บทที่ 24 แผลเป็นในใจ

"ไปตายซะวิศ"

เสียงแหลมปรี๊ดตามหลอกหลอนในโสตประสาท ตามด้วยแรงกระแทกอย่างแรง พีรวิศผวาเฮือก คนตัวโตบิดเกร็งไปมาบนเตียง8ฟุตภายใต้ผ้าห่มผืนหนา สันกรามบดเบียดจนเกิดเสียงดังทะลุความเงียบสงัดของคฤหาสน์ เหงื่อแตกพลั่กเต็มใบหน้าหล่อเหลาแม้เครื่องปรับอากาศจะตั้งไว้ที่ยี่สิบสององศาก็ตาม

"ไม่ อย่าไป"

เสียงแห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ