บทที่ 45 ยังไม่สำนึก

“งั้นเรารอแสดงความยินดีกับมันดีกว่าเพื่อน ไปเถอะกูชักง่วงแล้วสิขอสักงีบก่อนลงไปตรวจ” เมื่อคืนพวกเขาก็ดื่มหนักพอสมควรแต่ก็ยังมาทำงานได้สบายขอแค่งีบสักสิบนาทีก็พอ

น่านฟ้าเดินครุ่นคิดขึ้นลิฟต์ไปห้อพักฟื้นของลัคนาเพื่อนทานอาหารกลางวันกับหญิงสาวและจะพูดคุยกับเธอเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนด้วยและยังไม่รู้จ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ