บทที่ 47 บทที่ 7 ไม่หมดแรงไม่ต้องนอน (1)

บทที่ 7

ไม่หมดแรงไม่ต้องนอน

“ปะ...เปล่าสักหน่อย” ไอลดาหลบตาเพราะเธอเผลอจ้องมองเป้ากางเกงของเขานานเกินไป ใบหน้าหวานแดงระเรื่อขึ้นมาเมื่อโดนคนตัวโตจับได้

ความโกรธที่มีเมื่อครู่นี้มันลดน้อยลงเมื่อเจอร่างยั่วยวนที่นอนอยู่บนเตียง เรื่องที่โกรธเธอเมื่อครู่เอาไว้ทีหลังแต่ตอนนี้เขาต้องจัดการร่างบอบบางนี้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ