บทที่ 11 ข้อตกลง 2
"รอนานมั้ยคุณ"
ภูผาที่ยืนพิงรถมองสำรวจบ้านอย่างเพลินตา เสียงของไอรดาทำให้เขาละสายตาจากตัวบ้าน แล้วหันมามองร่างบางที่กำลังเดินถือกระเป๋าเข้ามา
"ไม่นานครับ เดี๋ยวผมเอากระเป๋าไปเก็บให้"ภูผาเดินตรงมาหยิบกระเป๋าของเธออย่างรวดเร็ว ทำให้มือแกร่งไปสัมผัสมือเล็กอย่างไม่ได้ตั้งใจ เหมือนมีกระแสไฟฟ้าช็อตเข้าที่มือเล็ก ทำให้ไอรดาเผลอปล่อยกระเป๋าเดินทางลงพื้น
ท่าทางตกใจของไอรดาทำให้ภูผาหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู แล้วจึงก้มลงไปเก็บให้ ร่างสูงจึงเดินเอากระเป๋าไปเก็บไว้ที่หลังรถ ไอรดาหน้าร้อนผ่าวเขินอาย แล้วคิดในใจ ‘เผลอหลุดอีกแล้วยัยดาเอ้ย’ ...
ระหว่างที่อยู่บนรถทั้งคู่ก็นั่งเงียบจนภูผาต้องเป็นฝ่ายชวนคุย
"ผมว่าเรามาตกลงกันดีกว่า ว่าจะทำยังไงให้คุณแม่เชื่อ พอไปถึงไร่แล้วเราจะได้ไม่โป๊ะแตก"
ไอรดาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ นึกว่าจะได้นั่งเกร็งจนถึงเชียงใหม่แล้วเสียอีก
"อืม...ว่ามาสิ"ไอรดาตอบออกไปนิ่งๆ แต่ข้างในยังสั่นๆ อยู่เลย เพราะอยู่กับเขาแค่สองต่อสอง ก็เธอยังไม่ชินหนิ
"ข้อแรก...ถ้าคุณแม่ถามอะไร เดี๋ยวผมจะเป็นคนตอบก่อนแล้วคุณค่อยตอบตามผมนะ"ภูผาหันมาสบตาแปปนึง ก่อนจะหันไปมองถนนตามเดิม
"อืม"ไอรดาผงกหัวตอบหงึกๆ จะหันมามองทำไมกันเนี้ย รู้มั้ยว่าเธอหวั่นไหวขนาดไหน
"ข้อที่สอง...ผมอาจจะมีการแตะต้องตัวคุณสักเล็กน้อย เพื่อให้ดูสมจริงว่าเราเป็นแฟนกันจริงๆ "
ไอรดาได้ยินดังนั้นถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอลืมคิดเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ...แค่ลำพังเขาอยู่เฉยๆ เธอก็แทบหายใจไม่ออก นี่ถ้าแตะต้องตัวกันบ่อยๆ มีหวังเธอได้ช็อกตายแน่ๆ
"ส่วนข้อที่สาม...คุณต้องนอนห้องเดียวกับผม"
ร่างบางที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ได้ยินคำพูดของภูผาเมื่อครู่ก็ถึงกับชะงักค้างกึก อุณหภูมิในร่างกายเริ่มสูงปี๊ด เหงื่อเริ่มผุดขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้ในรถแอร์จะเย็นก็เถอะ
"นะ...นอนห้องเดียวกันเนี้ยนะ! "ไอรดายังไม่อยากเชื่อหูตัวเองสักเท่าไหร่ จึงถามเขาเพื่อความเเน่ใจ
"ก็ใช่น่ะสิ ถ้าแยกห้องนะแม่ผมต้องไม่เชื่อแน่ๆ "
ไอรดากระพริบตาปริบๆ ‘ถอนตัวตอนนี้ทันมั้ยนะ’
"ฉะ...ฉันว่าไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้งคุณ"ข้อตกลงสุดท้ายทำให้เธอไม่เห็นด้วยเลย ถ้าได้นอนห้องเดียวกับเขาจริงๆ เธอต้องอกแตกตายแน่ คิดถูกหรือคิดผิดเนี้ย
"เพื่อความสมจริงไงคุณ...ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่าไว้ใจได้ แต่ถ้า...คุณอยากทำอะไรผมก็ไม่ขัดนะ~"ภูผาจึงหันมามองใบหน้าหวานอีกครั้ง ก็พบกับสีหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม เขาจึงเอ่ยถ้อยคำกวนๆ เพื่อให้เธอได้ผ่อนคลาย สงสัยคงคิดไปไกลแล้วแน่ๆ
"นี่!! ใครเค้าจะอยากทำอะไรคุณ! "ไอรดาแว้ดใส่ไปด้วยความโกรธ คิดว่าเธอบ้าผู้ชายขนาดนั้นเลยหรอ
"ฮ่าๆ ผมแค่ล้อเล่นเฉยๆ ก็เห็นคุณยังอึ้งๆ อยู่ ผมก็เลยอยากให้คุณผ่อนคลายบ้าง"อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะไม่แกล้งยั่วโมโหเธออีก แต่มันก็อดใจไม่ได้สักทีไม่รู้เป็นอะไร
"ผ่อนคลายบ้านคุณสิ! ชิส์! "ไอรดารีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง คุยกันดีๆ ยังไม่ถึงครึ่งวันเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายก็กลับมาปะทะคารมกันอีกจนได้
