บทที่ 8 ขอร้องหรือบังคับ? 1

ไอรดายังคงยืนนิ่งค้างไม่ไหวติง หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามราวกับมีใครมากระหน่ำกลองข้างในจิตใจ พวงแก้มใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ

ภูผาที่กอดเอวบางไว้อยู่ก่อนหน้านี้ เริ่มสัมผัสได้ว่าร่างบางตรงหน้าตัวสั่นหนักขึ้นมาเรื่อยๆ อาการที่ไอรดาแสดงออกมาภูผาพอจะรู้แล้วแหละว่าเป็นเพราะอะไร จู่ๆ ก็เกิดอยากแกล้งเธอขึ้นมาเสียดื้อๆ

"เขินผมอะดิ~"ร่างสูงค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ปากหยักเคลื่อนไปกระซิบข้างหูด้วยเสียแหบพร่า

ไอรดาที่ยืนนิ่งอยู่นานถึงกับขนลุกซู่ แก้มใสทั้งสองข้างขึ้นสีแดงแจ๋ ภูผาจึงหันมาเผชิญกับใบหน้าสวยอีกครั้งแล้วก็ฉีกยิ้มกว้างออกมา เพราะแกล้งเธอสำเร็จตลอด

เมื่อรู้ว่ากำลังถูกภูผาแกล้งให้หวั่นไหว ไอรดาก็รีบรวบรวมสติก่อนจะตอบกลับตามสไตล์เธอ

"เขินบ้าเขินบออะไร! ...แล้วก็ช่วยเอาแขนออกจากเอวฉันได้แล้ว! "มือเรียวพยายามแกะแขนแกร่งออกจากเอวอย่างยากลำบาก เพราะภูผากับกระชับแน่นขึ้น

"ไม่เขินแล้วทำไมหน้าแดงอะ~"

ยัง...ยังไม่หยุดแกล้งเธออีก นี่กะจะให้เธอเป็นลมลงตรงนี้เลยหรือไง

"นี่คุณปล่อยได้แล้ว! ฉันจะกลับบ้าน! "ไอรดาดิ้นขลุกขลักไปมาอย่างหัวเสีย แต่ภูผาก็ไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแต่อย่างใด

"ผมปล่อยก็ได้ แต่คุณต้องรับปากก่อนว่าจะช่วยมาเป็นแฟนปลอมๆ ให้ผม"ภูผายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ไอรดาเห็นดังนั้นก็เบะปากใส่ ข้อเสนอเห็นแก่ตัวที่สุด

"ก็บอกไปแล้วไงว่า ไม่! "

"นี่ผมอุตส่าห์ขาดงานมาเพื่อขอร้องคุณโดยเฉพาะเลยนะครับ...ไม่สงสารกันบ้างเลยหรอ~"ภูผารีบทำสายตาปริบๆ เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายมีใจให้ ขอใช้ลูกอ้อนให้เกิดประโยชน์สักหน่อยแล้วกัน ต้องหวั่นไหวบ้างล่ะ

ท่าทางออดอ้อนของภูผาทำให้ไอรดาอ่อนระทวยลงจนแทบลมจับ นี่เขากำลังจะฆ่าเธอทางอ้อมชัดๆ

"ฉันยังยืนยันคำเดิมว่าไม่! "

"ในเมื่อคุณยังไม่ยอมช่วย ผมก็ไม่ปล่อย"ภูผากระชับแขนแกร่งแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกัน ไอรดาแทบหยุดหายใจเมื่อร่างกายของเธอไปสัมผัสตัวเขา เธอจะใจแข็งได้สักกี่น้ำกัน

"คนเริ่มมองเราแล้วนะ ยอมช่วยผมเถอะน่า~"ทั้งภูผาและไอรดาตกเป้าสายตาของผู้คนในลานจอดรถ

ไอรดาได้ยินดังนั้น ยางอายก็เริ่มก่อตัว คนแถวนี้ต้องมองเธอในทางที่ไม่ดีไปแล้วแน่ๆ ร่างบางรีบดีดดิ้นออกจากพันธนาการของเขาอย่างยากลำบาก เพราะยิ่งเธอดิ้นภูผาก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นขึ้นไปอีก

"โอ้ยคุณปล่อยฉันสักทีสิ! "ไอรดาพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย เพราะหมดแรงไปกับการดิ้น น้ำเสียงของเธอทำให้ภูผาหัวเราะออกมาอย่างผู้มีชัย

"แค่บอกว่ายอมช่วย ผมก็ปล่อยคุณแล้ว ดิ้นไปก็เหนื่อยเปล่าๆ ตัวเล็กแค่นี้ยังไงก็สู้ผมไม่ได้หรอก"ภูผายักคิ้วอย่างเหนือกว่า ไอรดากัดฟันกรอดไปด้วยความโกรธ

หนอย! ดูถูกกันนักนะ อย่างนี้ต้องเจอส้นตึกกระแทกเท้า คิดได้ดังนั้นไอรดาก็รีบยกเท้าขึ้นสูงก่อนจะลงน้ำหนักใส่เท้าภูผาอย่างแรง

ปึก!!

"โอ้ย! "

เท่านั้นแหละไอรดาก็หลุดออกจากพันธนาการของภูผาอย่างง่ายดาย ร่างบางรีบเดินตรงไปที่รถแล้วรีบขับออกไปอย่างรวดเร็ว

"ฤทธิ์เยอะเหลือเกินแม่คุณ มันน่าจับตีก้นสักทีสองที! "ภูผาพูดด้วยเสียงลอดไรฟันอย่างเจ็บใจ

อย่าคิดว่าเขาจะหยุดแค่นี้ ในเมื่อเขาเลือกแล้ว ไม่มีทางล้มเลิกแผนนี้เด็ดขาด!

เช้าวันต่อมา ไอรดาเดินทางมาทำงานตามปกติ ภูผาที่ยืนดักรออยู่หน้าร้าน เมื่อเห็นไอรดามาแล้ว ก็รีบเดินไปดักทางเอาไว้

"สวัสดีอีกครั้งครับคุณไอรดา~"

ไอรดาที่กำลังจะเดินเข้าร้านสะดุ้งเฮือกใหญ่ นี่เขายังไม่กลับเชียงใหม่อีกหรอ

"นี่คุณ! พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันไม่ช่วย! "