บทที่ 5 จับลูกชายแต่งงาน

“อะไรนะครับ!” น้ำเสียงทุ้มนุ่มตะโกนออกมาเสียงดังอย่างคนตกใจ เขาได้ยินเงื่อนไขสำคัญที่บิดากล่าวขึ้นในห้องนอน เนื่องจากบิดาเล่นเดินมาเคาะประตูแต่เช้าตรู่เพื่อบอกธุระสำคัญที่บิดายืนยันนักหนาว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่

“จะตะโกนทำไมเสียงดังให้มันหนวกหู แต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบลงไปข้างล่าง ชาติชายรอนานแล้ว” บิดาไม่ถามความคิดเห็นเขาเลยสักนิด กลับไปเป็นห่วงลูกน้องคนสนิทของเขาเสียนี่

“เดี๋ยวก่อนครับ! นี่คุณพ่อกำลังคิดอะไรอยู่” วีรภัทรเดินเข้าไปขวางทางหน้าประตูห้อง สีหน้าจริงจังจนน่าหัวเราะ

“คิดอะไร้... ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยทั้งนั้น” วีรพลตอบกลับเสียงสูง และท่าทางของท่านนั่นกลับทำให้วีรภัทรสงสัยอีกเท่าตัว เขารี่ตามองบิดาอย่างใช้ความคิด

“อย่าบอกนะครับว่าที่คุณพ่อให้ผมไปทำความรู้จักกับหลานสาวท่านรณเทพเพราะอยากจะจับผมแต่งงาน” วีรภัทรเกริ่นในสิ่งที่เขาคิด แล้วมันก็เป็นจริงดังคาด บิดาเขาไม่แก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น

“จะว่าอย่างนั้นมันก็ถูก อย่าถามให้มากความเลย รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย รู้ไหมว่าการไปสายเกินเวลานัดมันเสียมารยาทมาก” สีหน้าของบิดาเขาดูไม่ทุกข์ร้อน ต่างจากเขาที่คิ้วเข้มหนาขมวดกันเป็นปมยุ่งเหยิงไปหมด

“ผมไม่ไป” คำตอบสั้นๆ ง่ายๆ แบบไม่ต้องตัดสินใจคิดให้มากนัก ทำให้วีรพลหงุดหงิด เจ้าลูกชายคนนี้มันหัวดื้อจริง อย่างนี้ต้องใช้ไม้แข็งเสียแล้ว

“ไม่ไปไม่ได้! แกต้องไป แก่จนอายุก็ปาเข้าไปจะสามสิบสามแล้วยังไม่มีวี่แววหาลูกสะใภ้เข้าบ้าน แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้อุ้มหลานกับเขาเสียที เพื่อนฉันน่ะมีหลานโตๆ กันแล้ว ฉันก็อยากจะอุ้มหลานไปอวดพวกเพื่อนๆ บ้าง แกจะมีให้ฉันสักคนไม่ได้หรือไง”

วีรภัทรตาโตเพราะได้ยินเหตุผลของบิดาสุดประเสริฐ การจะมีลูกกับใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทมั่วซั่วถั่วตัด จะมีอะไรกับใครก็ได้ง่ายๆ ขนาดจะร่วมรักกับใครสักคนยังต้องเกิดมาจากความรัก แล้วจะให้เขามีลูกสายฟ้าแลบเพื่อสนองความต้องการของคนในครอบครัวอย่างนั้นเขาเองก็ทำไม่ได้ด้วยเช่นกัน

“ไม่ได้ครับ การที่ผมจะมีลูกกับใคร ผมต้องรักผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่ว่าลูกของผมจะเกิดกับผู้หญิงที่ไหนก็ได้”

เสียงถกเถียงของสองพ่อลูกดังลงไปถึงข้างล่าง กาญจนาจึงเดินขึ้นมาแอบฟังอยู่ตรงบันได ลำพังหล่อนเองก็อยากอุ้มหลานเหมือนสามีเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าลูกชายเพียงคนเดียวจะแต่งงานกับหน้าที่การงานเสียมากกว่า วันๆ ไม่เคยจะสนใจหญิงสาวคนไหนเลยสักคน ตอนเช้าตื่นมาทานข้าวเสร็จก็ไปทำงาน ทำงานเสร็จก็กลับบ้าน แต่กว่าจะกลับมาก็มืดค่ำแถมยังหอบหิ้วงานมาเคลียร์ต่อ แล้วแบบนี้ถ้าคนเป็นพ่อเป็นแม่ไม่หาให้ ลูกชายคนเดียวคงเหี่ยวเฉาตายเพราะงานแน่นอน

“ผู้หญิงที่ฉันหาให้น่ะไม่ใช่ผู้หญิงที่จะหาได้ง่ายๆ นะ หนูพาขวัญเป็นหลานสาวคนเดียวของท่านรณเทพ มีดีกรีเรียนจบปริญญามาจากเมืองนอกเมืองนา ความสามารถก็ใช่ย่อย ถ้าแกได้แต่งงานกับน้องเขาก็จะได้เป็นหน้าเป็นตากับวงศ์ตระกูล” วีรพลพยายามสรรหาเหตุผลร้อยแปดมาให้ลูกชายตัวดีฟัง แต่ดูเหมือนวีรภัทรจะไม่สนใจสักเท่าไหร่นัก เขาส่ายหน้าอย่างระอา

“แล้วยังไงครับ... เป็นลูกหลานคนใหญ่คนโต แต่ผมไม่ได้รักก็เท่านั้น ต่อให้เป็นลูกคนยากคนจน ถ้าผมรักแล้วคุณพ่อจะทำอะไรผมได้ ผมจะรักใครผมไม่ได้ดูที่ฐานะวงศ์ตระกูล บางทีผู้หญิงที่คุณพ่อหาให้อาจจะไม่ได้ดีอย่างที่คุณพ่อคิดก็ได้นะครับ”