บทที่ 15 ยกเลิกงานแต่ง
“ตาเวียร์ มันเกิดอะไรขึ้นลูก” น้ำเสียงแหลมดังขึ้นหลังจากที่เขากลับมาจากบ้านภูริวัฒน์ วีรภัทรมองหน้าคุณแม่อย่างงงงวย
“อะไรเหรอครับ” เขาเดินไปนั่งในห้องรับแขกที่มีวีรพลนั่งอยู่ก่อนแล้ว
“ก็เรื่องน้องขวัญน่ะสิ” กาญจนาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างแรงตามอารมณ์ที่คุกรุ่น เธอเชิดหน้าใส่ลูกชายเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง
“ทำไมเหรอครับ” เขาเริ่มเห็นเค้าลางความไม่ปกติเสียแล้ว
“ท่านรณเทพโทรมาบอกให้ยกเลิกการแต่งงาน และไม่ขอให้น้องขวัญมาพบปะพูดคุยกับเราอีก นอกเสียจากว่าจะมีธุระหรือเป็นความต้องการของพาขวัญท่านถึงจะยอม” หล่อนพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเป็นอย่างมาก วีรภัทรเกิดอารมณ์หงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“กลับไปถึงบ้านขวัญจะบอกคุณปู่ให้ยกเลิกงานแต่งงานอย่างที่พี่เวียร์ต้องการ พี่เวียร์ไม่ต้องกังวลนะคะ ขวัญจะอธิบายเหตุผลให้คุณปู่ฟังเอง เราสองครอบครัวจะได้ไม่มีเรื่องแคลงใจต่อกัน”
วีรภัทรนึกถึงคำพูดของพาขวัญบนรถแล้วก็เบิกตากว้าง อะไรจะรวดเร็วขนาดนั้น!
“มันก็ถูกต้องแล้วไม่ใช่เหรอครับ ที่บอกว่าจะให้พาขวัญมาเจอผมโดยที่เธอจะต้องเต็มใจ หรือจะบอกว่าที่ผ่านมาทางฝ่ายนู้นบังคับให้เธอมา หรือว่าคุณแม่คะยั้นคะยอบอกว่าผมอยากเจอเธอ” วีรภัทรถามทีเดียวรวด ซึ่งมันก็ทำให้หล่อนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกมา
“เรื่องนั้นอย่าไปสนใจเลย ลูกควรจะสนใจเรื่องที่เขายกเลิกงานแต่งงาน!” เพราหล่อนเสียหน้ายิ่งนัก ที่สำคัญหล่อนเองก็แอบเตรียมตัวไว้มากโขเหมือนกัน เช่น ของชำร่วย การ์ดงานแต่ง หรือการบอกข่าวให้กับเพื่อนฝูงได้รับทราบบ้างแล้ว
“ในเมื่อเป็นความต้องการของฝ่ายนั้น เราจะไปบังคับอะไรได้”
“ที่ลูกพูดแบบนี้หมายความว่าลูกจะไม่รับผิดชอบน้องใช่ไหม”
หมดสิ้นหนทาง จะให้รู้ได้อย่างไรว่าหล่อนจะต้องเสียหน้ากับเพื่อนฝูงในวงสังคม ถึงแม้หล่อนจะไม่ค่อยสุงสิงนินทากับบรรดาไฮโซทั้งหลาย แต่เรื่องลูกชายหล่อนก็อวดไว้มากเหมือนกัน โดยเฉพาะเรื่องแต่งงาน!
“รับผิดชอบ... รับผิดชอบอะไรครับ” วีรภัทรถามกลับอย่างสงสัย สายตาคมกริบจับจ้องกิริยาท่าทางของผู้เป็นมารดาอย่างจับผิด
“รับผิดชอบเรื่องที่ลูกเป็นคนทำให้พาขวัญถูกเจ้าวิสกี้กัดไงล่ะ!”
“ทำไมผมจะไม่รับผิดชอบ ผมรับผิดชอบพาขวัญโดยการพาไปฉีดวัคซีน ไปล้างแผลทุกวัน จะออกเงินค่ารักษาพยาบาลให้ แต่น้องเค้ามีประกันอุบัติเหตุอยู่แล้ว จะให้ผมรับผิดชอบอะไรอีก” วีรภัทรแย้ง กาญจนาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน รู้สึกหมั่นไส้เจ้าลูกชายคนเดียวนัก
“ลูกต้องแต่งงานกับน้อง”
“คุณแม่! มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกันเลยนะครับ”
“ถึงจะไม่เกี่ยว แต่แม่ก็จะทำให้มันเกี่ยว แม่จะไม่รอให้ลูกหาเมียเองแล้ว แม่จะหาให้เองนี่แหละ และแม่ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเอาหนูพาขวัญมาเป็นลูกสะใภ้!” กาญจนาหมดความอดทน ออกคำสั่งบีบบังคับวีรภัทร หากเป็นบิดาเขาจะไม่ยอมเด็ดขาด แต่พอเป็นมารดาแล้วเขาไม่สามารถขัดขืนได้ เนื่องจากมีความเป็นเผด็จการและพูดจริงทำจริงมากกว่า
“ถ้าคุณแม่จะเอาแบบนั้นก็แล้วแต่คุณแม่เลย แต่ผมไม่รับประกันนะครับว่าเธอจะทนผมได้นานแค่ไหน เพราะผมไม่ได้แต่งงานกับเธอด้วยความรัก ผมแต่งงานเพราะถูกคุมถุงชน!”
“อยู่ด้วยกัน เดี๋ยวก็รักกันเองนั่นแหละน่า!” วีรพลพูดเสริม
“ถ้าทุกคนเห็นพ้องต้องกันแบบนี้ ก็รบกวนจัดงานให้ผมเลยแล้วกัน ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรทั้งสิ้น” วีรภัทรยังคงยืนกรานเช่นเดิม หน้าตาเย็นชาบอกบุญไม่รับ
“เรื่องเตรียมงานไม่ต้องเป็นห่วง แม่เตรียมไว้ให้แล้ว ทั้งการ์ดงานแต่ง ของชำร่วย โรงแรมจัดเลี้ยง ทีนี้คงจะเหลือแต่ชุดแต่งงานที่ลูกจะต้องพาน้องไปเลือกดู คุณว่าไหมคะ งานนี้จะต้องมีคนมาเยอะมากแน่ๆ” มารดาหันไปคุยกับบิดาอย่างอารมณ์ดีโดยไม่สนใจเขาอีกเลย วีรภัทรจึงรู้เหตุผลแท้จริงที่ท่านเป็นเดือดเป็นร้อนเรื่องงานแต่งงาน คงจะแอบเตรียมงานไว้มากแล้ว ถ้าจะบอกยกเลิกท่านคงจะเสียหน้าไม่น้อย วีรภัทรปลีกตัวออกจากห้องรับแขกเดินขึ้นห้องไปอย่างเงียบๆ อย่างใช้ความคิดคนเดียว
