บทที่ 19 บทที่ 3 ไอติมหลากรส (6) จบตอน
“อืม...ไปสิ ร้านไหนล่ะ”
“ร้านข้างหน้านี่เองค่ะ ไปกันค่ะ” มือน้อยเกาะที่ต้นแขนกำยำราวกับเด็กน้อยที่กำลังมีความสุข ท่าทีร่าเริงของเธอมันอดทำให้วิคเตอร์ใจเต้นแรงไม่ได้จริงๆ
“เดินไปสั่งสิ เอามาเยอะๆ เลยนะจะได้ซื้อไว้กินวันอื่นด้วย” พูดจบมือหนาก็หยิบบัตรเครดิตให้กับสาวร่างเล็กทันที แม้หล่อนจะกินจุกจิกแต่วันนี้เขาเสียเงินกับไอลดาไปไม่ถึงสามพันด้วยซ้ำ มันน้อยนิดมากเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นที่อยากได้พวกกระเป๋าเสื้อผ้ารองเท้า
“ขอบคุณนะคะ” ใบหน้าหวานเงยหน้ามองคนตัวโตจนคนที่ผ่านไปผ่านมาอดอิจฉาในความน่ารักของทั้งคู่ไม่ได้ รูปร่างที่แตกต่างมันกลับลงตัวอย่างน่าประหลาด “ว่าแต่คุณชอบกินรสอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”
วิคเตอร์อดใจสั่นไม่ได้ยามที่ปากเล็กขยับพูด เขาอยากกินไอติมที่มันอยู่บนตัวเธอมากกว่า มันน่าจะหวานล้ำกว่าสิ่งใด
“เอามาทุกรสเลย”
“เอ่อ...มันจะเยอะเกินไปหรือเปล่าคะ” ใบหน้าหวานบอกอย่างเป็นกังวลเพราะกลัวกินไม่หมดอีกทั้งเสียดายเงินด้วย
“เอามาทั้งหมด เธอจะได้ไม่ต้องมาที่นี่อีก” วิคเตอร์บอกอย่างหงุดหงิดเมื่อต้องนึกถึงว่าหล่อนเคยมานั่งกินไอติมกับชายอื่น แม้จะไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรแต่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
ไอลดาและวิคเตอร์เดินตรงไปยังร้านไอติมที่มีไอติมหลากรสน่ากินเต็มไปหมด มือหนาโอบเอวบางเอาไว้อย่างหวงแหน ไม่รู้ทำไมหัวใจแกร่งถึงได้อบอุ่นขนาดนี้ที่ได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ
“มันเยอะมากเลยนะคะ เอาแค่บางรสพอไหมคะ” ไอลดามองคนข้างกายอย่างเกรงใจ
“เอาหมดนี่เลย เอาทุกรส” วิคเตอร์ไม่รอให้คนตัวเล็กสั่ง แต่เขากลับหันไปสั่งกับพนักงานเอง พนักงานสาวมองวิคเตอร์ตาเป็นมันเพราะความหล่อเหลาเกินไป หล่อราวกับเทพบุตร
“ค่ะๆ” พนักงานสาวสองคนรีบตักไอติมใส่ถ้วยควอทอย่างขะมักเขม้น ขณะที่สายตาแกร่งเบือนมองคนตัวเล็กที่ยังคงจ้องไอติมไม่วางตา เธอดูตื่นเต้นกับไอติมมากแต่วันนี้เขาจะให้เธอกินจนจุใจทั้งคืนแน่นอน
ไอติมสิบกว่ารสมาอยู่ในมือแกร่ง ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยต้องมาถือของให้ผู้หญิงมากมายขนาดนี้
“อยากกินอะไรอีกไหม”
“ไม่แล้วค่ะ แค่นี้ก็เยอะมากแล้ว เดี๋ยวไอช่วยถือนะคะ” ไอลดากำลังเอื้อมมือไปช่วยชายหนุ่มถือแต่เขาก็เอี้ยวตัวก่อนที่มือเล็กจะจับถุงที่บรรจุไอติมได้ก่อน
“ฉันถือเอง ตัวเล็กขนาดนี้จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาถือ”
“แต่...”
“อย่าเรื่องมาก เดินไปได้แล้ว” ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ได้แต่เหลียวหลังมองสองหนุ่มสาวที่กำลังยืนคุยกันด้วยความอิจฉาตาร้อน
“ค่ะ”
เมื่อเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้ารถหรูของวิคเตอร์ก็มาจอดรอรับถึงหน้าประตูโดยไม่ต้องเดินให้เหนื่อย บางครั้งไอลดาก็แอบรู้สึกอิจฉาชีวิตของวิคเตอร์เหมือนกันนะ ชีวิตที่มีทุกอย่างพร้อมไม่ว่าจะทำอะไรก็มีคนทำให้ทุกอย่างโดยแทบไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลย ขณะที่ชีวิตของเธอต้องดิ้นรนหาเงินไปวันๆ
“กลับคอนโดฯ หรือไปกาสิโนครับ”
“กลับคอนโดฯ เลย รีบๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวไอติมของไอลดาจะละลาย วันนี้ฉันจะให้เธอกินมันทั้งคืน” ขณะที่พูดมุมปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หลังจากนี้ แค่คิดก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นแล้ว
“เอ่อ...ไอกินไม่หมดหรอกค่ะ เยอะขนาดนี้”
“เธอกินมันหมดอยู่แล้วไอลดา...ฉันเชื่ออย่างนั้น” เพราะความไร้เดียงสาและใสซื่อของหญิงสาวทำให้เธอไม่ทันเกมหมาป่าอย่างวิคเตอร์โดยไม่รู้ว่าความหมายที่เขาหมายถึงมันคืออะไร
ไอลดาเอียงคอมองคนตัวโตอย่างสงสัยเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องให้เธอกินไอติมหมดนี่ด้วย ถ้ากินหมดสงสัยได้เป็นไข้อย่างแน่นอน
รถหรูเคลื่อนตัวมายังคอนโดฯ หรูใจกลางเมือง ที่นี่ยิ่งใหญ่และหรูหรามากจนเธอเหลือบตามองด้วยความตะลึง มันอลังการมากๆ
“ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ”
“เอ่อค่ะ” ไอลดารู้สึกว่าชีวิตของเธอตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว การที่ได้มาเจอชายหนุ่มมันเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตที่แสนเรียบง่ายของตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ถึงกระนั้นเธอจะไม่หลงใหลกับสิ่งที่ได้สัมผัสเพราะสุดท้ายรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องกลับไปที่จุดเดิม จุดที่ไม่มีอะไรเลย
“เดี๋ยวผมถือของขึ้นไปให้ครับเจ้านาย...”
“เดี๋ยวฉันถือไปเอง นายไปทำอย่างอื่นเถอะ ส่วนอาหารนี้นายเอาไปแบ่งคนอื่น” เพราะตอนนี้ไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะที่จะได้กินไอติมกับไอลดา
“ครับ” ลูกน้องหนุ่มถึงกับเลิกคิ้วเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่วิคเตอร์ซื้อของกินมาฝาก ส่วนมากจะให้เป็นเงินแล้วเอาไปใช้เองมากกว่า
วิคเตอร์เดินโอบเอวบางมาตลอดทาง โดยที่หางตาของเขาก็ยังมองร่างเล็กไม่ห่าง รูปร่างเล็กบางแต่ข้างในกลับอวบอั๋นจนอยากจะให้ถึงห้องไวๆ
“รีบขึ้นกันเถอะ ฉันอยากให้เธอกินไอติมจะแย่ละ...” วิคเตอร์บอกอย่างมีเลศนัยโดยที่คนตัวเล็กคิดไม่ถึงว่าความหมายที่ชายหนุ่มกำลังสื่อคืออะไรกันแน่
