บทที่ 16 ภาคปฐมบท บทที่ ๑๕

"นี่ ตื่นได้แล้ว" สะกิดคนตัวเล็กที่นอนอยู่ในอ้อมกอด พศินมองใบหน้าคนงามที่หลับตาพริ้มจนน่าหมั่นไส้ มือหนาบีบจมูกคนตัวเล็ก จนคนงามรำคาญเมื่อมีคนมารบกวนเวลานอนที่แสนจะมีความสุข

"อื้ออออ อย่ามากวนนะ"

"ตื่นได้แล้ว"

"จะนอนไปถึงไหน เช้าแล้วนะ" ว่าอย่างหมั่นไส้ ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแน่นจนมากกว่าเดิม กายหนาแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ