บทที่ 8 ชายหนุ่มผู้เย็นชา

เวลา 9 โมงครึ่ง ครอบครัวรัตนสุบรรณกุลเดินเข้ามาพร้อมหน้าพร้อมตา พาขวัญไม่อยากเงยหน้ามองชายหนุ่มที่จะมาเป็นว่าที่สามีเธอในอนาคตเลย

“พาขวัญ นี่ลุงวีรพลกับป้ากาญจนา แล้วก็พี่เวียร์” รณเทพแนะนำแขกผู้ที่ท่านหมายมาดว่าจะเป็นทองแผ่นเดียวกันในอนาคตให้พาขวัญฟัง เธอจำใจหันหน้ามาทำความเคารพแบบไทยด้วยการไหว้ที่นอบน้อม

ทันใดนั้นเอง... ยามที่เธอเงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับชายหนุ่มว่าที่สามี หัวใจเธอก็เต้นระรัวเหมือนแทบจะหลุดออกจากทรวงอก ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากจิ้มลิ้มอ้าค้างจนหมดสวย แต่ในสายตาของคนมองกลับเห็นว่ากิริยาท่าทางของเด็กสาวนั้นช่างน่ารักเสียจริง

ใบหน้ารูปสลักอันแสนเย็นชา นัยน์ตาสีน้ำเงินส่งประกายเรียบเฉยจนคนมองประหม่า จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูปสีแดงสดตัดกับผิวขาวอย่างชาวยุโรป แม้ดวงหน้าจะบ่งบอกว่าเป็นคนไทยแต่ดวงตาก็ยังแฝงความเป็นเชื้อสายต่างชาติด้วยนัยน์ตาสีน้ำเงิน รูปร่างใหญ่โตสูงล่ำ มองเผินๆ ก็พอจะเดาออกว่าผ่านการออกกำลังกายรักษาสุขภาพเป็นอย่างดี

หล่อมาก...

เธอจำได้... ผู้ชายคนนี้ คนที่มาขโมยจูบแรกในความฝันของเธอเมื่อคืน แม้จะใส่เชิ้ตสีน้ำเงินเข้มราคาแพง แต่เธอก็จำได้ว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวนั้นมีแผงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและไรขนสุดเซ็กซี่ เธอเคยอยู่ในอ้อมกอดของเขา เคยสัมผัส เคยลูบไล้แผงอกกว้าง และที่สำคัญ... เธอเคยจูบเขา!

ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วกายเหมือนจะระเบิดออกในทันที วีรภัทรจ้องมองใบหน้าที่แดงซ่านด้วยความสงสัยระคนแปลกใจ แล้วเขาก็เบิกตากว้างเมื่อได้เห็นความผิดปกติของสาวน้อยตรงหน้า

พาขวัญรู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเอง ของเหลวไหลออกจากโพรงจมูก เธอคิดว่าเป็นน้ำมูกจึงพยายามสูดเข้าไป แต่ทำไมมันไม่เข้า มันไหลลงมาจนเธอต้องดึงทิชชูขึ้นมาซับ แล้วเธอก็ต้องตกใจจนแทบร้องกรี๊ดเมื่อเห็นของเหลวสีแดงปรากฏอยู่บนกระดาษทิชชู

สมาชิกร่วมโต๊ะต่างตกใจโกลาหลโดยเฉพาะรณเทพที่นั่งอยู่ข้างๆ ท่านรู้ดีว่าหลานสาวกลัวเลือดมากแค่ไหน ฉับพลันสติที่เหลืออยู่น้อยนิดก็ดับวูบลงไปในอ้อมแขนอันแข็งแกร่งของชายหนุ่มที่พุ่งตรงเข้ามารับร่างเธอก่อนที่จะหล่นจากเก้าอี้

วีรพลรีบบอกพนักงานเปิดห้องในโรงแรมเพื่อให้พาขวัญได้พักผ่อน วีรภัทรยกร่างบางของหญิงสาวขึ้นแนบอกก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์ ชุดเดรสสีชมพูหวานถลกขึ้นมาเห็นขาอ่อนอยู่ร่ำไร

พนักงานของโรงแรมรีบเปิดประตูให้วีรภัทรได้เข้าไปวางร่างหญิงสาวลงบนเตียง เขาจัดท่าทางหญิงสาวให้เข้าที่เข้าทาง แล้วก้มลงไปถอดรองเท้าส้นสูงออกให้อย่างไม่นึกรังเกียจเพื่อความผ่อนคลายของหญิงสาว

กาญจนารีบจัดแจงหาผ้าขนหนูมาให้วีรภัทรเช็ดหน้าเช็ดตาหญิงสาว ถือว่าเข้าทางผู้ใหญ่พอดี รณเทพยอมรับเลยว่าพึงพอใจวีรภัทรมาก เพราะความเป็นสุภาพบุรุษที่เขาแสดงออกมา ถึงแม้ยังไม่ได้พูดคุยแต่ท่านก็สามารถสัมผัสได้ด้วยประสบการณ์

“หนูขวัญมีโรคประจำตัวหรือเปล่าคะ” กาญจนาถามรณเทพอย่างเป็นห่วง ท่านส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนตอบ “ไม่มีหรอกครับ ปกติแล้วพาขวัญเป็นคนชอบออกกำลังกาย สุขภาพแข็งแรง ไม่เคยเลือดกำเดาไหลแบบนี้มาก่อน”

“ปู่ฝากพาขวัญด้วยนะ พอดีปู่รู้สึกเวียนหัวน่ะ” ทั้งสองสามีภรรยาพอรู้ว่ารณเทพรู้สึกเวียนศีรษะก็รีบเข้ามาประคองซ้ายขวา กาญจนารีบสั่งอาหารขึ้นมาบนห้องเพราะเข้าใจว่ารณเทพคงหิวจนเวียนศีรษะจะเป็นลม