บทที่ 4 นัดดูตัว
“อะไรนะคะ” เสียงหวานแหลมไม่เบาจนแทบจะเป็นกรีดร้อง ลุงแช่มคนขับรถและลูกน้องคนโปรดของรณเทพรู้ดีว่าถ้าคุณหนูของเขาไม่พอใจจะเป็นอย่างไร ลุงแช่มมองกระจกหลังเพียงชั่วแว๊บก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ แต่หูก็พยายามฟังบทสนทนาจากด้านหลัง
“ใจเย็นก่อน มันไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่หลานคิดหรอกนะ” รณเทพพยายามปลอบหลานเพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการตื่นตูมไปมากกว่านี้
“ไม่ร้ายแรงได้ยังไงกันคะ นี่คุณปู่จะผลักไล่ไสส่งหลานไปอยู่กับคนอื่นแล้วเหรอ คุณปู่ไม่รักขวัญแล้วใช่ไหม” น้ำเสียงสะอื้นน้อยๆ ดังขึ้นปะปนกับวาจาที่ตัดพ้อน้อยใจ รณเทพถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่คิดว่าพาขวัญจะเข้าใจแบบนี้ ท่านจึงรีบอธิบายให้เธอฟัง
“พาขวัญ... หลานฟังนะ ตอนนี้หลานเองก็โตเป็นสาวแล้ว เรียนจบปริญญาจากเมืองนอกเมืองนา มันก็สมควรที่หลานจะต้องมีชีวิตคู่ ที่สำคัญ... ปู่เองก็แก่มากแล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่สามารถล่วงรู้ได้ ปู่ห่วงหลาน กลัวว่าหลานจะได้ใช้ชีวิตคู่กับคนที่ไม่ดี ผู้ชายสมัยนี้ไว้ใจได้เสียที่ไหนกัน” พาขวัญส่ายหน้า แล้วย้อนถามผู้เป็นปู่
“แล้วคนที่คุณปู่หาให้จะดีอย่างที่คุณปู่คิดเหรอคะ เดี๋ยวนี้เขาไม่มีการมาจับคลุมถุงชนกันแล้วนะคะคุณปู่ อีกอย่างขวัญเองก็ไม่เคยคิดเรื่องนี้ อยู่กับคุณปู่ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ไม่เห็นจะต้องแต่งงานเลย” พาขวัญพยายามหาข้ออ้าง
“มันเป็นไปไม่ได้หรอก ยังไงเสียหลานก็ต้องมีชีวิตคู่ เพราะฉะนั้นทำตามที่ปู่บอกเถอะ ปู่ไม่เคยบังคับอะไรหนูเลย เรื่องแค่นี้ปู่ขอสักครั้งก่อนตายจะได้ไหม...” น้ำเสียงในประโยคสุดท้ายรณเทพพูดอย่างเหน็ดเหนื่อย พาขวัญเริ่มรู้สึกผิด แต่ก็ยังดึงดันความคิดของตัวเองอยู่ จะให้เธอแต่งงานกับคนที่ยังไม่เคยเห็นหน้า เป็นไปไม่ได้หรอก เธอจะใช้ชีวิตคู่กับคนที่เพิ่งรู้จักได้ยังไงกัน
“คุณปู่อย่าพูดอย่างนี้สิคะ หรือที่จริงแล้วคุณปู่เบื่อที่จะต้องดูแลขวัญ เลยต้องส่งขวัญไปให้คนอื่นดูแลแทน” พาขวัญเบือนหน้าหนีไปมองกระจกด้านข้าง สองแขนกอดอกแน่นอย่างคนคิดมาก แม้จะรับรู้ถึงความห่วงใยของคุณปู่ แต่ดูเหมือนทิฐิของเธอจะมีมากกว่า เลยต้องพูดออกไปอย่างนั้นเพื่อจะเอาชนะในเรื่องนี้ให้ได้
“อะไรทำให้ขวัญคิดอย่างนั้น ปู่ไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นเลยนะ เอาอย่างนี้ก็ได้ วันนี้ไปทำความรู้จักเสียก่อน ถ้าหลานไม่ชอบจะปฏิเสธปู่ก็ไม่ว่าอะไร ดีไหม?” รณเทพผู้ไม่เคยขัดใจหลาน เห็นอาการบึ้งตึงและหยาดน้ำตาที่คลอเต็มหน่วยก็ใจอ่อน ยอมให้หลานตัดสินใจเอง เธอรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยที่คุณปู่จะให้ตัดสินใจเอง
“ยังไงขวัญก็ต้องปฏิเสธอยู่ดี”
“ไม่หรอก ปู่เชื่อว่าหลานจะต้องตอบรับแน่นอน”
“เอาเถอะค่ะ ไว้ถึงแล้วเดี๋ยวก็รู้ว่าหลานจะตอบตกลงหรือไม่ตกลง”
จะให้เธอแต่งงานกับผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันน่ะเหรอ ไม่มีวันเสียล่ะ... เดี๋ยวก็รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป เธอจะเล่นให้เผ่นแทบไม่ทันเลย คอยดู๊!
