บทที่ 20 EP.20 อ่อนไหว

“ครับ จะเที่ยงคืนแล้วผมต้องกลับ พรุ่งนี้ต้องทำงานด้วย”

เขาตอบเสียงเรียบ ทำให้ร่างงามเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนนุ่มผุดนั่ง แล้วหันไปเปิดไฟจนสว่างโล่ง มองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ

“เมื่อไรนะปลาจะไม่ต้องอยู่กับคุณอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ทำเหมือนแมวขโมยที่คุณต้องเจียดเวลามาหาปลาแบบนี้” น้ำเสียงสั่นสะท้านของปาริสาทำเอา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ