บทที่ 1 ผัวคุณออกไปหรือยัง

เตียงฝั่งขวายุบตัวลงตามน้ำหนักของคนที่เพิ่งขยับตัวตื่น พีรวิศสอดแขนเข้าใต้ผ้าห่ม ดึงร่างของชาร์มเข้ามาแนบอก ปลายจมูกกดลงบนลาดไหล่เนียนเบาๆ หวังให้เธอตื่นมารับสัมผัสยามเช้า

"อื้อ..." ชาร์มเกร็งตัวขืน ดันหน้าอกเขาออกทันทีพร้อมขมวดคิ้ว "วิศ ทำไมมาเซ้าซี้คนจะนอน น่ารำคาญจัง มากอดทำไม ปล่อยนะ"

"นี่เพิ่งเจ็ดโมงเช้า วันหยุดทั้งที วิศแค่ขอกอดเมียตัวเอง มันน่ารำคาญขนาดนั้นเลยเหรอชาร์ม" พีรวิศดึงมือกลับ มองคนที่ยันตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง

"ก็คนมันง่วง วิศตื่นแล้วก็ลุกไปสิ จะมาวุ่นวายทำไมบนเตียง" เธอไม่ปรายตามองเขาด้วยซ้ำ มือเล็กเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาปลดล็อก

ตื๊ด...

เสียงสั่นแจ้งเตือนดังขึ้น ริมฝีปากที่เพิ่งเอ่ยปากไล่เขากลับยกยิ้มกว้าง แววตาที่เคยมองเขาด้วยความรำคาญเปลี่ยนเป็นสดใส เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"คุยกับใครแต่เช้า" พีรวิศถามขึ้นลอยๆ สายตายังจับจ้องใบหน้าภรรยา

"เพื่อน" นิ้วชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ต่อโดยไม่หันมามอง

"เพื่อนคนไหน กลุ่มไหน ทำไมต้องรีบตอบแต่เช้าขนาดนี้ วันอาทิตย์นะชาร์ม"

"ก็เพื่อนไง คุยเรื่องงาน คุยเรื่องสัพเพเหระ วิศจะมาซักไซ้ทำไมเนี่ย" น้ำเสียงเริ่มกลับมาหงุดหงิดอีกครั้ง

"เรื่องงานต้องยิ้มกว้างขนาดนั้นเลยเหรอ"

"นี่วิศจะหาเรื่องให้ได้แต่เช้าเลยใช่ปะ" ชาร์มลดโทรศัพท์ลง ตวัดสายตาใส่เขาทันที "คนคุยไลน์กับเพื่อน ส่งมีมส่งมุกตลกให้กัน มันจะยิ้มไม่ได้เลยหรือไง วิศเป็นบ้าอะไร"

"วิศไม่ได้บ้า" เขาขยับลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงบ้าง "วิศแค่ถาม เพราะพักหลังมาชาร์มเอาแต่ติดมือถือ พอกลับถึงบ้านก็ไม่คุยกับวิศ กินข้าวก็จับแต่มือถือ นอนก็หันหลังให้ พอวิศจะแตะตัวก็บอกว่าเหนื่อย บอกว่ารำคาญ แต่พออยู่ในแชท ชาร์มกลับดูมีความสุข ดูมีชีวิตชีวามากกว่าตอนอยู่กับวิศซะอีก"

"อย่ามางี่เง่าได้ปะ" ชาร์มถอนหายใจแรง กรอกตามองบน "ทำงานมาทั้งอาทิตย์มันก็เหนื่อยปะ กลับบ้านมาก็อยากพักผ่อน มีพื้นที่ส่วนตัวบ้าง ทำไมชาร์มต้องมานั่งเอาใจวิศตลอดเวลาด้วย แค่ตอบไลน์เพื่อนแค่นี้ทำมาเป็นเรื่องใหญ่"

"พื้นที่ส่วนตัวของชาร์มมันกินเวลาชีวิตคู่ของเราไปหมดแล้วนะ" พีรวิศเถียงกลับ เสียงเริ่มแข็งขึ้น "เดือนนี้เราแทบไม่ได้คุยกันดีๆ เลยด้วยซ้ำ เซ็กส์ก็ไม่มี ชาร์มเอาแต่บอกว่าเหนื่อยๆๆ แต่ชาร์มมีแรงตื่นมาแชทกับคนอื่นแต่เช้าตรู่เนี่ยนะ"

"ก็บอกว่าเพื่อนไง!" เธอขึ้นเสียง "ถ้าวิศจะประสาทแดกคอยจับผิดกันแบบนี้ ชาร์มก็ไม่อยากคุยด้วยแล้ว น่าเบื่อ"

ชาร์มทำท่าจะลุกลงจากเตียง แต่พีรวิศเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

"ปล่อย!" เธอสะบัดสุดแรงแต่เขาไม่ยอม

"เอาโทรศัพท์มาดูดิ๊ ถ้าบริสุทธิ์ใจ แค่คุยกับเพื่อนจริงๆ ก็เอามาดู" พีรวิศจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยา เขาเห็นความลุกลี้ลุกลนพาดผ่านแววตานั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนมันจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัด

"บ้าไปแล้วเหรอวิศ! นี่มันของส่วนตัวนะ ทำไมชาร์มต้องให้ดู ชาร์มไม่ใช่ผู้ต้องหานะที่จะมาค้นมือถือกันแบบนี้!" ชาร์มใช้มืออีกข้างแกะมือหนาของสามีออก เล็บยาวจิกเบาๆ ลงบนหลังมือเขาจนพีรวิศต้องยอมคลายแรงบีบ

"ถ้าไม่มีอะไรซ่อนไว้ ทำไมถึงให้ดูไม่ได้" พีรวิศถามย้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง "เมื่อก่อนโทรศัพท์วางทิ้งไว้ด้วยกัน รหัสก็รู้กันหมด เดี๋ยวนี้เปลี่ยนรหัส เข้าห้องน้ำก็เอาไปด้วย ชาร์มคิดว่าวิศโง่ขนาดดูไม่ออกเลยเหรอว่าชาร์มกำลังเปลี่ยนไป"

"วิศต่างหากที่เปลี่ยนไป!" ชาร์มตอกกลับหน้าดำหน้าแดง "วิศขี้ระแวง จับผิด งี่เง่า ใครจะไปอยากอยู่ด้วยวะบรรยากาศอึดอัดแบบนี้"

"อึดอัดเพราะวิศงี่เง่า หรืออึดอัดเพราะชาร์มมีคนอื่นให้ไปสนใจแล้วกันแน่"

เพียะ!

มือบางฟาดลงบนต้นแขนของวิศอย่างแรง

"อย่ามาดูถูกชาร์มนะ! ถ้าวิศจะมีทัศนคติแย่ๆ ปัญญาอ่อนแบบนี้ ชาร์มก็ไม่มีอะไรจะคุยด้วยแล้ว จะไปอาบน้ำ อย่าตามมาวุ่นวายอีกนะ"

ชาร์มกำโทรศัพท์ในมือแน่น สะบัดตัวก้าวลงจากเตียง เดินกระแทกส้นเท้าตรงไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

ปัง!

เสียงกระแทกประตูและเสียงล็อกกลอนดังสะท้อน พีรวิศนั่งนิ่งอยู่บนเตียงฝั่งตัวเอง มองรอยยับบนผ้าปูที่นอนฝั่งของชาร์ม ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากอกซ้ายลามไปถึงลำคอจนกลืนน้ำลายลำบาก

เขาไม่ได้โง่ ผู้ชายอายุสามสิบหกอย่างเขาทำไมจะดูไม่ออก สายตาแพรวพราว รอยยิ้มเขินอาย และการพิมพ์ข้อความรัวเร็วแบบนั้น มันไม่ใช่ท่าทีของคนคุยเรื่องงานหรือคุยเล่นกับเพื่อนสนิท แต่มันคือท่าทีของคนกำลังตื่นเต้นกับของเล่นชิ้นใหม่ต่างหาก

ติ้ง

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ดังมาจากโทรศัพท์ของชาร์ม แต่มันดังมาจากไอแพดของเธอที่วางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งตรงมุมห้อง

ปกติชาร์มจะตั้งโหมดห้ามรบกวนไว้ หรือไม่ได้ลิงก์แอปพลิเคชันแชททุกอย่างไว้กับไอแพด แต่วันนี้เธอคงลืม

พีรวิศขยับลงจากเตียง เดินตรงไปที่โต๊ะเครื่องแป้งอย่างเงียบเชียบ ฝ่ามือเย็นเฉียบเอื้อมไปจับขอบไอแพดแล้วค่อยๆ พลิกหน้าจอขึ้นมาดู

ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ปรากฏเด่นหรา ชื่อคอนแทคไม่ได้บันทึกเป็นชื่อคน แต่เป็นแค่อิโมจิรูปหัวใจสีดำหนึ่งดวง

🖤 : "อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก ตื่นหรือยัง ผัวคุณออกไปทำงานหรือยังครับ วันนี้อยากเจอจัง คิดถึงกลิ่นหอมๆ ของคุณจะแย่แล้ว"

มือของวิศสั่นสะท้านจนแทบจะประคองเครื่องไว้ไม่อยู่ ตาคมเบิกกว้างจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา คำว่า ผัวคุณ และ กลิ่นหอมๆ ตอกย้ำสิ่งที่เขาสงสัยมาตลอดหลายเดือนให้กระจ่างแจ้งในวินาทีเดียว

ชาร์มกำลังสวมเขาให้เขา และที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ เธอเพิ่งจะยิ้มให้กับข้อความพรรค์นี้ ตอนที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกันข้างๆ เขาเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

พีรวิศวางไอแพดลงที่เดิมอย่างเบามือที่สุด ถอยหลังกลับมานั่งที่ปลายเตียง ยกมือขึ้นปิดหน้า

เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลงแล้ว ตามมาด้วยเสียงฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีของชาร์ม

ผู้หญิงที่เพิ่งสาดอารมณ์ฉุนเฉียวและด่าทอเขาจนหน้าชา ตอนนี้กำลังฮัมเพลงอย่างมีความสุขเพียงเพราะได้คุยแชทกับชู้รัก

มือหนากำเข้าหากันแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือเพื่อเรียกสติ

พีรวิศเงยหน้าขึ้นมองประตูห้องน้ำ แววตาที่เคยมีแต่ความรักยอมโอนอ่อนบัดนี้เปลี่ยนเป็นว่างเปล่า เย็นชา