บทที่ 3 เปย์หลานสาวสุดใจ

มือบางหยิบสบู่เหลวกลิ่นละมุนบีบใส่มือแล้วถูไปมาเพื่อให้เกิดฟองหนานุ่ม มือบางลูบไล้ไปยังทรวงอกอวบกับสะโพกงามงอนก่อนจะวกกลับมาทำความสะอาดจุดซ่อนเร้นซึ่งบัดนี้มันชุ่มฉ่ำไปด้วยของเหลวลื่นอุ่นๆ คิ้วเรียวสวยขมวดขึ้นทันที ยิ่งมือน้อยชะล้างก็ยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกแปลกใหม่ เธอรีบผละมือออกจากสิ่งนั้นในทันที ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร รู้เพียงแต่ว่ามันวาบหวามเหลือเกิน ถึงแม้จะสู้ในความฝันไม่ได้ แต่มันก็ทำให้หัวใจเธอเต้นระรัวเสียอย่างน่าอับอาย

พาขวัญรีบเปิดน้ำเพื่อล้างฟองสบู่ออกจากร่าง เธอรีบร้อนในกิจกรรมการอาบน้ำเพราะความรู้สึกแปลกใหม่อันแสนน่ากลัวกำลังทำร้ายเธอ สักวันหนึ่งเธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าชายหนุ่มปริศนาในความฝันนั้นคือใคร ถ้าเธอรู้แล้วจะทำอย่างไรต่อไป คำถามนี้คอยวนเวียนอยู่ในหัวจนต้องรีบสะบัดความคิดออก เธอหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับหยาดน้ำที่เกาะติดลำตัว ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าออกจากตู้แล้วสวมใส่มันอย่างเร่งรีบ เพราะเสียงเคาะประตูดังขึ้นหลายครั้ง

“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ รอแป๊บนะคะ”

รถลีมูซีนคันโตเคลื่อนออกจากรั้วบ้านเรือนไทยอย่างช้าๆ พาขวัญนั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกจนผู้เป็นปู่สงสัยในพฤติกรรมของหลานรัก จึงชวนคุยเรื่อยสารพัดเรื่องเพื่อไม่ให้หลานต้องเบื่อที่จะต้องมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่เงียบๆ

“เห็นหลานบ่นกับปู่ว่าอยากได้รถคันใหม่เหรอ มันเป็นยังไงล่ะ สวยไหม” คุณปู่หัวทันสมัยชวนหลานคุย พอพูดถึงเรื่องรถคันใหม่ที่พาขวัญอ้อนคุณปู่ใจดีก็หูผึ่งขึ้นทันที

“อ้อ... รถคันใหม่ที่ขวัญบอกคุณปู่น่ะเหรอคะ รุ่นนี้สวยมากค่ะ แต่ราคาแพงลิบเลย” รณเทพนั่งนิ่งฟังหลานสาวพูดอย่างใช้ความคิด ท่านไม่ได้ถามถึงราคา กลับยิ้มที่มุมปากชวนให้คนมองใจชื้น

“ก็เอาสิ ไปสั่งพรุ่งนี้ก็ยังได้” คุณปู่เกริ่นพลางเอาใจหลานสาวสุดที่รัก พาขวัญยิ้มจนเห็นไรฟันขาวสะอาดแล้วสวมกอดผู้เป็นปู่แน่น ใบหน้าเล็กๆ ซบกับอกข้างซ้ายอย่างออดอ้อน

“คุณปู่พูดจริงนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ ขวัญรักคุณปู่ที่สุดในโลกเลย”

มือเหี่ยวย่นโอบกอดหลานรัก ใบหน้าดูเป็นสุขยิ่งนัก แต่ตัวแกเองก็อายุมากแล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่สามารถล่วงรู้ได้ ห่วงก็แต่หลานรักคนเดียวที่อยู่ในอ้อมแขน ยิ่งโตเป็นสาวยิ่งสวยวันสวยคืน มีไอ้หนุ่มมาด้อมๆ มองๆ เยอะแยะ กลัวแต่ว่าจะได้คนไม่ดีมาเป็นเขย ทำให้หลานเสียใจ หรือไม่ก็อาจจะเป็นพวกแมงดา หวังหลอกกินสมบัติ ถ้าอนาคตจะเป็นอย่างนั้นเขายอมไม่ได้เด็ดขาด

“พาขวัญ ปู่มีเรื่องจะบอกหลาน...” น้ำเสียงของรณเทพดูจริงจังเสียจนพาขวัญแปลกใจ

“อะไรเหรอคะ” ดวงตาสีดำขลับดุจราตรีเงยสบกับผู้เป็นปู่

“ที่ปู่จะพาหลานไปพบคุณวีรพลวันนี้ ที่จริงแล้วตาต้องการจะให้หลานได้ทำความรู้จักกับรองศาสตราจารย์ดอกเตอร์วีรภัทร รัตนสุบรรณกุล”

“เขาเป็นใครเหรอคะ แล้วทำไมคุณปู่ถึงอยากให้ขวัญได้รู้จักกับเขา”

รณเทพเกิดอาการลังเลเมื่อต้องตอบคำถามให้กับหลานรัก ท่านกลัวว่าพาขวัญจะรู้สึกแย่ แต่ถ้าไม่พูดไปตอนนี้ สักวันหลานก็ต้องรู้อยู่ดี ซึ่งท่านเองก็ไม่ชอบการมีลับลมคมในกับหลานเสียด้วย ในเมื่อมันก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงขนาดนั้นก็ควรจะบอกไปเสียให้หลานได้รับรู้

“ที่ปู่อยากให้ขวัญได้รู้จักกับเขาเพราะอนาคตหลานจะต้องแต่งงานกับเขา”

พาขวัญเบิกตากว้าง ร่างบางผละออกจากอ้อมกอดของชายชราแทบจะทันที