บทที่ 77 พ่อคะหนูรักเขา (2)

เปมนีย์นั่งทำตาปริบ ๆ ไม่คิดว่ามารดาจะคิดแบบนี้ จากที่ทั้งกลัวและกังวลกับความสัมพันธ์ที่มันเลยเถิด กลายเป็นโล่งใจที่ท่านไม่ตำหนิให้เจ็บช้ำน้ำใจแม้สักคำเดียว

"คุณพี่ว่าไงล่ะ ในเมื่อเขาสองคนรักกัน เราควรจะยินดีที่ลูกมีคนดูแลเสียที ตาแสนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็พอจะรู้ๆ นิสัยกันอยู่"

ศจีหันไปถามสามี ตรัยพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ