บทที่ 41 ภาคปัจฉิมบท จบบริบูรณ์

"ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไร"

พศินโอบกอดปุณเอาไว้แน่น ปุณร้องไห้จวนเจียนจะขาดใจ ทั้งเสียใจ ทั้งกลัว ทั้งกังวล กลัวจะไม่ได้เห็นหน้าคนรักพร้อมกับพศินอีก กลัวจะไม่ได้กลับมาเจอหน้าพ่อหน้าแม่และแม่อุ๊ยคำคนที่เลี้ยงตนมา

และยังรู้สึกผิด ที่รู้ว่าในอดีตชาติตัวเองเคยทำผิดกับคนรักอย่างพศิน หรือ ภพ ในชาติก่อน 

"...