บทที่ 7 ความจริงถูกเปิดเผย

ร้านแบรนด์ห้องเสื้อRSD

ผลัก!

ไอรดาผลักประตูเข้ามาอย่างแรง จนโรสรินทร์ที่นั่งอยู่ในห้องสะดุ้ง ก่อนจะหันไปมอง ก็เห็นไอรดายืนมองเธอด้วยสายตาหาเรื่อง

"เป็นอะไรของแก ทำหน้าอย่างกับวันนั้นของเดือนมายังไงยังงั้น"โรสรินทร์ไม่ได้รู้สึกกลัวสายตาหาเรื่องของไอรดาแม้แต่น้อย กับมองว่ามันตลกมากกว่า

"แกเอาเบอร์ฉันให้เขาทำไม! "เมื่อเห็นโรสรินทร์ยังไม่สะทกสะท้าน เธอก็ขึ้นเสียงใส่ซะเลย

"เขาไหนหรอ~"โรสรินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทะเล้น

"กะ...ก็ภูผาน่ะสิ! แกก็รู้ว่าฉันมีอคติกับหมอนั่น! "ไอรดาพยายามทำตัวให้มีพิรุธน้อยที่สุด

โรสรินทร์หรี่ตามองเพื่อนรักอย่างรู้ทัน เธอเริ่มรู้มาได้สักพักแล้วล่ะว่าไอรดาคิดยังไงกับภูผา แต่ไอรดาก็ไม่ยอมบอกเธอสักที วันนี้แหละจะจี้ให้จนมุม

"เอ้า~ก็พี่ภูขอ ฉันก็ให้ไปตามมารยาทน่ะสิ แกจะโวยวายทำไมกัน"

"ไม่รู้ล่ะ ฉันแค่ไม่ชอบ! "เมื่อเห็นสายตาจับผิดของโรสรินทร์ ร่างบางก็รีบเดินตึงตังไปยังโต๊ะทำงาน

"ไม่ชอบจริงเหรอ~"โรสรินทร์เห็นท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเพื่อนก็อยากแกล้ง

"ใช่! "ไอรดาตอบเสียงดังลั่นจนโรสรินทร์ต้องหัวเราะออกมา

"แกจะหัวเราะทำไมยัยบ้า ฉันพูดความจริงนะ"ไอรดาพูดด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน เพราะกลัวโรสรินทร์จะรู้ความจริงว่าเธอแอบชอบภูผา ถ้าโรสรินทร์รู้นะมีหวังต้องล้อเธอแน่ๆ ดันเผลอกลืนน้ำลายตัวเองนี่สิ

"ฮ่าๆ ก็ขำแกไง เลิกปิดบังฉันได้แล้ว ฉันรู้ตั้งนานแล้วย่ะ! "ไอรดาเย็นวาบไปทั่วตัว คิดไว้แล้วไม่มีผิดว่าโรสรินทร์ต้องรู้ สมกับเป็นเพื่อนซี้กันจริงๆ ไม่น่าเลย

"ปิดบังอะไร ไม่มี๊! "ไอรดารีบปฏิเสธเสียงสูง

"นี่ยัยดา...ฉันเป็นเพื่อนสนิทแกมาตั้งแต่เด็กๆ แกรู้สึกอะไรกับใครยังไงฉันก็ดูออกหมดแหละ...อย่ามาปิดบังกันซะให้ยาก! "

"ฉะ...ฉันไม่ได้ชอบหมอนั่นสักหน่อย"ไอรดารีบก้มหน้างุดไปด้วยความอาย

"แน่ะ! ยังจะมาปฏิเสธอีก..."โรสรินทร์เห็นดังนั้นก็แกล้งต่อสายหาภูผาเล่นๆ

"ฮัลโหลค่ะพี่ภู~คือโรสมีอะไรจะบอก..."

หมับ!!

ไอรดาได้ยินดังนั้นก็กระโจนเข้าไปแย่งโทรศัพท์จากมือโรสรินทร์อย่างเร็วไว ก่อนจะเบะหน้าไปด้วยโกรธเพราะเสียรู้เพื่อนรักจนได้

"ยัยโรสแกแกล้งฉันทำไม! "

เมื่อเห็นสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ของไอรดา โรสรินทร์ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เธอแค่อยากลองใจคนปากแข็งก็เท่านั้น

"ฮ่าๆ แกชอบพี่ภูจริงๆ ด้วย"ไอรดาหน้าขึ้นสีแดงแป๊ด เมื่อโรสรินทร์เริ่มล้อเธอขึ้นมาเรื่อยๆ

"แกเลิกล้อฉันสักทีสิ...ฉันอายนะยัยบ้า! "ไอรดาแทบอยากแทรกพื้นห้องหนีไปให้เร็วที่สุด ไม่น่าเสียรู้เพื่อนเลย

"ก็แกอยากปิดบังฉันทำไมเล่า...ว่าแต่พี่ภูรู้ยัง? "เมื่อแกล้งเพื่อนรักจนพอใจแล้ว ก็รีบถามต่อด้วยความอยากรู้

"ถึงรู้เค้าก็ไม่มีทางรักฉันหรอก"เมื่อเจอคำถามของเพื่อนรัก ร่างบางก็รู้สึกจุกที่อกขึ้นมา

"แกรู้ได้ยังไง บางทีพี่ภูอาจจะชอบแกแล้วก็ได้"สีหน้าของผู้เป็นเพื่อนสลดลงอย่างเห็นได้ชัด โรสรินทร์ก็รีบพูดปลอบ

"เค้ารักแกไม่ได้รักฉันสักหน่อย..."โรสรินทร์กำลังจะพูดต่อก็ถึงกับชะงัก ที่ไอรดาพูดมามันก็ถูก แต่มันนานขนาดนี้ภูผาน่าจะลืมเธอได้แล้วมั้ง

"ผ่านมาตั้งสามปีแล้ว ป่านนี้พี่ภูเลิกรักฉันได้แล้วล่ะ"

"เหอะ...ถ้าได้รู้สึกดีกับใครขึ้นมาแล้วล่ะก็...บอกเลยลืมยาก"ไอรดาพูดไปตามความรู้สึก ตอนแรกที่เจอกันเธอเกลียดเขาเข้าไส้จนไม่อยากอยู่ร่วมโลก แต่พอวันเวลาผ่านไปความรู้สึกมันก็เปลี่ยนจนเธอแทบไม่อยากเชื่อตัวเอง เธออยากกลับไปเกลียดเขาอีกครั้งแต่ก็ทำไม่ได้สักที

"ถ้าไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย...แล้วพี่ภูจะโทรมาขอเบอร์แกจากฉันทำไม"โรสรินทร์ยังพยายามโยงเรื่องให้ไอรดาเลิกเศร้าใจ

"หึ~ถ้าไม่มีเรื่องเดือดร้อนใจให้ฉันช่วยคงไม่โทรมาหรอก"ร่างบางแค่นหัวเราะออกมาอย่างน้อยใจโชคชะตา เพราะเธอดันไปรักคนที่เขาไม่คิดจะรักตัวเองเลยด้วยซ้ำ เลยได้แต่ปลอบใจตัวเองไปวันๆ

"เอ่อ..แล้วพี่ภูให้แกช่วยอะไร...บอกฉันได้มั้ย? "โรสรินทร์ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าภูผามีเรื่องสำคัญอะไร ถึงต้องให้ไอรดาช่วย

"เค้าถูกแม่จับคลุมถุงชน แต่ตัวเองดันไม่อยากแต่งงาน ก็เลยมาขอร้องฉันให้ช่วยเล่นเป็นแฟนปลอมๆ ไปตบตาท่าน"ไอรดาบอกความจริงออกไปทั้งหมดอย่างไม่คิดปิดบังเพื่อน เพราะยังไงโรสรินทร์ก็ต้องรู้อยู่ดี

"แล้วแกช่วยพี่ภูมั้ย? "

"ไม่...ใครมันจะอยากได้ตำแหน่งนี้กัน"

โรสรินทร์พอจะเข้าใจความรู้สึกของไอรดาแล้วล่ะว่าการรักคนที่เขาไม่รักเรามันทรมานขนาดไหน แต่เธอก็ผ่านมันมาได้ แล้วก็เชื่อว่าไอรดาต้องผ่านมันได้เช่นกัน

"แล้วถ้าพี่ภูต้องแต่งงานจริงๆ แกจะทำใจได้งั้นหรอ?"

"...."ไม่มีเสียงตอบกลับ ไอรดาคิดตามที่โรสรินทร์พูด ถ้าภูผาแต่งงานแล้วมีลูกมีเมียไปก่อน เธอก็คงทำใจยากลำบากน่าดู

"เฮ้อ~ถ้าไม่อยากเสียเค้าไปก็ช่วยเค้าซะสิ...ฉันขี้เกียจมานั่งปลอบทีหลัง"โรสรินทร์ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปกอดปลอบเพื่อนด้วยความรัก ตอนที่ทุกข์ใจก็มีแต่ไอรดานี่แหละเป็นคนคอยปลอบเธอเสมอมา สงสัยครั้งนี้คงเป็นตาเธอปลอบคืนบ้างแล้วล่ะ

"ทีตอนแกฉันปลอบตั้งหลายครั้ง ยังไม่เห็นบ่นเลย แต่นี่แกปลอบฉันแค่ครั้งเดียวทำเป็นบ่น ชิส์~"ปากก็เอ็ดไปอย่างนั้นแต่ก็กอดตอบเช่นกัน

หลังจากสองสาวเพื่อนรักปลอบใจกันเรียบร้อย ก็กลับมานั่งทำงานตามปกติ จนเวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายสาม

"นี่ก็บ่ายสามแล้ว งั้นฉันขอตัวไปรับน้องวีที่โรงเรียนก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้"โรสรินทร์ก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินออกจากห้องไป เพราะต้องรีบไปรับลูกชายตัวน้อย

ไอรดาจึงพยักหน้ายิ้มตอบ แล้วหันมาร่างแบบเสื้อผ้าที่ดีไซน์ขึ้นมาใหม่ เมื่อร่างแบบเสร็จแล้ว ร่างบางก็บิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความเหนื่อยล้า

แขนเรียวข้างที่มีนาฬิการีบยกขึ้นมาดูเวลา เมื่อถึงเวลาเลิกงานไอรดาก็เก็บข้าวของเข้ากระเป๋าสะพายแล้วลุกออกจากห้องไปทันที...

ระหว่างที่เดินออกมาจากร้าน ไอรดาเริ่มรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีคนเดินตามตลอดเวลา จึงหันกลับไปมองแต่ก็ไม่มีใคร สงสัยเธอคงเบลอ

ร่างบางเดินมาเรื่อยๆ จนถึงลานจอดรถ เธอยังรู้สึกเหมือนมีใครยังเดิมตามมาติดๆ จึงหันกลับไปมองอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบใคร ไอรดาจึงหันหน้ากลับมาดังเดิม

ปึก!

ด้วยความที่เธอเดินหันหลังอยู่นั้น ทำให้เดินไปชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรง จนเธอแทบหงายหลัง

หมับ~

ร่างสูงเห็นว่าเธอกำลังจะล้มก็คว้าเข้าที่เอวคอดไว้ได้ทัน เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ารับเธอไว้ได้ทัน จึงรีบเอ่ยขอบคุณออกไปทันที

"เอ่อ...ขอบคุณค่ะ"ไอรดาจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองบุคคลตรงหน้า

"คุณ!! "ดวงตากลมโตขยายใหญ่ขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อไม่คาดคิดว่าจะเจอเขาที่นี่

"สวัสดีครับคุณไอรดา~"เมื่อเห็นไอรดายังตกตะลึงอยู่ ภูผาก็รีบเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนๆ คงคิดไม่ถึงสิท่าว่าเขาจะมาเร็วขนาดนี้...