บทที่ 87 บทที่ 12 ตัวจริง (3)

“ไปสิครับ เดี๋ยวฉันไปด้วย” ว่าจบมือหนาก็เลื่อนมาโอบเอวบางของไอลดาเอาไว้ เธอที่เดินไปด้วยและพยายามแกะมือหนาออกจากเอวไปด้วยแต่ก็ไม่ได้ผลเมื่อมือเขาเหนียวกว่ากาวเสียอีก

“ไม่เห็นต้องโอบกันเลย ปล่อยนะ” ใบหน้าหวานเอี้ยวมองคนตัวโตที่ไม่สะทกสะท้านกับปลายเล็บที่เธอพยายามจิกลงไปที่หลังมือของเขา

“ต่อให้เอาค้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ