บทที่ 8 เมียเก่าสิ้นฤทธิ์

"รับใบนี้ค่ะ รูดเลย" ชาร์มโยนกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดลงบนเคาน์เตอร์กระจก มือเรียวกรีดกรายยื่นแบล็กการ์ดชื่อ 'พีรวิศ' ให้พนักงานด้วยท่าทางมาดมั่น

"รอสักครู่นะคะคุณผู้หญิง" พนักงานรับไปเสียบเข้าเครื่อง แต่เพียงอึดใจเดียว เสียงเตือนก็ดังตี๊ดสั้นๆ "เอ่อ ขออภัยค่ะ บัตรปฏิเสธการทำรายการค่ะ"

"จะเป็นไปได้ยังไง!" ชาร์มแหวเสียงแหลม ชักสีหน้าหงุดหงิดทันที "รูดใหม่สิ! เครื่องหล่อนพังรึเปล่า รูดเข้าไปแรงๆ หน่อย"

พนักงานพยายามลองอีกครั้ง ก่อนจะส่งยิ้มแห้งแล้วส่ายหน้า "ไม่ได้จริงๆ ค่ะ รบกวนคุณลูกค้าเปลี่ยนบัตรใบอื่นนะคะ"

"จิ๊ ไม่ได้เรื่อง!" ชาร์มกระชากกระเป๋าสตางค์มาค้นอย่างอารมณ์เสีย หยิบบัตรเสริมอีกใบของวิศกระแทกใส่มือพนักงาน "เอ้า! ใบนี้! ถ้ารูดไม่ผ่านอีกฉันจะคอมเพลนผู้จัดการร้านแน่!"

"ขออภัยจริงๆ ค่ะคุณผู้หญิง บัตรใบนี้ก็ถูกปฏิเสธเหมือนกันค่ะ"

ความหงุดหงิดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหน้าชา ชาร์มคว้าบัตรคืนมาพร้อมกับเดินกระแทกส้นเท้าออกจากชอปหรู เธอกดโทรศัพท์หาสามีรัวๆ ทว่าสิ่งที่ได้ยินกลับมีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติ ไม่สามารถติดต่อได้ ตั้งแต่เมื่อวาน

"บล็อกเบอร์ฉันงั้นเหรอ" เธอสบถอย่างหัวเสีย กำโทรศัพท์แน่น "ไอ้วิศ แกกล้าลองดีกับฉันเหรอ ก็แค่โกรธเรื่องตกบันไดเมื่อคืนแล้วงี่เง่าระงับบัตรประชดฉันสิเนี่ย เดี๋ยวกลับไปบีบน้ำตาอ้อนนิดอ้อนหน่อยก็ยอมสยบแทบเท้าเหมือนเดิมแล้ว ไอ้โง่เอ๊ย!"

เธอสาวเท้าฉับๆ มุ่งหน้าไปที่ลานจอดรถซูเปอร์คาร์ กะจะขับรถกลับไปอาละวาดที่บ้านให้รู้เรื่อง แต่ภาพตรงหน้าทำเอาเธอเบิกตากว้าง รถสไลด์คันใหญ่กำลังยกปอร์เช่สีแดงลูกรักของเธอขึ้นไปจอดบนท้ายรถเรียบร้อยแล้ว

"เฮ้ย! พวกมึงทำอะไร! ปล่อยรถกูเดี๋ยวนี้นะ!" ชาร์มแผดเสียงกรีดร้อง พุ่งเข้าไปกระชากแขนผู้ชายในชุดช่างที่กำลังจะขึ้นรถ

"ใจเย็นครับคุณผู้หญิง" ช่างปัดมือเธอออกหน้าตาย พร้อมชูเอกสารในมือให้ดู "ผมได้รับคำสั่งจากเจ้าของกรรมสิทธิ์ คุณพีรวิศ ให้มายึดรถคันนี้กลับบริษัทครับ"

"ยึดบ้าอะไร! นี่รถฉัน! ของฉัน!"

"ชื่อในเล่มทะเบียนเป็นของบริษัทคุณพีรวิศครับ หลีกทางด้วยครับ ผมต้องทำงาน" ช่างสะบัดแขนออกจนชาร์มเซถลา แล้วเดินขึ้นรถสไลด์ ขับออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้เธอยืนเต้นเร่าๆ กำหมัดแน่นอยู่กลางลานจอดรถ

ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ ชาร์มมือสั่นตอนที่กดโทรหา 'กวิน' ชู้รักหนุ่มหล่อที่เพิ่งปาร์ตี้ยากันมาเมื่อคืนก่อน

"กวิน มารับชาร์มที่ห้างหน่อย ไอ้วิศมันบ้าไปแล้ว! มันระงับบัตรแถมยึดรถชาร์มกลับไปหมดเลย!"

(ชาร์ม รีบขึ้นมาที่ห้องฉันด่วนเลย มีเรื่องแล้ว!) เสียงปลายสายลุกลี้ลุกลนก่อนจะตัดไปทันที

ชาร์มร้อนใจจนนั่งไม่ติด รีบโบกแท็กซี่พุ่งตรงไปที่คอนโดของกวิน ทันทีที่ผลักประตูห้องเข้าไป ขาทั้งสองข้างก็แทบทรุด

ตำรวจในเครื่องแบบสี่ห้านายกำลังรื้อค้นห้องจนกระจุยกระจาย กวินถูกสวมกุญแจมือไพล่หลัง นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนโซฟา บนโต๊ะกระจกตรงหน้ามีถุงซิปล็อกบรรจุผงสีขาวและยาอีวางเกลื่อน

"นี่ นี่มันเรื่องอะไรกัน" ชาร์มครางเสียงสั่น ถอยหลังกรูด

"คุณคือโชติกาใช่ไหมครับ เรามีหมายจับคุณ คดีร่วมกันมั่วสุมและครอบครองยาเสพติด"

"ไม่ใช่นะ ฉันไม่รู้เรื่อง" เธอชี้หน้าชู้รักทันที "ยานี่ของมัน ของกวินคนเดียว"

"ตอแหล มึงนั่นแหละเอามาให้กูเสพ คุณตำรวจครับ! นังนี่แหละครับตัวการ มันเป็นคนซื้อมาหมดเลย!"

"ไอ้เลว! มึงโยนความผิดให้กูเหรอ! ไอ้หน้าตัวเมีย!" ชาร์มพุ่งเข้าไปกะจะข่วนหน้ากวิน แต่ถูกตำรวจรวบตัวไว้ซะก่อน กุญแจมือเย็นเฉียบสับลงบนข้อมือบางทันที

"ปล่อยกูนะ! ปล่อย! กูเป็นเมียเจ้าของบริษัทพีอาร์กรุ๊ปนะ พวกมึงรู้ไหมว่าผัวกูรวยแค่ไหน!" ชาร์มแผดเสียงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง สบถคำหยาบคายออกมาไม่หยุด "เดี๋ยวผัวกูก็มาประกันตัวกู แล้วเอาพวกมึงออกจากราชการให้หมดคอยดู!"

ตำรวจนายนั้นแค่นหัวเราะ มองเธอด้วยสายตาสมเพช "เสียใจด้วยนะครับ ทนายของคุณพีรวิศเป็นคนส่งหลักฐาน ทั้งคลิปเสียง ทั้งแชทการซื้อยาของพวกคุณ มาให้ตำรวจด้วยตัวเองเลยครับ เชิญไปโวยวายต่อที่โรงพักครับ"

ชาร์มตัวชาวาบ ขาทั้งสองข้างอ่อนเปลี้ยจนตำรวจต้องหิ้วปีกพาออกไป