บทที่ 5 เสน่ห์แสนร้าย (2)
เปมนีย์จอดรถที่หน้ารั้วบ้านหลังหนึ่ง เถาพวงชมพูห้อยระย้าสีชมพูเด่นเลื้อยเกาะไปตามแนวรั้วจนสุดอาณาเขตตัวบ้าน หล่อนลงจากรถแล้วกดกริ่งเรียกคนข้างใน สักพักก็มีแม่บ้านที่จ้างแบบรายวันวิ่งออกมารับหน้า
“สวัสดีค่ะ คุณลูกปลา”
“สวัสดีค่ะคุณป้า ลูกปลามาหาพี่แสนค่ะ"
หล่อนมาตามคำสั่งของเจ้านายที่ส่งข้อความไปหา เขาบอกมีเรื่องด่วนจะปรึกษา และนัดหล่อนให้มาที่นี่ แม่บ้านเปิดประตูให้แขกคนสำคัญแล้วรอให้เปมนีย์เดินเข้าไปก่อน จากนั้นจึงปิดประตูรั้วแล้วล็อกเอาไว้ตามเดิม ระหว่างทางเดินที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวบ้าน กลิ่นดอกแก้วโชย
ระเรี่ยอยู่รายรอบกาย เปมนีย์สูดกลิ่นหอม ๆ นั้นเข้าไป แววตาคู่สวยมองไปยังสวนเขียวรื่นที่โอบล้อมตัวบ้านเอาไว้อย่างกลมกลืน เพียงแค่เข้ามาในอาณาเขตของพัทธดนย์ หล่อนก็สัมผัสได้ถึงความสดชื่นตั้งแต่ก้าวแรกที่ย่างกรายเข้ามา
“เดี๋ยวป้าไปตามคุณแสนให้นะคะ”
บอกกับคนที่กำลังจะหย่อนกายนั่งลงตรงมุมรับแขก เปมนีย์มองสำรวจไปรอบบ้านโทนสีอบอุ่นที่เข้ากันกับสวนภายนอกอย่างน่าทึ่ง รอไม่นานนักแม่บ้านคนเดิมก็เดินกลับมา ส่งยิ้มมาให้แขกของเจ้านาย
“คุณแสนรออยู่ที่ห้องออกกำลังกายค่ะ เขาให้คุณลูกปลาไปหาเขาที่นั่น”
“หืม…”
เปมนีย์ทำหน้างง นัดมาคุยงานแต่กลับให้ไปคุยที่ห้องออกกำลังกาย เขาช่างแปลกคน หล่อนคิดพลางเดินตามแม่บ้านไปยังจุดนัดพบ เมื่อมาถึงห้องออกกำลังกายแม่บ้านก็ปล่อยหล่อนไว้เพียงลำพัง
หญิงสาวผลักบานประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือท่านประธานของหล่อนกำลังวิดพื้นรัว ๆ โดยไม่สนใจการมาของคนที่นัดไว้ และการที่เขาอยู่ในชุดกางเกงวอร์มขายาวพอดีตัวเน้นต้นขาแน่นหนั่น เสื้อกล้ามสีขาวที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบลู่เข้าหาลำตัว กล้ามแขนเป็นมัด ๆ ดูแข็งแรง เม็ดเหงื่อที่ไหลย้อยมาตามแนวสันกราม ลมหายใจแรง ๆ ที่ฟังแล้วชวนจินตนาการไกล ทั้งหมดนี้ทำให้หล่อนเผลอยืนมองอย่างลืมตัว ให้ตายสิ เซ็กส์แอพพรีลนั้นคืออะไร เขาช่างเซ็กซี่จนหล่อนเบลอ ลืมไปสิ้นว่าเขานัดมาด้วยเรื่องอะไร
“จ้องขนาดนี้ กินพี่ซะเลยมั้ยล่ะ”
เสียงนั้นปลุกหล่อนขึ้นมาจากห้วงภวังค์ จนต้องรีบเอานิ้วเช็ดใต้จมูกตัวเองว่ามีเลือดพุ่งออกมาหรือไม่ อายจนหน้าแดงร้อนผ่าวเมื่อแววตาคมเข้มมองมาอย่างล้อเลียน และหล่อนก็รีบเบี่ยงเบนสถานการณ์ด้วยการทำเป็นของขึ้น
“นัดลูกปลามาคุยงาน แล้วนี่อะไรคะ ถ้าจะออกกำลังกายลูกปลาก็จะกลับล่ะค่ะ ไม่น่าขับรถมาหาให้เสียเวลาเลย”
เขารู้ว่าหล่อนโกรธกลบเกลื่อนที่เผลอมองเขาด้วยสายตาหื่น ๆ ก่อนหน้านี้ จึงแสร้งวิดพื้นต่อราวกับว่ายังไม่ครบรอบที่ตั้งเป้าเอาไว้ ราวต้องการแกล้งให้หล่อนมองจนเลือดหมดตัว เปมนีย์มองคนที่หายใจเข้าออกแรง ๆ ก่อนทำท่าจะหันหลังกลับออกไปจริง ๆ
“พี่แสน! ลูกปลาจะกลับจริง ๆ แล้วนะคะ”
“รอพี่ด้วยสิครับ ใกล้แล้ว…อูยยย…ใกล้ถึงแล้ว”
หล่อนทำตาโต เมื่อคนขี้แกล้งทำเสียงครวญครางราวกำลังทรมานกับการทำกิจกรรมอะไรสักอย่าง ซ้ำยังครางออกมาเสียงดังจนหล่อนเลิ่กลั่ก
“พี่แสน!”
“อะ…อูววว…ถึงแล้ว”
“พี่แสน! ยังจะ”
เปมนีย์เหลียวซ้ายมองขวาอย่างเลิ่กลั่ก หล่อนกลัวว่าจะมีคนพรวดพราดมาได้ยิน แล้วเข้าใจผิดคิดว่าหล่อนกับเขากำลังเล่นเสียวกันอยู่ในห้องออกกกำลังกาย และเมื่อหันกลับมาก็ต้องผงะตกใจ เมื่อเจ้าของร่างสูงใหญ่นั้นมายืนอยู่ตรงหน้าหล่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
หล่อนมองใบหน้าหล่อเหลาราวเกิดมาเป็นลูกรักเทพเจ้า มันชุ่มชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อ ทำไมเขาดูหล่อและมีเสน่ห์ขึ้นเป็นกองเมื่ออยู่ในสภาพแบบนี้ คิดพลางหลุบตาลงต่ำ แต่แล้วหัวใจสาวต้องเต้นแรงสั่นไหว เมื่อหนีข้างบนมาเจอกับแผงอกกำยำแน่นหนั่นที่เสื้อสีขาวแนบลู่อยู่กับผิวกาย ตาย หล่อนตายแน่ ๆ คราวนี้ อายจนมือไม้เงอะงะ และเขาต้องจับได้ว่าหล่อนกำลังเขินจนไปไม่เป็นเช่นนี้
