งที่โต้ะเป็นเพื่อนคนเจ็บเพราะตอนนี้เขาตาสว่างโร่เลยทีดียว
"ขอบคุณผู้ใหญ่มากนะครับที่ช่วยเหลือผม" น่านฟ้าลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วขอบคุณผู้ใหญ่บ้านอีกครั้ง
"ผมก็ช่วยตามประสาเพื่อนมนุษย์ด้วยกันน่ะ ว่าแต่คุณน่านมาทำภารกิจอะไรพอจะบอกผมได้มั้ย"
"ผมบอกได้ แต่ผมเชื่อใจผู้ใหญ่ได้ใช่มั้ยครับ"
"ผมดูแลทุกข์สุขของชาวบ้านแถบนี้มาเกือบยี่สิบปี ถ้างานที่คุณน่านทำเพื่อประชาชนและประเทศชาติก็ไว้ใจผมได้เพราะผมก็อยากให้เจ้าหน้าที่เก็บกวาดพวกคนเลวไร้จิตสำนึกไม่มีมนุษยธรรมโกงกินและขายชาติครับ และผมยินดีให้ความร่วมมือครับ"
"ผมขอพูดเท่าที่ผมจะพูดได้นะครับ เพราะมันเป็นความลับของทางเจ้าหน้าที่ทีมปฏิบัติการและตอนนี้ผู้ใหญ่ก็เป็นหนึ่งในทีมของเราแล้วนะครับ"
"ผมเข้าใจครับ และเรื่องนี้ไม่มีทางแพร่งพรายออกจากปากขอผมแน่นอนครับ"แ
"คือผม.." น่านฟ้าก็เล่าเรื่องภารกิจของเขาในครั้งนี้ให้ผู้ใหญ่บ้านฟังแต่ไม่ได้ลงรายละเอียดถึงแผนการทั้งหมดที่พวกเขาวางไว้
"ผมรู้ว่าเจ้าหน้าที่บางคนก็ทำงานเต็มที่ แต่บางคนก็เห็นแก่ผลประโยชน์ที่ได้รับจึงไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และผมก็ให้ความร่วมมือกับทางภาครัฐมาตลอดแต่สุดท้ายก็เหมือนเดิม ไม่มีใครทำอะไรคนพวกนั้นได้
"แต่คราวนี้เราจะถอนรากถอนโคนตัวการใหญ่และพรรคพวกของมันให้ได้ครับ แม้จะไม่หมดแต่อย่างน้อยพวกมันจะได้รู้ว่าเจ้าหน้าที่อย่างพวกเราทำจริงและเจ้าหน้า ที่คนไหนให้ความช่วยเหลือหรือร่วมมือกับพวกมันเราก็กวาดล้าให้หมด อย่างน้อยมันก็ดีกว่าเราไม่ทำอะไรเลยครับ"
"มันก็จริงของคุณนะ แต่ผมว่าเอาไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ดีมั้ยตอนนี้คุณต้องพักผ่อนก่อน" ผู้ใหญ่ระพินมองนายทหารหนุ่มหล่อที่บาดเจ็บเสียเลือดจนหน้าซีดเซียวแต่กลับอดทนเข้มแข็งสมกับเป็นชายชาติทหาร
"ผมขอคุยกับเพื่อนสักครู่นะครับ" น่านฟ้าพูดจบก็โทรหาเพื่อน
"เป็นไงบ้างวะ"
"ยังคุยกับมึงได้อยู่ ว่าแต่ทางมึงเป็นยังไงบ้าง ทุกคนปลอดภัยนะ"
"มีถูกยิงสามคน รวมมึงด้วยก็สี่คนตอนนี้ปลอดภัยแล้ว กูกับทีมตามแกะรอยมันเจอแล้วรอจังหวะอยู่ สายที่อยู่กับมันยังไม่ส่งข่าวมา ตอนนี้มึงเก็บตัวก่อนกูไม่แน่ใจว่าพวกมันจะตามมึงหรือเปล่า แล้วคนที่โทรมาหากูเขาไว้ใจได้มั้ย" เขาไม่อยากให้ข้อมูลการปฏิบัติการลับครั้งนี้รั่วไหลออกไป
"ไว้ใจได้ คนที่ช่วยกูเขาเป็นผู้ใหญ่บ้านแต่กูไม่รู้ว่าชื่อหมู่บ้านอะไรแล้วกูจะโทรหานะ ขอให้มึงทำภารกิจให้สำเร็จนะเพื่อน"
