บทที่ 72 เป็นของผมนะ

ธัชอุ้มเธอข้ามห้องอย่างทะนุถนอม  แม้จะเป็นโรงพยาบาลแต่สำหรับเขา…สถานที่ไม่สำคัญอีกต่อไป

เมื่อถึงโซฟาเบดขนาดใหญ่ริมหน้าต่าง เขาวางร่างของเธอลงช้า ๆ ราวกับวางของมีค่าที่สุดในชีวิต

"พักผ่อน...ในอ้อมกอดผม" 

เสียงเขานุ่มลึกขณะก้มลงจูบซอกคอเธอเบา ๆ

แต่เมื่อริมฝีปากแตะกันในจังหวะแรก ทุกอย่างก็พลุ่งพล่าน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ