บทที่ 22 ปล่อยให้ดูแล

@เช้าวันต่อมา

ครืด ครืด~

เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดเสียงร้องอยู่ปลุกให้มินตราที่นอนหลับรู้สึกตัวตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ ดวงตากลมค่อยๆ เปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นด้วยความงัวเงียก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาเพื่อรับสายแต่แล้วมือบางก็ต้องหยุดชะงักเมื่อรับรู้ถึงแรงกอดจากทางด้านหลังทำใ...