บทที่ 120 เหตุบังเอิญ

ชาติชายเดินลิ่วๆ ไปข้างหน้า โดยไม่มองซ้ายมองขวา ไม่ต่างอะไรกับลูกปลาที่วิ่งตรงมาที่วีรภัทรเพื่อจะขายขนม ทำให้ทั้งคู่ชนกันโครมใหญ่ ตะกร้าขนมหล่นกระจายไปเต็มหาดทราย พร้อมๆ กับร่างเล็กที่ล้มก้มจิ้มพื้น

“เดินภาษาอะไรไม่รู้จักระวัง!” ชาติชายกำลังอารมณ์ร้อนได้ที่ เมื่อต้องเสียเวลากับเรื่องพรรค์นี้จึงโวยว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ