บทที่ 7 ตัดขาดพ่อลูก

“ก็อย่างที่บอก ถ้าแกไม่แต่งงานกับน้อง ก็ไม่ต้องเข้าบ้านอีก ที่สำคัญไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่อก็ได้” น้ำเสียงติดประชดนิดๆ ทำให้วีรภัทรกลุ้มใจเป็นนักหนา ไหนว่าจะไม่บังคับกันไง แล้วที่แสดงออกมาคืออะไรกัน

“ไหนคุณพ่อบอกว่าจะให้ไปดูตัวอย่างเดียวไงครับ ส่วนเรื่องจะแต่งหรือไม่แต่งนั้นก็อีกเรื่องหนึ่งไม่ใช่หรือ” วีรภัทรทวงถาม แต่วีรพลก็ได้แต่นิ่งเงียบไม่ตอบใดๆ ทั้งสิ้น

“อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย สองพ่อลูกนี่ก็... ไปคุยกันก่อน แล้วจะว่ายังไงก็ว่ากันทีหลัง แต่แม่ก็อยากให้ลูกรู้ว่าที่พ่อกับแม่ทำไปก็เพราะรักลูก อยากเห็นลูกมีความสุข ไม่อยากให้ลูกหมกมุ่นอยู่กับการงานให้มันมากเกินไปเท่านั้นเอง อายุเราก็สมควรที่จะแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว พ่อกับแม่ได้แต่แนะนำผู้หญิงดีๆ ให้ลูกได้รู้จักก็เท่านั้นเอง” เมื่อได้ฟังน้ำเสียงที่อบอุ่นอ่อนโยนของมารดาก็บรรเทาความตึงเครียดไปได้นิดหน่อย

“ผมขอโทษครับ ผมเข้าใจว่าคุณพ่อกับคุณแม่เป็นห่วงผม แต่เรื่องแบบนี้ขอให้ผมได้ตัดสินใจเองเถอะนะครับ”

ไม่มีเสียงตอบรับจากบุพการีทั้งสอง ทำให้วีรภัทรเข้าใจว่าคุณพ่อกับคุณแม่เขาคงเห็นพ้องต้องกันแล้วว่าผู้หญิงที่ชื่อพาขวัญนี้ดีจริง แต่อีกสักพักคงจะได้รู้กันว่าจะดีอย่างที่คุณพ่อกับคุณแม่บอกหรือเปล่า…

รณเทพและพาขวัญนั่งรอครอบครัวรัตนสุบรรณกุลอยู่ในห้องอาหารสุดหรู พาขวัญยกนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นดูอีกครั้งเมื่อเข็มสั้นมันชี้ไปที่เลขเก้าและเข็มยาวก็ใกล้เข้าไปที่เก้านาที

นี่เขารอฤกษ์กันอยู่หรือไงนะ เธอไม่ชอบคนที่ไม่รักษาเวลา จึงได้แต่บ่นให้คุณปู่ฟัง เผื่อคุณปู่สุดที่รักจะมองเห็นข้อเสียของเขาบ้าง เพราะตลอดเวลาที่นั่งรถมาท่านพูดแต่เรื่องดีๆ ของรองศาสตราจารย์ดอกเตอร์คนนั้นจนแทบจะไม่มีข้อเสียเลย

“นี่มันเลยเวลานัดมานานแล้วนะคะ ถ้าผู้ชายที่คุณปู่จะหามาให้หลานเป็นคนที่ไม่รู้จักบริหารเวลาอย่างนี้ ถ้าขวัญได้แต่งงานกับเขาก็คงจะบริหารครอบครัวไม่ได้” เธอพยายามจุดประกายเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ พยายามงัดข้อกังหามาอ้างเพื่อให้รณเทพเห็นว่าผู้ชายที่ท่านหมายมาดจะให้เป็นหลานเขยนั้นไม่ได้ดีอย่างที่คิด

“ช่วงเช้าวันธรรมดาก็อย่างนี้แหละ รถคงติด อีกอย่างโรงแรมนี้ก็อยู่ใจกลางเมืองเสียด้วย เขาคงกะเวลาไม่ถูกล่ะมั้ง” รณเทพแก้ต่างให้คนที่ยังมาไม่ถึง แต่นั่นกลับทำให้พาขวัญหงุดหงิดขึ้นอีกเป็นกอง

นี่ขนาดยังไม่ได้แต่งงานยังเข้าข้างออกตัวแทนกันเสียขนาดนี้ ถ้าอนาคตเธอได้แต่งงานกับเขาคุณปู่คงไม่รักผู้ชายคนนั้นมากกว่าหลานหรือไง…

หลานสาวคนสวยงอนคุณปู่ใจดี เธอนั่งเงียบไม่ปริปากพูดอีกเลย รณเทพรู้นิสัยของหลานสาวดีก็ได้แต่ส่ายหน้า ถ้าได้ขนมเล็กๆ น้อยๆ มาง้อหลานก็คงหายงอนเองนั่นแหละ

“จะสั่งอะไรทานก่อนไหม” รณเทพพยายามชวนพาขวัญคุย แต่พาขวัญกลับส่ายหน้า

“ไม่ดีกว่าค่ะ ขวัญยังไม่หิว”