บทที่ 107 106

ความเงียบงันปกคลุมตลอดสองวันที่ม่านทิวารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล โดยมีรณพีร์คอยอยู่ดูแลไม่ห่าง หลายครั้งที่ได้ยินเสียงครางเล็ก ๆ ในลำคอพลอยทำให้เขาใจชื้นขึ้นมาบ้าง

รอวันที่เธอตื่นขึ้นมาหาคนใจร้ายอย่างเขาอีกครั้ง…

"ม่าน…เธอฟื้นแล้ว"

รณพีร์รีบคว้ามือบางของม่านทิวาขึ้นมากุมเบา ๆ ด้วยความดีใจ

"น้ำ…หิวน้ำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ