บทที่ 93 ​อย่าเสนอตัวให้ผัวชาวบ้าน

พีรวิศถอนหายใจยาวเหยียด มือหนาดันกองแฟ้มเอกสารไปไว้มุมโต๊ะจนมันเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น เขาขยับเนคไทให้คลายออก ส่ายหน้าไปมา

"ทำไมงานมันไม่ได้เรื่องสักอย่างแบบนี้วะ" เขาพึมพำกับตัวเอง ขยับเมาส์คลิกปิดหน้าจอแล็ปท็อป "อิงลงไปดูงานแผนกพยาบาลแค่แป๊บเดียว ทำไมห้องมันน่าหงุดหงิดขนาดนี้ ยัยเลขาหน้าห้องก็ทำ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ