บทที่ 8 บทที่ 2 ข้อเสนอการเป็นเด็กเลี้ยง (2)
“พี่โอ๋คะ...คือ”
“งั้นพี่กลับก่อนนะ มีอะไรโทร.หาพี่นะ เดี๋ยวโอ๋กลับก่อนนะคะคุณวิคเตอร์ยังไงฝากน้องด้วยนะคะ พอดีน้องไอเขายังใหม่กับวงการนี้” โอ๋หันมาบอกคนตัวโตที่มองกลับด้วยท่าทีนิ่งเฉยไม่ได้ตอบกลับอะไรเพียงแค่พยักหน้าอย่างเดียวเท่านั้น ตอนนี้วิคเตอร์คล้ายๆ กับผู้ชายแสนเย็นชาที่แทบไม่ได้พูดอะไร มีแค่การกระทำเท่านั้นที่เขาแสดงออกมา
เมื่อเสียงปิดประตูสงบลงไอลดาก็รู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาทันที จากนั้นก็ทำการยกสะโพกงอนขึ้นแล้วเขยิบห่างออกไป ถ้าต้องนั่งแนบชิดกับผู้ชายอันตรายคนนี้มีหวังเธอได้หัวใจวายก่อนแน่นอน
“กลัวเหรอ” ขณะที่ถามคนตัวโตก็จัดการยกแก้วบรั่นดีแล้วดื่มน้ำสีอำพันในแก้วอย่างรวดเร็ว แต่สายตาคมก็มองคนตัวเล็กที่ตอนนี้หนีไปนั่งอยู่ที่มุมโซฟาแล้ว
“คะ...คือไอ”
“ถ้าคิดจะมาทำงานนี้ก็ใจกล้าๆ หน่อย ที่อยากทำเพราะอยากได้เงินไม่ใช่เหรอ” สิ่งที่ชายตรงหน้าบอกมันคือความจริงทุกประการ แต่จะให้ทำยังไงได้แม้แต่แฟนยังไม่เคยมีแต่กลับต้องมานั่งแนบชิดกับชายแปลกหน้าแบบนี้ไม่ให้กลัวได้ยังไง
“ค่ะ” ใบหน้าหวานก้มงุดๆ เพราะไม่กล้าเงยมองใบหน้าหล่อเหลาที่มีสายตาที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้เป็นจุณ
“มานั่งใกล้ๆ ฉันสินั่งไกลแบบนั้นจะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง” ในน้ำเสียงมันราบเรียบเหมือนไม่มีอะไร แต่ถ้าตั้งใจฟังดีๆ สิ่งที่เขากำลังบอกเหมือนการออกคำสั่งมากกว่า จนไอลดาต้องขยับเข้าไปใกล้ขึ้นนิดหนึ่งแต่ยังคงรักษาระยะห่างเอาไว้อย่างกล้าๆ กลัวๆ
“คิดจะเล่นตัวอัปเงินหรือไง” ว่าจบร่างสูงใหญ่ก็ตวัดเท้าที่ไขว่ห้างลงกับพื้นจากนั้นก็ยืนขึ้นเต็มความสูง และเป็นวินาทีแรกที่ไอลดาได้เห็นรูปร่างจริงๆ ของชายหนุ่ม เขาสูงใหญ่มาก ไหล่กว้างรับกับเอวคอดแข็งแรง ถ้าเธอยืนคงสูงได้แค่ไหล่ของเขาเท่านั้น
ร่างใหญ่เดินตรงเข้ามาหาสาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ที่ขอบมนของโซฟา จากนั้นร่างใหญ่ก็โน้มตัวเอามือมายันกับโซฟาที่เธอนั่งทั้งสองข้างจนตอนนี้ไอลดาไม่มีทางหนีไปไหนได้
“คะ...คือ”
ลมหายใจสาวติดขัดเมื่อรู้สึกว่าหายใจไม่ค่อยออก ก็ชายหนุ่มเล่นมาคร่อมเธอในท่ายืนเอาไว้ทั้งตัวแบบนี้
“คุณออกไปก่อนได้ไหมคะ พอดีฉันหายใจไม่ออกค่ะ” เสียงหวานบอกอย่างตะกุกตะกักแต่สายตาคมที่มองจ้องเขม็งมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน
กลิ่นอาฟเตอร์เชฟ บวกกับกลิ่นบุหรี่และเหล้าจางๆ ส่งผลให้ชายตรงหน้าดูอันตรายแต่ก็น่าค้นหาในเวลาเดียวกัน กระทั่งใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนเธอหลับตาปี๋ด้วยความกลัวและคิดว่าเขากำลังจะจูบ
แก้มเนียนรับรู้ถึงสัมผัสของปลายจมูกเขามาโดนแก้มของเธอแม้เพียงนิดเดียวแต่ทำให้ร่างกายสาวร้อนวูบวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำไมนะเขาถึงได้มีเซ็กซ์แอพพีลที่รุนแรงขนาดนี้
“คิดว่าฉันจูบเธออย่างนั้นเหรอ” เสียงเข้มกระซิบบอกจนคนที่หลับตาอยู่ลืมตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ ภวังค์ในเบื้องลึกเมื่อครู่มันลอยหายไปแล้ว
“คะ...คือเปล่าค่ะ” ไอลดาบอกด้วยเสียงสั่นเมื่อดวงตาคมที่จ้องมองมามันช่างน่ากลัวอะไรอย่างนี้
“กฎของการอยู่ร่วมกันข้อแรก ฉันไม่จูบกับผู้หญิงคนไหนรวมทั้งเธอด้วย” ไอลดาคิดอย่างไม่เชื่อหูว่าเขาเนี่ยนะไม่เคยจูบกับผู้หญิงคนไหน
“ค่ะ”
“ข้อที่สอง อะไรที่ฉันสั่งถือว่าเป็นสิทธิ์ขาด เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องหรือต่อต้านมัน” วิคเตอร์สมกับเป็นเจ้าของกาสิโนจริงๆ เพราะชายหนุ่มเย็นชาและเลือดเย็นขนาดนี้
“หมายถึงทุกอย่างเลยเหรอคะ” ตอนนี้ไอลดาเริ่มมาคิดแล้วว่าเธอคิดถูกหรือคิดผิดที่ตัดสินใจมาทำงานนี้
“ใช่ ทุกอย่าง แต่ถ้าเธออยากได้อะไรก็บอก เพราะถ้าเป็นเรื่องเงินฉันมีให้เธอเสมอ แต่มันก็ต้องแลกมาด้วยการที่เธอต้องทำให้ฉันพึงพอใจ ฉันไม่ชอบผู้หญิงแข็งทื่อซังกะตาย”
“ค่ะ”
“ข้อที่สาม เธอจะต้องกินยาคุมทุกวันห้ามลืม เพราะถ้าเธอกลายมาเป็นเด็กฉัน ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่ฉันจะต้องป้องกันเพราะมันน่ารำคาญ อีกอย่างฉันซื้อเธอมาเพราะไม่อยากไปมั่วกับผู้หญิงคนอื่นจนติดโรค”
สิ่งที่ชายตรงหน้าบอกมันทำให้หัวใจสาวเต้นแรงเมื่อมาเฟียหนุ่มกำลังพูดถึงเรื่องอย่างว่า
“ทำไมคุณไม่ป้องกันคะ คือมันจะ...”
“ถ้าเธอไม่ลืมมันก็ไม่ท้องหรอกจริงไหม เพราะฉันจะบอกอะไรให้ ต่อให้ท้องเธอก็ต้องเอามันออก เพราะฉันเกลียดเด็กและไม่อยากมีลูกมากที่สุด” คำพูดที่แสนอำมหิตทำให้หัวใจสาวเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะคนอย่างเขาคงไม่คิดจะรักเด็กต่อให้คนนั้นเป็นลูกตัวเองก็ตาม
“ข้อต่อไป ถ้าฉันไม่เบื่อเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปหาใครทั้งนั้น เพราะถ้าฉันรู้ว่าเธอคิดแอบเล่นชู้ฉันจะฆ่าทั้งเธอและชายชู้ให้ตายไปแบบไม่มีใครรู้เลย” เสียงเข้มบอกลอดไรฟันซึ่งไอลดาคิดว่าเขาคงทำจริง จนแอบขนลุกขึ้นมาเลย
“และข้อสุดท้าย ห้ามรู้สึกอะไรกับฉัน เพราะสิ่งที่เธอจะได้จากฉันมีแค่เงินกับเซ็กซ์เท่านั้น ถ้ามากกว่านี้เธอไปหาเอาจากคนอื่น คนอย่างฉันไม่เคยคิดจะรักใคร สิ่งที่ฉันทำกับเธอมันก็แค่เซ็กซ์เท่านั้น”
ไอลดารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เป็นศูนย์รวมของความร้ายกาจทุกอย่างและเขาเลือดเย็นเกินกว่าที่จะรักใครเป็น ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอไม่ควรเอาใจลงไปเล่น เพราะสุดท้ายแล้วคนที่เจ็บก็คงไม่พ้นเธอเอง
“ค่ะ”
