บทที่ 68 รอฉันนะ

มือเรียวยึดลำต้นไม้ช่วยพยุงตอนวิ่งขึ้นเนินดิน

ปลายเท้าเธอลื่นหลายครั้ง แต่ดึงตัวกลับขึ้นมาทุกทีราวกับมีพลังบางอย่างดึงเธอให้ต้อง "มีชีวิตรอดให้ได้"

ข้างในกระเป๋ากางเกงขวาแฟลชไดรฟ์นั้น ชนสะเทือนขาเธอทุกจังหวะวิ่ง  มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีเหตุผลจะต้อง ‘รอดกลับไป’

ฟากฟ้าสีเทาดำเริ่มกลืนแสงสุดท้าย...