บทที่ 7 เสน่ห์แสนร้าย (4)
Chapter 3
เสน่ห์แสนร้าย (4)
เปมนีย์ยืนนิ่ง มองคนที่ว่ายมาเกาะขอบสระตรงจุดที่หล่อนยืนอยู่ แววตาแสนมีเสน่ห์มองมาอย่างมีความหมาย
“พี่แสนชวนทุกคนที่มาบ้านแบบนี้หรือเปล่าคะ”
“ไม่…ไม่เคยชวน”
“น่าเชื่อตายล่ะค่ะ”
เขาคลี่ยิ้มมาให้ สบตากับแววตากลมโตที่มองอย่างไม่ไว้วางใจ
“เพราะพี่ไม่เคยพาใครมาบ้าน เธอเป็นคนแรกที่พี่ชวนให้มาหาถึงบ้าน”
คนฟังก้มหน้าหนีกับถ้อยคำชวนให้คิดไปไกล เธอควรภูมิใจใช่ไหม หากแต่ก็พยายามคิดว่าเขาชวนเพราะความที่เคยเกี่ยวดองกันเมื่อครั้งอดีต ถึงอย่างไรหล่อนก็เป็นคุณอาของหลาน ๆ ของเขา ไม่แปลกที่จะไปมาหาสู่กันยังบ้านที่พิมพ์ลดาเคยอาศัยอยู่ที่นี่
“เพราะลูกปลาเป็นน้องสาวพี่ติณห์หรอกค่ะ การมาเหยียบที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องที่น่าเอาไปคิดว่าเป็นคนพิเศษอะไรขนาดนั้น”
ชายหนุ่มพาร่างขึ้นมาจากน้ำ เขาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่พยายามขยับถอยหลังหนี
“อย่าลืมสิครับ เราไม่มีอะไรเกี่ยวดองกันแล้ว พี่ชายเธอหย่ากับพิมพ์แล้ว ฉะนั้นเราก็เป็นเหมือนแค่คนรู้จักกัน”
“พี่แสนจะบอกอะไรลูกปลาคะ เอาตรง ๆ”
หล่อนมองกายกำยำท่อนบนที่หยดน้ำเกาะพราว เพื่อต้องการหลบตาหนีแววตาชวนให้ใจละลายคู่นั้น เขามองมาด้วยสีหน้าราบเรียบราวครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยออกมา
“จริง ๆ พี่ก็ไม่มีใคร เธอก็ไม่มีใคร เราน่าจะ…”
“คุณแสนคะ…”
เสียงเรียกนั้นดังขัดจังหวะ เป็นแม่บ้านที่ถือโทรศัพท์ออกมาถึงสระน้ำ
“โทรศัพท์จากสถานีตำรวจค่ะ”
“หืม…”
สองหนุ่มสาวมองหน้ากันอย่างงุนงง ก่อนพัทธดนย์จะเดินไปรับโทรศัพท์จากแม่บ้านแล้วเอามาคุยกับคนปลายทาง เปมนีย์ยืนฟังแล้วจับใจความได้ว่ามีใครบางคนต้องการให้เขาไปหาที่สถานีตำรวจ และสีหน้าเขาดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
หลังจากวางสาย เขาก็หันมาทางเปมนีย์ที่ยืนรอด้วยสีหน้าใคร่รู้
“คุณใหม่น่ะ ตำรวจบอกเธอไปแจ้งความคนหาย แล้วเธออยากพบพี่”
เปมนีย์มองใบหน้าคมคร้ามที่เคร่งเครียด รู้สึกใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็น ความรู้สึกนี้มันคืออะไร คงไม่ใช่ความหึงหวงใช่ไหม หล่อนถามตัวเอง
“คนหายแล้วเกี่ยวอะไรกับพี่แสนคะ”
ชายหนุ่มยืนนิ่ง สบตากับแววตากลมโตที่ฉายความไม่พอใจ จนเขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกลึก ๆ ของหล่อน
“ไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยได้ไหม”
เขาเอ่ยชวนเสียดื้อ ๆ ลืมเรื่องงานวันนี้ไปเสียสิ้น
“แล้วงานที่จะคุยกันล่ะค่ะ”
“เดี๋ยวค่อยกลับมาคุย ไปกับพี่ที่สถานีตำรวจก่อน”
“ไปคนเดียวไม่ได้เหรอคะ เธออยากพบพี่แสน ไม่ใช่ลูกปลา”
“ใช่ ไปคนเดียวไม่ได้"
“แล้วทำไมต้องเป็นลูกปลาคะ”
"ก็พี่อยากให้เธอไปด้วยนี่ครับ ทำไมเข้าใจอะไรยากจังเลย”
เขาทิ้งท้ายแล้วเดินหนีเข้าไปในบ้าน ปล่อยให้เปมนีย์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หล่อนมองตามร่างสูงใหญ่ไปจนลับสายตา พลางครุ่นคิดว่ากนกจันทร์ไปแจ้งความใครหาย แล้วทำไมต้องลากพัทธดนย์เข้าไปเกี่ยวข้อง อีกฝ่ายเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ และมีสถานะเป็นลูกน้องพัทธดนย์ ซึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรในฐานะเครือญาติกันอยู่แล้ว
