บทที่ 44 เกราะป้องกันของคุณพยาบาล

"เดี๋ยวก่อน หยุดก่อนค่ะพี่วิศ" สองมือป้อมยกขึ้นยันแผงอกกว้างไว้สุดแรง เธอออกแรงผลักจนพีรวิศต้องยอมถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย

"อะไรอีกล่ะ" พีรวิศขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมตวัดมองอย่างขัดใจเมื่อถูกขัดจังหวะกลางคัน "อารมณ์กำลังมาเลยนะอิง"

"ว่าแต่" น้ำอิงกะพริบตาถี่ หายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระเจิดก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ