บทที่ 10 ข้อตกลง 1

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะออกจากห้าง แล้วกำลังจะเดินไปที่ลานจอดรถ โรสรินทร์ที่กำลังจะเดินเข้ามาในตัวห้างเห็นเพื่อนรักและภูผาเข้าพอดี ก็รีบเดินไปเอ่ยทัก

"นี่พี่ภูลงทุนมาตามยัยดาถึงกรุงเทพฯ เลยหรอคะ?"

เสียงทักทายของคนตรงหน้าทำให้ภูผาทำตัวไม่ถูก จนคนข้างๆ รู้สึกได้

"เอ่อ...โรสรู้แล้วหรอครับ"ภูผาเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองหนักขึ้นมาเรื่อยๆ ความรู้สึกคิดถึงคนตรงหน้าเพิ่มขึ้นมาอย่างทวีคูณ เขาอยากรั้งเธอมากอดเหลือเกิน แต่ก็ทำไม่ได้...

"ฉันเป็นคนบอกยัยโรสเองแหละ..."ไอรดาตอบแทนด้วยน้ำเสียงนิ่ง

"อ่อครับ..."ภูผาจึงหันมาสนใจคนข้างๆ ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าโรสรินทร์อีกครั้ง ไหนๆ ก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ขอได้มองแค่นี้ก็ดีใจแล้ว

"งั้นฉันขอลางานสักสามวันแล้วกันนะแก"ท่าทางของภูผาที่แสดงออกมาต่อโรสรินทร์ ทำให้ไอรดารู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ

"นี่ก็แสดงว่าแกตกลงช่วยพี่ภูแล้วงั้นหรอ~ ดีๆ จะได้ไม่เสียจะ..."โรสรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนแทบเผยความจริงออกมา แต่ไอรดาก็ถลึงตาใส่ไว้ได้ทัน

"ก็ได้ๆ โรสฝากดูแลหัวใจยัยดาเอ้ย! ดูแลยัยดาด้วยนะคะพี่ภู งั้นโรสขอตัวก่อนนะคะ"

คำพูดของเพื่อนรักทำให้ไอรดาแทบกระโจนเข้าใส่ ทำไมชอบแกล้งกันนัก โรสรินทร์หัวเราะกับท่าทางร้อนตัวของเพื่อนรัก ก่อนจะหันไปยิ้มให้ทั้งคู่แล้วจึงเดินจากไป

ภูผามองตามโรสรินทร์ตาละห้อย หัวใจแกร่งค่อยๆ แฟบลง ทำไมเวลามันช่างผ่านไปเร็วนักนะ ใบหน้าหล่อเริ่มเศร้าขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ไอรดามองด้วยความสงสารจับใจ เขาเจ็บเธอก็พลอยเจ็บไปด้วย

"งั้นเราแยกย้ายกันไปที่รถตัวเองนะ"เสียงของไอรดาทำให้ภูผาหลุดออกจากภวังค์ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพื่อขับไล่อารมณ์เศร้าออกจากหัว

"ทำไมไม่ไปรถผมล่ะ? "ภูผาถามด้วยความสงสัย

"ฉันจะเอารถกลับด้วยนะสิ คุณขับตามฉันมาละกัน..."

"ครับ"เมื่อตกลงกันเรียบร้อย ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปที่รถของตัวเอง รถของไอรดาทำหน้าที่นำทาง ภูผาขับตามระเบียบ...

ไม่ถึงสามสิบนาที รถBMWสีขาวก็เคลื่อนเข้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ ภูผาขับตามเข้าไปอย่างว่าง่าย

รถของทั้งคู่เคลื่อนมาหยุดตรงหน้าคฤหาสน์ ไอรดาจึงก้าวขาลงจากรถแล้วเดินไปหาภูผาที่กำลังจะก้าวขาลงจากรถเช่นกัน

"คุณเข้าไปข้างในก่อนมั้ย? "

"ไม่ล่ะ ผมขอรอข้างนอกดีกว่า"ภูผาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่มนวล

"ตามใจคุณแล้วกัน เดี๋ยวฉันมา"ไอรดาไม่ได้บังคับอะไรเขา ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวภูผาจะรอนาน

ไอรดาใช้เวลาเก็บกระเป๋าเดินทางไม่ถึงสิบนาที เธอเอาชุดไปแค่สามสี่ตัว เพราะภูผาบอกว่าไม่น่าเกินสามวัน

ระหว่างที่เดินลงมาจากบันได แม่นมบัวของเธอก็มาเห็นพอดี จึงเอ่ยทักออกไปด้วยความสงสัย เพราะเห็นคุณหนูของบ้านกำลังถือกระเป๋าเดินทาง

"นั่นคุณหนูจะไปไหนคะ? "

"พอดีดาจะไปต่างจังหวัดสักสามสี่วันน่ะค่ะ ฝากนมบอกคุณพ่อด้วยนะคะ"ไอรดาที่กำลังจะเดินผ่าน เอ่ยตอบออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ได้ค่ะ...เดินทางปลอดภัยนะคะคุณหนู"

"ค่ะ"หลังจากคุยกับนมของเธอเสร็จแล้ว ร่างบางก็รีบเดินออกจากตัวบ้าน ป่านนี้ภูผาคงรอนานแล้ว...