บทที่ 136 บทส่งท้าย

สายลมพัดโชยมา ผมยาวสลวยปลิวไปตามแรงลม เปิดใบหน้านวลที่กำลังเหม่อลอยไปไกลยังทะเลโพ้น พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน แสงสีทองที่ลอดออกมาจากมวลเมฆอันแสนบางเบา เป็นภาพที่สวยงามที่สุดที่เธอเคยเห็นมา อาจเป็นเพราะอะไรหลายๆ อย่างที่ลงตัวแล้วก็เป็นได้ ท่อนแขนกำยำของสามีหนุ่มเข้ามาโอบกอดเอาไว้ให้หายเหน็บหนาว พาขวัญเอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ